Λίγα Λόγια για το Μεγαλομάρτυρα Άγιο ΓΕΩΡΓΙΟ

Ο Άγιος Γεώργιος πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στη Σεβαστούπολη της Μικρής  Αρμενίας κ ο χρόνος της γέννησής Του τοποθετείται από το 275 ως το 285 μ. Χ..

Πατέρας Του ήταν ο Έλληνας Γερόντιος, που έφερε το αξίωμα του Στρατηλάτη του ρωμαϊκού στρατού.  Ήταν ανώτερος αξιωματικός κ επί Διοκλητιανού χρημάτισε Συγκλητικός. Ο Γερόντιος φέρεται να καταγόταν από αρχοντική και πλούσια οικογένεια της Καππαδοκίας και μάλλον ήταν ειδωλολάτρης.

 Μητέρα του Γεωργίου ήταν η Ελληνίδα Πολυχρονία. Αυτή ήταν Χριστιανή και καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης, που είχε οικοδομηθεί από Αιγύπτιους. Κ οι μεν Εβραίοι την αποκαλούσαν Lod (Λοντ), οι δε Άραβες Lid (Λιντ). Μετά την κατάχτησή της από τους Ρωμαίους, μετονομάστηκε από αυτούς σε Διόσπολις, προς τιμή του Δία.

Αρχικά ο Γεώργιος ήταν, επίσημα τουλάχιστον, ειδωλολάτρης. Υστερότερ’ ασπάστηκε το Χριστιανισμό και βαφτίστηκε σε Μοναστήρι της Καππαδοκίας. Είχε όμως χριστιανική ανατροφή και διδαχή από τη Μάνα Του τέτοια, ώστε να κοσμείται με χριστιανικές αρετές και πριν από την ενσυνείδητη αποδοχή του Χριστιανισμού από μέρος Του.

Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα. Μετά το θάνατο του Γερόντιου, η Πολυχρονία με το Γεώργιο μετοίκησαν στη Λύδδα. Λίγο καιρό υστερότερα μεταφέρθηκαν  στη Νικομήδεια, που ήταν τότε η έδρα, η πρωτεύουσα, του Διοκλητιανού στη Μικρασία. Εκεί, έφηβος ακόμη,   κατατάχτηκε  ο Γεώργιος στο ρωμαϊκό στρατό. Γρήγορα διακρίθηκε για την τόλμη, την ανδρεία και την πολεμική Του αρετή. Γι’ αυτό κι ο Διοκλητιανός Τον προήγαγε στο βαθμό του Τριβούνου. Υστερότερα Τον κατέστησε Δούκα (Διοικητή) και Του εμπιστεύτηκε τη διοίκηση του «τάγματος των Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς», απονέμοντας σ’ Αυτόν  τον τίτλο του Κόμη, που αντιστοιχούσε σε βαθμό συνταγματάρχη. «Πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπώς διαπρέψας του των σχολών μετά ταύτα πρώτου τάγματος κόμης κατ' εκλογήν προεβλήθη».

Όταν στα 302 ο Διοκλητιανός άρχισε τους Διωγμούς των Χριστιανών, ο Γεώργιος είχε το θάρρος ν’ αποκαλύψει μπροστά στον ίδιο τον αυτοκράτορα την πίστη Του στον Χριστό. Αρνήθηκε να θυσιάσει ο ίδιος και να υποχρεώσει άλλους να θυσιάσουν στα είδωλα.

 Ο Διοκλητιανός Τον αγαπούσε και για χάρη του πατέρα Του και πρώην Συγκλητικού Γερόντιου, αλλά και γιατί θαύμαζε τις επιδόσεις και τις αρετές του Γεωργίου. Η σθεναρή αποκάλυψη της πίστης του Γεωργίου στο Χριστό, που έγινε μάλιστα μπροστά στη Σύγκλητο και σε άλλους αξιωματούχους,  εξόργισε το Διοκλητιανό διπλά. Γιατί από τη μια τον διέψευδε,  ως έχοντα το Γεώργιο έμπιστο κ υπό την αιγίδα του αξιωματικό των «Ανικιώρων» κι ως  υπόδειγμα και παράδειγμα, που Τον προέβαλε  στους άλλους αξιωματούχους του. Κι από την άλλη  προσέβαλε το ιερό πρόσωπο του Αυτοκράτορα η ενώπιό του, της Συγκλήτου κι άλλων αξιωματούχων,  ομολογία της πίστης του Γεωργίου!

Παρόλ’  αυτά περιορίστηκε να διατάξει, αρχές του 303 ήταν, την άμεση σύλληψη και φυλάκιση του Γεωργίου, ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να τον μεταπείσει. Όμως οι προσπάθειες, που κατέβαλλε ο Αυτοκράτορας  κατά τους δυόμιση μήνες, που διάρκεσε η φυλάκιση του Γεωργίου, δεν έφεραν θετικό αποτέλεσμα. Ο Αυτοκράτορας υποσχέθηκε στο Γεώργιο κατά το διάστημα της φυλάκισής Του και δόξες και τιμές και πλούτη μεγάλα. Όμως τίποτ’ από αυτά δε συγκίνησε τον Άγιο.

 Εξάλλου ο ίδιος ο Άγιος πρωτύτερα είχε φροντίσει για τη διανομή του δικού του πλούτου σε άπορους Χριστιανούς. Είχε παρακαλέσει το δεσμοφύλακά Του κι αυτός επέτρεψε την είσοδο στη φυλακή στον πιστό υπηρέτη του Γεωργίου Πασικράτη. Και στον Πασικράτη αυτόν εμπιστεύτηκε ο Άγιος, το κείμενο, που είχε συντάξει κι αφορούσε στη διάθεση των υλικών αγαθών που κατείχε και στην φροντίδα του ενταφιασμού του δικού Του και του λειψάνου της Μάνας Του Πολυχρονίας. Και τούτο, γιατί ο Άγιος γνώριζε πως ο Διοκλητιανός όχι μόνο σ’ Αυτό δε θα χάριζε τη ζωή, αλλά ούτε και στη Μάνα του. Εμπιστεύτηκε δηλαδή στον Πασικράτη την εχτέλεση της διαθήκης Του, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Από αυτό τον  Πασικράτη μαθεύτηκαν τα μαρτύρια που υπέστη ο Άγιος κι όλα όσα επακολούθησαν την περί βασανιστηρίων κι αποκεφαλισμού του Αγίου διαταγή του Διοκλητιανού. Δυστυχώς το κείμενο, που του εμπιστεύτηκε ο Άγιος, καθώς κι αυτό της δικής του μαρτυρίας περί του Αγίου, χάθηκαν.

Μαθαίνομε, λοιπόν, από μαρτυρίες, όπως αυτές αποδίδουν, τα όσα παρέδωσε στην ιστορία ο υπηρέτης αυτός του Κόμη Γεωργίου του τάγματος των Ανικιώρων. Κι αυτά έφτασαν ως εμάς πιθανόν επαυξημένα και …βελτιωμένα.

 Σύμφωνα με αυτά, λοιπόν:  

Ο Διοκλητιανός διέταξε κι ο Μεγαλομάρτυρας Άγιος Γεώργιος υπέστη λογχισμό, αλλά δεν αποβίωσε! Εκδορά, αλλά και πάλι έμεινε στη ζωή! Πέταγμα μέσα σε κλειστή δεξαμενή, στην οποία κόχλαζε άσβεστος ασβέστης ριγμένος σε νερό! Ο Άγιος   έμεινε μέσα σ’ αυτή κλειστός τρεις μέρες! Κι όταν την άνοιξαν, βρήκαν παρ’ ελπίδα τον Άγιο να προσεύχεται ατάραχος!  Τον ανέσυραν, και κατά διαταγή του Διοκλητιανού, πύρωσαν μεταλλικά παπούτσια. Υποχρέωσαν τον Άγιο να τα φορέσει και να περιπατήσει. Αλλά και πάλι δεν έπαθε το παραμικρό!             

 Ύστερ’ από αυτά κ ένας πληβείος θα μπορούσε να καταλάβει τη Θεία επέμβαση και συμπαράσταση στον Άγιο.

Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός όμως δείχτηκε ανεπαρκούς νοημοσύνης πληβείος με περικεφαλαία, που λέμε. Έβλεπε ολοφάνερα τις θαυματουργικές επεμβάσεις του Θεού. Αντί όμως να μεταμεληθεί. Να πιστέψει κι αυτός στο Θεό του Γεωργίου. Να μιμηθεί και ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα, το υπόδειγμα, της πίστης  του Γεωργίου στον αληθινό Θεό. Αντί να εγκαταλείψει τα είδωλα και ν’ ασπαστεί τη Θρησκεία του αληθινού, του μόνου υπαρχτού Θεού, αυτός κάλεσε τον ξακουστό στον καιρό του «μάγο» Αθανάσιο! Του έδωσε παραγγελιά.

Κι ο Αθανάσιος αυτός πήγε ως Θανάσης στο Γεώργιο. Κρατούσε δυο φιαλίδια, που καθένα τους περιείχε κι από ένα  διαφορετικό υγρό. Το έν’ από αυτά προκαλούσε τρέλα και το άλλο τον ακαριαίο θάνατο.

 Ο Γεώργιος υποχρεώθηκε να καταπιεί πρώτα  το υγρό, που επέφερε τρέλα. Αλλά  δεν έφερε αποτέλεσμα! Ο Άγιος δεν έχασε τα λογικά Του! Διατήρησε ακέρια τη συνείδησή Του κ εξακολούθησε να εμμένει στην πίστη Του προς τον αληθινό Θεό!

Κατόπιν αυτού υποχρεώθηκε να πιεί το  δραστικό δηλητήριο. Όμως, ούτε αυτό έφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα! Όχι μόνο δεν σκότωσε τον Άγιο, αλλά  ούτε και προκάλεσε την παραμικρή βλάβη στον οργανισμό Του. Ύστερ’ από αυτό, ο μάγος Αθανάσιος θαύμασε! Πίστεψε στον αληθινό Θεό! Αγκάλιασε και καταφίλησε  το Γεώργιο μετανιωμένος για την πράξη του! Δήλωσε φανερά την αλλαγή της πίστης του και τη μεταβολή του από ειδωλολάτρη σε Χριστιανό!  Εξόργισε το Διοκλητιανό! Το τέρας αυτό, που ενώ είδε και την περίπτωση αυτή του Αθανασίου, όχι μόνο δεν άλλαξε γνώμη, αλλά και διέταξε  τον αποκεφαλισμό του!  Ο Αυτοκράτορας έχασε άλλη μια ευκαιρία. Αντί να συνετιστεί διέταξε, μετά τον αποκεφαλισμό του Αθανασίου και τον αποκεφαλισμό του Γεωργίου!

Έτσι ο Γεώργιος «απετμήθη την κεφαλήν» μπροστά στα τείχη της Νικομήδειας στις 23.4.303, σε ηλικία περίπου 23(+/-3) χρόνων, που, κατά τον ιστορικό Ευσέβιο, συνέπεσε να είναι μέρα Παρασκευή της Διακαινησίμου βδομάδας. Η Παρασκευή δηλαδή του Πάσχα, που η Εκκλησία μας την έχει αφιερώσει και τιμά κατ’ αυτή την Παναγία, ως «Ζωοδόχο Πηγή». Τη δε μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου τιμά την αντίστοιχη  ημέρα του αποκεφαλισμού του κάθε χρόνο. Την 23^η  Απρίλη κάθε χρόνου, σταθερά, εχτός κι αν συμπέσει η 23^η Απρίλη να βρεθεί μέσα στη Σαρακοστή, οπότε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου μεταθέτεται και τελείται τη Δευτέρα του Πάσχα.

 Την ίδια ή την επόμενη μέρα του αποκεφαλισμού του Αγίου θανατώθηκε κ η Μάνα Του Αγία Πολυχρονία.

Θανατώθηκαν επίσης για την ίδια αιτία κ οι οκτώ συγκρατούμενοι του Αγίου, ανάμεσα στους οποίους συναριθμούνται κ οι: Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος, των οποίων τη μνήμη τιμά η Εκκλησία μας στις 24 τ’ Απρίλη.

Η πίστη του  Αγίου προκάλεσε την αφορμή, που χρειάστηκε για να βαπτιστούν οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ κι Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και  Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος κι Αντώνιος, των οποίων τη μνήμη εορτάζει η Εκκλησία  στις 20 Απρίλη. Επίσης βαφτίστηκε η γυναίκα του Διοκλητιανού βασίλισσ’  Αλεξάνδρα, μαζί με τους δούλους της Απολλώ,   Ισαάκιο  και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις  21 τ’ Απρίλη. (www.Ecclesia.gr).

 

 Κρυφά οι Χριστιανοί πήραν τα Σώματα του Αγίου Γεωργίου και της Μάνας του  προς ενταφιασμό. Ο πιστός στον Άγιο υπηρέτης Πασικράτης παρέλαβε τα Σώματα και, σύμφωνα με την επιθυμία του Αγίου, μετέφερε κ ενταφίασε Αυτά στη Λύδδα της Παλαιστίνης.

Οι Σταυροφόροι πήραν από τη Λύδδα τα λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στη Δύση. Πιθανό στη Ρώμη.

 Τα λείψανα του Αγίου παρέμεναν στη Λύδδα. Υστερότερα, επί Κων/νου του Μεγάλου, η Μάνα του Αγία Ελένη, επισκέφτηκε τη Λύδδα κι ανέγειρε Ναό πάνω από τον τάφο του Αγίου Γεωργίου. Άλλοι όμως  αποδίδουν το χτίσμα στον Ιουστινιανό. « Ο επίσκοπος Τύρου, Γουλιέλμος, λέγει ότι ο ναός κτίστηκε από τον Ιουστινιανό, αλλά ο ιστορικός Προκόπιος, που έγραψε περί των κτισμάτων του Ιουστινιανού, δεν αναφέρει τίποτα.» (www.impantokratoros.gr).  
 Η πόλη κατόπιν  μετονομάστηκε από Λύδδα  σε Γεωργιούπολη κ έτσι, με αυτό τ’ όνομα,  αναφέρεται στους επισκοπικούς καταλόγους κι από το χρονογράφο Γεώργιο τον Κύπριο.

Αφού ο Ναός αποπερατώθηκε, άνοιξαν τον τάφο του Αγίου, για να πάρουν το λείψανό Του και με αυτό να θρονιάσουν το Ναό. Το λείψανο βρέθηκε ολόσωμο και άφθαρτο! Ανέδιδε δε μια έντονη πρωτόγνωρη ευωδία! Έτσι, όπως ήταν κατέθεσαν το ιερό Σώμα  υπό την Αγία Τράπεζα κ εγκαινίασαν το Ναό στις 3 Νοέμβρη του έτους εκείνου.

Ο Ιωάννης Φωκάς πήγε στα 1185  στη Λύδδα. Και,  όπως γράφει, οι εφημέριοι του Ναού του είπαν ότι ο τάφος του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται κάτω από την Αγία Τράπεζα.

 Κατά την κατοχή της Λύδδας από τους Σταυροφόρους, «ο Λατίνος επίσκοπος έβγαλε τις πλάκες του ναού και βρήκε το σπήλαιο, που ήταν ο τάφος του Αγίου Γεωργίου, αφού προηγουμένως ο τάφος δεν φαινόταν και οι προσκυνητές προσκυνούσαν μαρμάρινο στόμιο. Δύο άνθρωποι προσπάθησαν να σηκώσουν την πλάκα του τάφου, αλλά βγήκε φωτιά, που άφησε τον ένα ημικαή και τον άλλο πεθαμένο.» (www.impantokratoros.gr).    

       Από τότε ο Ναός έχει υποστεί πολλές περιπέτειες. Τουλάχιστο τέσσερις φορές έχει καταστραφεί από Άραβες και Τούρκους καταχτητές κ έχει  ανοικοδομηθεί από τα θεμέλια. Ύστερ’ από την κατάλυση του Κράτους των Σταυροφόρων, οι Μωαμεθανοί μετέτρεψαν το Ναό του Αγίου σε Τζαμί. Στα 1873 το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο αγόρασε τμήμα του περιβόλου του Τζαμιού, μέσα στο οποίο υπήρχε ο τάφος του Αγίου κι αυτό διαμόρφωσε σε Χριστιανικό Ναό στ’ όνομα του Αγίου Γεωργίου. Στα 1893 ιδρύθηκε κ οικοδομήθηκε παραδίπλα στο Ναό κι ορθόδοξο Μοναστήρι στ’ όνομα του Αγίου Γεωργίου. Από τότε διαμορφώθηκε ο χώρος και κατέληξε στη σημερινή του μορφή. Από αυτή τη βασική παρέμβαση κ επέμβαση του 1871/73 κ έπειτα, ο Ναός έχει δεχτεί επανειλημμένες επισκευαστικές εργασίες.

Να σημειωθεί ότι Ναός του Αγίου Γεωργίου υπήρχε και στην Κων/πολη από την εποχή του Κων/νου του Μεγάλου. Σήμερα ο Πατριαρχικός Ναός που υπάρχει στην Πόλη  τιμάται στ’ όνομα του Αγίου Γεωργίου και βρίσκεται στη συνοικία Φανάρι (Fener).

 «Η φυλακή του Αγίου σώζεται ως τις μέρες μας και βρίσκεται σε ένα παλαιό Βαβυλώνιο κάστρο στην περιοχή Μάρι Γκιργκίς στο παλαιό Κάιρο της Αιγύπτου. Πάνω απ’ αυτήν έχει κτιστεί περικαλλής ναός Ροτόντα τον οποίο έχει Αγιογραφήσει ο γνωστός Κων. Παρθένης. Εκεί έχει έδρα και η Ελληνορθόδοξη επισκοπή Βαβυλώνος. κ.α. (Μιχαήλ Γ. Κελαϊδής: «Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος»).

 

 Σχετικά με τις ταλαιπωρίες κι ασέβειες(;), που υστερότερα έπαθε το Ιερό κι Άγιο Λείψανο του προσφιλή στον Ελληνισμό, κι όχι μόνο, αλλά και στους αλλοεθνείς και πολλούς αλλόδοξους,  Αγίου Γεωργίου, μαρτυρούνται τα παρακάτω:

- Ένα μέρος των Λειψάνων του Αγίου μεταφέρθηκαν στην Κων/πολη, για την ευλογία των πιστών. Πότε; Δε γνωρίζω.

- Οστά της Κεφαλής, του Χεριού κ ένα Δόντι του Αγίου δωρίθηκαν στον  όσιο Θεόδωρο το Συκεώτη από τον επίσκοπο των Γερμίων της Γαλατείας Αιμιλιανό.  Αυτός, ο Θεόδωρος, τα κατέθεσε στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Η δε προς Θεόδωρο δωρεά γίνηκε, επειδή ο Θεόδωρος αυτός συνέβαλε πολύ στη διάδοση της ιστορίας του μαρτυρίου  του Αγίου Γεωργίου.

- Κατά τα χρόνια των εικονομαχιών, 8^ος αιώνας, ένα μέρος από τα οστά της Τίμιας Κάρας του Αγίου μεταφέρθηκε στη Ρώμη από Μοναχούς. Κι Αυτά βρίσκονται ακόμη στη Ρώμη στο Ναό, που τιμάται στ’ όνομα του Αγίου. Εχτός, φυσικά, από ένα μεγάλο κομμάτι, που στα 1600 δωρίθηκε στον καθεδρικό Ναό της Φερράρας, όπου φυλάσσεται, μαζί και με κομμάτι από το χέρι του Αγίου, που έφτασ’ εκεί από τη Λύδδα στα 1100 περίπου.

- Υπάρχει μαρτυρία, κατά την οποία, ανάμεσα στα πολλά Ιερά Λείψανα, που υπήρχαν  στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων στην Κων/πολη, υπήρχε κ η Τίμια Κάρα του Αγίου Γεωργίου, καθώς και τα «σύμβολα του Πάθους». Μετά τη λεηλασία της Πόλης από τους Σταυροφόρους και κατά το 1207 εγκαταστάθηκαν στο Μοναστήρι των Μαγγάνων Λατίνοι μοναχοί. Αυτοί διαμοίρασαν τα κειμήλια του Μοναστηριού και μεταξύ αυτών κ Ιερά Λείψανα και του Αγίου Γεωργίου, σε Ναούς της Ιταλίας κι άλλων ευρωπαϊκών πόλεων.

- Τουλάχιστο μέρος από αυτά τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Γεωργίου φυλασσόταν ως το 1393 στο κάστρο της Λιβαδειάς.

 « Τό Κάστρο μαζί μέ τό  ἐκκλησάκι τῆς ῾Αγίας Σοφίας εἶχε καί ἄλλη ξεχωριστή σημασία γιά τούς Καταλανούς. Φυλαγόταν ἐδῶ ἡ ἱερά Κάρα τοῦ ῾Αγίου Γεωργίου, "κεφαλή, προστάτις καί μεσίτρια" τῶν βασιλιάδων τοῦ ᾿Αραγωνικοῦ Οἴκου (της Ισπανίας).  "Νύχτα μέρα σιδερόφρακτοι βιγλάτορες κι ἀρματωμένοι μ᾿  ἀστραφτερές ἀσπίδες καί μακριά κοντάρια ἱππότες φύλαγαν, πίσω ἀπό τίς βαριές καστρόπορτες ἄγρυπνοι τό ἱερό κειμήλιο. Δύο ἀποστολές στά 1354 καί στά 1382 ἔστειλε ὁ ποιητής καί θαυμαστής τῶν ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων βασιλιάς τῆς ᾿Αραγωνίας (῾Ισπανίας) Πέτρος ὁ Δ', γιά νά ἀποκτήσει τήν Τιμία Κάρα.῾Υποσχέθηκε ἄρση τοῦ ἀφορισμοῦ, πού εἶχε κάμει ὁ Πάπας στούς Καταλανούς, διέταξε ἀπαλλαγή ἀπό κάθε φόρο γιά δυό χρόνια στούς  ῞Ελληνες καί στούς ᾿Αλβανούς, ἀνεγνώρισε ἐπίσημα ὅλα τά προνόμια τῆς καταλανικῆς περιόδου, πού εἶχε ἡ Λιβαδειά, καί ἵδρυσε στό φρούριο Τάγμα ῾Ιπποτῶν, μέ ἄσπρο μανδύα καί κόκκινο μεγάλο σταυρό στήν πλάτη, ὕστερα  ἀπό πρόταση τοῦ ἐπισκόπου Σαλώνων, μά στάθηκε  ἀδύνατον νά πάρει τήν Τιμία Κάρα… …Μετά τήν ἔξωση τῶν Καταλανῶν ἀπό τή Λειβαδιά, κατέληξε ἡ Κάρα τό 1393 στήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Γεωργίου Παληοχώρας τῆς Αἴγινας.»(Ουίλλιαμ Μύλλερ).   

        

   Όταν πια η απειλή των Τούρκων, και μάλιστα μετά την επίθεση του Σουλτάνου κατά της Τραπεζούντας, υποχρέωσε την Ενετία να επισκευάσει τα φρούρια των Ελληνικών πόλεων και περιοχών που είχε καταχτήσει, κρίθηκε απαραίτητη κ η επισκευή του «φυλακίου» της Αίγινας, που κι αυτή βρισκόταν υπό την κατοχή αυτής της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου. Όπως ήταν και το Ρέθεμνος, το φρούριο του οποίου Παλαιόκαστρο, παραχώρησε τη θέση του στη  Φορτέτζα, που οικοδομήθηκε στα 1573, από την ίδια αιτία και για τον ίδιο σκοπό. Γιατί κρίθηκε τότε πως, ο πόλεμος μεταξύ Ενετίας και  Σουλτάνου ήταν αναπόφευχτος.

Μεθόδευσαν, λοιπόν, τρόπο οι Έμποροι των Εθνών Χαχάμηδες της Γαληνοτάτης ν’ αποφύγουν το κόστος των επισκευών του φρουρίου της Αίγινας και ν’ αποκομίσουν ως αντιπαροχή γι’ αυτές την Κάρα του Αγίου Γεωργίου.

«Μια επιγραφή στα ερείπια της Κορώνης που σώζεται ακόμη αναφέρει την επισκευή αυτού του φυλακίου, ενώ η Αίγινα απόχτησε τα χρήματα για την άμυνά της, από την αθέλητη θυσία του πολύτιμου λειψάνου της Κάρας του Αγίου Γεωργίου, που είχε μεταφερθεί εκεί από τη Λειβαδιά απ’ τους Καταλάνους, μετά την έξωσή τους απ’ το Αθηναϊκό δουκάτο. Οι βασιλείς της Αραγώνας δεν είχαν χάσει την ελπίδα να γίνουν κάτοχοι της πολύτιμης κάρας. Ο Αλφόνσο V είχε στείλει απεσταλμένο για να την παραλάβει, αλλά μεγάλη θαλασσοταραχή ματαίωσε την επιθυμία του και το λείψανο αποδόθηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Πόλη που, τώρα, ονομάζεται Παλιαχώρα.  «

»Στα 1462, όμως, η Βενετσιάνικη σύγκλητος διέταξε να μεταφερθεί το λείψανο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Ματζόρε (S. Giorgio Maggiore) της Βενετίας. Κι αυτή τη φορά, προς μεγάλο ξάφνιασμα των Ελλήνων ο Άγιος δεν έκανε κανένα θαύμα για να εμποδίσει το ανοσιούργημα. Έτσι στις 12 Νοεμβρίου μεταφέρθηκε από την Αίγινα, απ’ τον Βιττόρε Καπέλλο, τον ονομαστό βενετσιάνο στρατηγό, και τοποθετήθηκε στον Άγιο Γεώργιο.  Όσο για το μοναστήρι και τη σύγκλητο προσπάθησαν να παρηγορήσουν τους Αιγινήτες με 100 δουκάτα στον καθένα για να οχυρώσουν το νησί. Οι Τούρκοι, σε λίγο, βρήκαν αφορμή για εχθροπραξίες…» (Ουίλλιαμ Μύλλερ, από μετάφραση Άγγελου Φουριώτη).

Οι παμπόνηροι Βενετοί Έμποροι των Εθνών, όπως κ οι συνεργάτες τους Εβραιοσιωνιστές,  άρπαξαν το Ιερό κι Άγιο κειμήλιο κι ως αντίδωρο κατέβαλαν από  100 δουκάτα στους δυναμικούς Αιγινήτες και μόνο και τους φόρτωσαν με αυτό τον τρόπο τα έξοδα, που απαιτούσε η εχτέλεση των  επισκευαστικών εργασιών του φρουρίου της Αίγινας, για να μπορεί ν’ αντέξει αυτό τις επιθέσεις των Τούρκων, ώστε να παραμείνει το Νησί στην …ενετική εκμετάλλευση!…

Αυτά τα Λείψανα του Αγίου Γεωργίου επιστράφηκαν στις 14.4.1999, Τετάρτη της Διακαινησίμου, από το Ναό του Αγίου Γεωργίου Ματζόρε της Βενετίας στο Ναό του Αγίου Γεωργίου της Λιβαδειάς. Αυτό συνέβη, ύστερ’ από αίτημα της Ενορίας του Αγίου Γεωργίου Λιβαδειάς, που διατυπώθηκε κ επιδόθηκε στα 1997 «αρμοδίως» και γίνηκε αποδεχτό.  Αυτά τα Ιερά κι Άγια Λείψανα του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται ακόμη, μαζί και με Λείψανα των Αγίων Ιγνατίου του Θεοφόρου, Τρύφωνος Μάρτυρος και Νικολάου του Νέου στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στη Λιβαδειά.  Ενώ, κατά την ωδή του κανόνα του Αγίου:

«Γῆ πᾶσα καί βρότειος φυλή, οὐρανός τε συγχαίρει, στρατός ᾿Αγγέλων τε, ὁ πρωτοστράτηγος γάρ, Χριστοῦ νῦν Γεώργιος ἐκ γῆς, βαίνει πρός οὐράνια».

Να σημειωθεί ότι το πεζικό Σώμα του Ελληνικού Στρατού έχει προστάτη του τον  Άγιο Γεώργιο. Οι πολεμικές Σημαίες του Ελληνικού πεζικού φέρουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο τους. Η δε μνήμη του τιμάται ιδιαίτερ’ από τις μονάδες του πεζικού. Αλλά κι ο Ελληνισμός στο σύνολό του τιμά ιδιαίτερα κ ευλαβείται το Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρο Άγιο Γεώργιο. Στην Κρήτη πάμπολλοι Ναοί κι αρκετά Μοναστήρια είναι αφιερωμένοι σ’ Αυτόν.

Στο Ρέθεμνος, εχτός από τον Άι Γιώργη τον Πεταλιώτη, υπάρχει κι ο Άι Γιώργης της Γρότας και  κοντά στην πόλη το Μοναστήρι τ’ Άι Γιώργη Αρσάνι. Στο χωριό μου την Πηγή, εχτός από τον κοιμητηριακό Ναό τ’ Άι Γιώργη, υπάρχει ανακαινισμένος από τα θεμέλια κι ο Άι Γιώργης ο Ψαροπιάστης, που ο αρχικός Ναός είχε ανεγερθεί από τον πατέρα Άγιο Ιωάννη τον Ξένο κατά τα τέλη του Ι’ αρχές του ΙΑ’ αιώνα.

«… κατέλαβα έτερον τόπον τον λεγόμενον  Άριον, όστις ήν τόπος καλός και εύχρηστος και πλησίον του χωρίου Πηγής… Αιτήσας τους οικήτορας του αυτού χωρίου, ανήγειρα ναόν τον λεγόμενον άγιον Γεώργιον τον Οψαροπιάστην…  ιδόντες την ταπείνωσίν μου, ώ ουκ έξεστιν καυχάσθαι μοι, οι δηλωθέντες χωρήται δέδωκάν μοι χωραφίτζιν ζευγαρίων δύο και δενδρούτζικα ολιγοστά, άτινα και αφιέρωσα εις το ρηθέν κελλίον.» (Από τη Διαθήκη του Αγίου).

Στους Κούμους αποδίδονται πανηγυρικές τιμές στον Άι Γιώργη. Λιτάνευση της Εικόνας από έφιππους σε άλογα «κρητικής ράτσας, γιοργαλίδικα». Άλογα δηλαδή, που τρέχουν όχι με καλπασμό, αλλά «γιοργά». Με πολύ  γρήγορο βηματισμό, που τους επιτρέπει τρέξιμο με πολύ γρήγορες κινήσεις των ποδιών, κατά τη διάρκεια του οποίου ο παλμός του σώματός τους είναι σχεδόν αδιάκριτος και μοιάζουν να πηγαίνουν ως σαϊτα. Γίνεται προσφορά στους πανηγυριστές από τους χτηνοτρόφους του Χωριού άφθονου γάλαχτος και ποικιλιών κρητικών τυριών δικής τους παραγωγής.   

Η δε Βρετανία, ως Κράτος, θεωρεί προστάτη της τον Άγιο Γεώργιο.

 

Πηγές:

1.  William Miller: “Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα 1204-1566», Λονδίνο, 1908, μετάφραση Άγγελου Φουριώτη, Ελληνικά Γράμματα, 1960».

2. www. Ecclesia.gr.

3. www.impantokratoros.gr.

4.  Μιχαήλ Γ. Κελαϊδής: «Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος».

5. Holylandagioitopoi.blogspot.com

 

                                                                       Γράφηκε στις 16.4.2015.

Το ΘΕΡΙΣΟ κι ο ΘΕΡΙΣΤΗΣ

                            

Στις 10.3.1905 εκδηλώθηκε το «Κίνημα του Θερίσου». Εφέτος συμπληρώθηκαν 115 χρόνοι από την εκδήλωσή του. Και την επέτειο του Κινήματος αυτού εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι, για να υμνήσουν εύσχημα τον Εβραιοσιωνιστή Μασόνο Ελευθέριο Βενιζέλο. Έτσι, όπως άλλοι εκμεταλλεύτηκαν τροποποίηση του ιδρυτικού Νόμου περί του Συμβουλίου της Επικρατείας, για να προβούν κι αυτοί στην εξύμνηση του ίδιου προσώπου. Βέβαια την εργολαβία διατήρησης του «Εθναρχικού» τίτλου κι αμάραντης  της «Δάφνης» της καταχρηστικής δόξας και τιμής, που περιβάλλει το πρόσωπο αυτό, χωρίς και να του αξίζει και να  πρέπει να του απονέμεται, την έχει αναλάβει το «Ίδρυμα Ελευθερίου Βενιζέλου» συνεπικουρούμενο από τη Μασονία και τον Εβραιοσιωνισμό.  Τη Μασονία, της οποίας υπήρξε ο Ελ. Βενιζέλος ένθερμος συμπαραστάτης και διακεκριμένο αφοσιωμένο Μέλος. Ήταν μυημένος σ’ αυτή από τον ελεεινό Μασόνο προδότη και συνεργάτη του εχθρού στην καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού Αριστείδη Στεργιάδη και για να του ανταποδώσει τα οφειλόμενα το διόρισε  «Ύπατο Αρμοστή Σμύρνης». Κι αυτός, ως ευσυνείδητος πουλημένος Μασόνος συνέργησε στην καταστροφή της!

Ο Βενιζέλος ήταν  Μέλος της Μασονικής Στοάς «Αθηνά», όπως βεβαιώνουν τα Μασονικά «κιτάπια», κι όπως μας διαβεβαιώνει κι ο Ιωάννης Λουκάς στο βιβλίο του «Ιστορία της Ελληνικής Μασονίας», κι όχι μόνο. Έτσι, ως Εβραιοσιωνιστής κατά την καταγωγή κι αφοσιωμένος Μασόνος κατά το δόγμα,  προβλήθηκε από τον Εβραιοσιωνισμό, στηρίχτηκε από τις δυνάμεις του, κατέλαβε υψηλά πολιτικά πόστα, ως κι αυτό του Πρωθυπουργού, έστω και δοτού. Κι από αυτά τα πόστα υπηρέτησε πιστά τα συμφέροντα του Εβραιοσιωνισμού σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων. Σε βάρος του Ελληνισμού. Σε βάρος του Ελληνικού Έθνους. Σε βάρος της Ελλάδας. Καπηλεύτηκε  τη Φυλή ολόκληρη, που είναι τόσο τυφλή, ώστε ακόμη του στήνει ανδριάντες, αντί να έχει κρημνίσει και τους υπάρχοντες. Και τούτο, γιατί έχει παραπλανηθεί από την Εβραιοσιωνιστική προπαγάνδα, που πέραν από τα καθαρά Εβραιοσιωνιστικά συμφέροντα υπηρετεί παράλληλα και της όποιας Μεγάλης Ευρωπαϊκής Δύναμης τα συμφέροντα συμπίπτουν, έστω και κατά ένα μέρος, κ υπηρετούν τα συμφέροντα του Εβραιοσιωνισμού. Έτσι, ο Βενιζέλος μεταβλήθηκε σε πράχτορα εξυπηρέτησης και των Βρετανικών συμφερόντων όσο στην Κρήτη, τόσο και παραπάνω και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Αυτά τα συμφέροντα τον ανέδειξαν. Κι αυτά εξακολουθούν να ποτίζουν  και σήμερα τις Δάφνες του, μην τύχει και μαραθούν. Και την εργολαβία της διατήρησης άσβεστης της κανδήλας της Δόξας, την έχει αναλάβει το «Ίδρυμα» που εδρεύει στα Χανιά. Ασκεί ασύστολη προπαγάνδα υπέρ της διατήρησης της φήμης του Ελ. Βενιζέλου κ επιχειρεί να επιβάλει τις κούφες απόψεις του περί Βενιζέλου και στην πόλη μας κι όπου αλλού φτάνει το χέρι του κ επαρκούν οι χορηγίες που εισπράττει για το σκοπό αυτό. Επιχειρεί να φιμώσει κάθε αντίθετη με τη φήμη του Βενιζέλου θέση και άποψη. Επιχειρεί να κλείσει το στόμα οιουδήποτε τολμήσει να μη βάλει λάδι στο κανδήλι και να μη θυμιάσει το «Γενάρχη»(!) των Ελλήνων! Ποιο; Τον Εβραιογενή Μασόνο υποχείριο του Σιωνιστή Λόιντ Τζωρτζ, Πρωθυπουργού της Βρετανίας, στην Κυβέρνηση του οποίου μετείχαν οι Εβραίοι Σιωνιστές Λόρδοι Σέσιλ και Ρήντιγκ (Ισαάκ Μοντ), που ήταν ανθέλληνες. Σύμβουλοι δε του Τζωρτζ ήταν ο Εβραίος τραπεζίτης Ρότσιλντ κι ο Εβραίος  γαμπρός του Ρότσιλντ Φίλιπ Σασούουν ! Αυτοί συμπαραστάθηκαν στο Μουσταφά Κεμάλ και τον βοήθησαν να καταστρέψει τον Ελληνισμό του Πόντου και της Μικρασίας κι όχι μόνον αυτοί!

Καιρός όμως είναι να πάψει πια η στημένη προπαγάνδα κ οι Έλληνες να μάθουν και να χωνέψουν την πραγματική Ιστορική  αλήθεια περί Ελευθερίου Βενιζέλου. Όσο η αλήθεια εμποδίζεται να έρθει στο φως, τόσο κι ο Ελληνισμός θα εξακολουθεί να υπόκειται στο ψέμα και να υφίσταται καταστάσεις απαράδεχτες, όπως αυτή, που βιώνομε τα τελευταία χρόνια. Μια κατάσταση τουλάχιστο θλιβερή, για την οποία έχω γράψει δεκάδες άρθρα, με τα οποία  και τη στηλιτεύω και προσπαθώ να ενημερώσω σωστά τους Συνέλληνες. Ν’ αναδείξω την αλήθεια και να βοηθήσω τον Ελληνισμό να δει την πραγματικότητα, που είναι τελείως διαφορετική από αυτή, που του παρουσιάζουν οι προπαγανδιστές.

Όσο η προπαγάνδα επιτρέπεται να συσκοτίζει την αλήθεια, ο Ελληνισμός θα εξακολουθεί να οδηγείται και να πηγαίνει από καταστροφή σε καταστροφή, ώσπου να εκλείψει παντελώς, όπως επιθυμούν οι Εβραιοσιωνιστές, ένας από τους οποίους ήταν κι ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

 Σήμερα βιώνομε Κοινωνικές, πολιτικές κ οικονομικές καταστάσεις, που οδηγούν στην καταστροφή τον Ελληνισμό. Κι όχι μόνο στην οικονομική καταστροφή, αλλά και στην Κοινωνική και στην Εθνική. Στην Φυλετική. Το ίδιο συνέβαινε και πριν από 100 χρόνια, με τη σύμπραξη του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ώσπου στα 1915, με τη δική του συνεργασία, με τη δική του σύμπραξη, με τη δική του ενεργή  ανάμιξη, ο Ελληνισμός διαιρέθηκε κ υπέστη τεράστια καταστροφή σαν Λαός και σαν Έθνος. Οι συνέπειες αυτής της συμφοράς, εξακολουθούν και μας συνοδεύουν κι αποτελούν έδρανο, βάση, εφαλτήριο, των όσων παθαίνομε σήμερα, από την πολιτική «κάστα», που διαμορφώθηκε από τότε κ έχει τις πολιτικές ρίζες της στο Κόμμα των Φιλελευθέρων, που είχε ιδρύσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σύμφωνα με τα πρότυπα του Φιλελευθερισμού, που έχει διακηρύξει ο Εβραιοσιωνισμός, που και σήμερα κυβερνά την Ευρωπαϊκή Ένωση κι όχι μόνο. Φιλελευθερισμός, που κυριαρχεί όχι μόνο στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και στις Κοινωνίες των Κρατών Μελών της.  Τις έχει διαφθείρει σημαντικά και τις οδηγεί σε απώλεια. Αυτοί, που έχουν προκαλέσει  το σημερινό «μπάχαλο» στην Ελλάδα κατά μεγάλο ποσοστό προέρχονται από τη Βενιζελογενή φιλελεύθερη πολιτική παράταξη. Αυτοί αποτελούν τους σημαιοφόρους της «Νέας Τάξης», που επιδιώκουν   μια «Νέα Εποχή», που ακόμη και τα δημόσια εκπαιδευτήρια θα εκπαιδεύουν πράχτορες του Εχθρού, οικονομικούς δολοφόνους, δοσίλογους, προδότες, εγκληματίες, έμπορους του θανάτου και της ατίμωσης και λοιπά κοινωνικά αποβράσματα…

 Έτσι, φτάσαμε σε μια Κοινωνία «Ντάρα Μανέλα», όπως θα ‘λεγε κι ο μακαρίτης Γιάννης Δαλέντζας. Ήδη έχομε φτάσει  να θρηνούμε θύματα του Εβραιοσιωνισμού σε καθημερινή βάση, χωρίς και να συνειδητοποιούμε ότι θύτης είναι ο Εβραιοσιωνισμός. Και τούτο, γιατί η προπαγάνδα έχει στηθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μη σου επιτρέπει να μπορέσεις καν να υποψιαστείς ποιος μπορεί να είναι ο αυριανός δικός σου δολοφόνος. Εξάλλου γι’ αυτό υπάρχει κι ο Νόμος περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων, που καλύπτει τους εγκληματίες, αλλά  αφήνει ακάλυπτο από αυτούς το φιλήσυχο και νομοταγή Πολίτη. Κι αυτός ο Νόμος μ’ έχει απασχολήσει κ έχω γράψει κ επιμένω στην κατάργηση ή στην τροποποίησή του, ώστε να τύχει προστασίας ο νομοταγής Πολίτης και να πάψει να προστατεύεται με αυτόν η ανωνυμία του όποιας μορφής και διαβάθμισης εγκληματία. Αλλά το Σύστημα εξακολουθεί να προστατεύει αυτούς που υπηρετούν τα συμφέροντά του…

Αυτό είναι το Σύστημα, που επικρατεί και κάτω από το οποίο ζούμε, χωρίς και να μας επιτρέπεται να καταλάβομε πως αποτελούμε υποψήφια θύματ’ αυτού τούτου του Συστήματος, όπως δεν καταλαβαίνουν και τα κοπάδια των ζώων ότι αποτελούν θύματα του Τσέλιγκα, στου οποίου την ιδιοχτησία κι ανήκουν.  Κι όταν αυτός επιθυμεί τ’ αρμέγει, τα πουλεί, θανατώνει τα παιδιά τους και τρώγει ή εμπορεύεται τις σάρκες τους ή θανατώνει κι αυτά τα ίδια τα ζώα, που αποτελούν το κοπάδι, την περιουσία του. Έτσι, σ’ αυτό το επίπεδο όχι μόνο επιθυμούν, αλλά και προσπαθούν να μας κατεβάσουν, ώστε να μας εξουσιάζουν ως άβουλα ζώα της δικής τους νομής. Γι’ αυτό και χτυπιέται η Παιδεία στην Ελλάδα σ’ όλες τις βαθμίδες της.

 Με βάση αυτή την «καναλωμένη»  λογική σκέψη ο Έλληνας είναι υποχρεωμένος να συμμορφώνεται με τους Θεσμούς, έστω κι αν αδικείται,  αλλά  όμως ο Γερμανός επιτρέπεται να τους καταπατεί …νόμιμα, γιατί ωφελείται το Σύστημα, εφόσον οι καταπατήσεις στρέφονται κατά του Ελληνισμού. Ο Έλληνας πρέπει να εξοφλήσει χρέη, που του φόρτωσαν άλλοι στις πλάτες, ταϊζοντας τις Εβραιοσιωνιστικών συμφερόντων Συστημικές τράπεζες, και διασπαθίζοντας την οικονομία της Χώρας σε μίζες και λοιπά λαδώματα, με δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ ο Γερμανός κερδίζει από τις ποικιλώνυμες επιπτώσεις των χρεών αυτών, πέραν κι από το γεγονός της ωμής άρνησης να καταβάλει στον Έλληνα τα δάνεια, που εισέπραξε με βάναυσο τρόπο από την Ελλάδα και τις αποζημιώσεις που οφείλει στον Ελληνισμό, για τα θύματα και τις καταστροφές που του έχει προκαλέσει πριν από εβδομήντα ολόκληρα χρόνια. Ο Έλληνας οφείλει να είναι συνεπής προς το Γερμανό. Αλλά ο Γερμανός δεν αισθάνεται την ανάγκη και την υποχρέωση να είναι συνεπής προς τον Έλληνα. Γιατί αυτό, του το επιτρέπει το Σύστημα. Αυτό  το Εβραιοσιωνιστικό Σύστημα, πάνω στο οποίο βασίζεται  κι ασκεί το «καθήκον» της η Εβραιοσιωνιστική δικαιοσύνη…

Αυτό το Κοινωνικό «μοντέλο» εκπροσωπεί ο Σιωνιστής  Σόιμπλε κι όλοι όσοι βλέπετε να σεισοραδούν στα διάφορα Ευρωπαϊκά «φόρα»(!).

Αυτό το «μοντέλο» διακηρύσσει κι ο Βενιζελογενής φιλελευθερισμός, που αποτελεί τσιράκι των Χαχάμηδων, τσιράκι των οποίων ήταν κι ο ίδιος ο Βενιζέλος…

 Αυτός, που σε κάθ’ ευκαιρία προβάλλεται ως σωτήρας της Ελλάδας, όπως κι ο «αδελφός» Ντονμές «Αττατούρκ» των απέναντι. Βίοι παράλληλοι…

 Φτάνει πια. Αρκετά ως εδώ…

 

Το Κίνημα του Θερίσου ήταν κι αποτέλεσε μια «προβοκάτσια» στημένη από τους Εβραιοσιωνιστές Αγγλογάλλους σε βάρος των Ελληνοκρητικών και της Ελλάδας, με «προβοκάτορα» τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Κι αποτελεί ντροπή για τους Κρητικούς και τους λοιπούς Έλληνες, να γνωρίζει ο υπόλοιπος Κόσμος την Αλήθεια και να την αγνοούν αυτοί, όπως την αγνοούσα κ εγώ πριν από τριάντα περίπου χρόνια, τυφλωμένος από την Εβραιοσιωνιστική προπαγάνδα και την πολιτική σκοπιμότητα.

Δεν τους κατηγορώ. Συμμερίζομαι τις αμφιβολίες τους, γιατί εγώ, πριν από αυτούς, πέρασα δυνατό «σοκάρισμα», όταν για πρώτη φορά  ήρθα σ’ επαφή με την αλήθεια. Χρειάστηκε να επέχω από τη Δημοσιογραφία, ώστε  να μην εκφράσω άποψη για μεγάλο χρονικό διάστημα, ώσπου να βεβαιωθώ για την αλήθεια με διασταύρωση ιστορικών πηγών. Κι όταν πια βεβαιώθηκα για την ανθελληνική  δράση του Εβραιοσιωνισμού και της Μασονίας και του οργάνου τους Ελευθερίου Βενιζέλου, επανήλθα κατά τον Αύγουστο του 2007 στη Δημοσιογραφία, μέσω των σελίδων αυτής της εφημερίδας, που δέχεται ακόμη και φιλοξενεί τα γραφτά μου.

 Προέρχομαι από βενιζελικό οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Είχα επηρεαστεί από αυτά, που, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική αλήθεια, υποστήριζαν πλανεμένοι το βενιζελισμό. Κρίμα. Μεγάλη αδικία  για τους ανθρώπους αυτούς. Όλοι τους ήταν πατριώτες και καλοπροαίρετοι. Έβλαψαν και τους εαυτούς τους από τις λάθος πολιτικές που ακολούθησαν, γιατί τυφλώθηκαν από την ξένη ανθελληνική προπαγάνδα.

Γι’ αυτό κι αγωνίζομαι από το 2007 να μεταδώσω την αλήθεια και να βοηθήσω τους Συνέλληνες να δουν την πραγματικότητα και ν’ απεμπλακούν από τις κακές επιδράσεις που ασκεί η προπαγάνδα του Εβραιοσιωνισμού πάνω σ’ αυτούς και τους στρέφει κατά του ίδιου του Ελληνισμού, χωρίς να το καταλαβαίνουν. Ο Εβραιοσιωνισμός χρησιμοποιεί τη Μασονία για να επιτύχει τους  σκοπούς του κ υπόσχεται ασκιά και φλασκιά στους Μασόνους, που δεν υποψιάζονται την τύχη που τους επιφυλάσσει… 

Σκοπός της «προβοκάτσιας» αυτής ήταν η διαίρεση των Ελληνοκρητικών πολιτικών δυνάμεων και μέσω αυτών των Ελληνοκρητικών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, κ η απομάκρυνση του πρίγκιπα Γεωργίου από τη θέση του Αρμοστή, ώστε να μακροημερεύει η ζωή της Κρητικής Πολιτείας και  ν’ αποφεύγεται η ένωση της Κρήτης με το Βασίλειο της Ελλάδας.

Κι ο σκοπός αυτός υπηρετήθηκε στο Θέρισο. Ο Εβραιοσιωνισμός διά της Βρετανικής κυρίως διπλωματίας και με όργανό του το Βενιζέλο   πέτυχε το σκοπό του. Αυτός θέρισε και σόδιασε στο Θέρισο τους πόθους των Ελληνοκρητικών για την ένωση της Κρήτης με την υπόλοιπη Ελλάδα. Όλ’ η θεατρική αυτή παράσταση στήθηκε από τους Αγγλογάλλους υπηρέτες του Εβραιοσιωνισμού, ακριβώς για να διαψευστούν  γι’ ακόμη μια φορά οι πόθοι και να ματαιωθούν οι ελπίδες των Ελληνοκρητικών. Να μεγαλώσει το ρήγμα μέσα στις πολιτικές τους δυνάμεις και το μίσος τους για το Γεώργιο…

 

Να σημειωθεί πως, ο Γεώργιος είχε αποφασίσει πολύ πριν από το Κίνημα του Θερίσου κ  εξέφρασε δημόσια την επιθυμία του να ταξιδέψει στο εξωτερικό και "κατά την διάρκειαν του ταξιδίου του θα εζήτει από τας Μεγάλας Δυνάμεις την ένωσιν της Κρήτης και ήλπιζε να επιτύχει ταύτην λόγω των συγγενικών του δεσμών". Ο Βενιζέλος είχε αντίθετη άποψη. Όχι για την πραγματοποίηση του ταξιδιού, αλλά για την πρωτοβουλία του Αρμοστή να θέσει το θέμα της Ένωσης ως επιθυμία, αν όχι απαίτηση, των Ελληνοκρητικών στις Μεγάλες Δυνάμεις. Και το μεν ταξίδι πραγματοποιήθηκε. Το αίτημα όμως του Γεωργίου, αν κι απευθύνθηκε όπου έπρεπε, απορρίφτηκε απ’ όλες τις «Προστάτιδες» δυνάμεις της Κρήτης. Κι αυτό το αίτημα υπήρξε η πραγματική αιτία, που οδήγησε σε  ρήξη το Βενιζέλο με τον Αρμοστή και τον ενέταξε Αρχηγό της Αντιπολίτευσης…

 

Οι μεν Αγγλογάλλοι υποστήριζαν και χρηματοδοτούσαν κρυφά το Κίνημα του Βενιζέλου, αλλά δεν επιθυμούσαν την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Όταν σε κάποια φάση ο Αρμοστής Γεώργιος «παραπονέθηκε» στο Ναύαρχο του Βρετανικού στόλου για τη στάση και την καθόλου συμπεριφορά του Βενιζέλου κι απείλησε ότι: «θα διατάξω να συλληφθεί», ο Ναύαρχος του απάντησε: «Εμείς θα τον ελευθερώσομε». Εξάλλου στην κοινή Διακοίνωση, που υπέγραψαν οι Γενικοί Πρόξενοι των «Προστάτιδων (!) Δυνάμεων» στην Κρήτη και την επέδωσαν επίσημα στον Αρχηγό των Επαναστατών στο Θέρισο στις 2.7.1905 «καθιστούσαν σαφές ότι δεν μπορούσαν να μεταβάλουν το πολιτικό καθεστώς του νησιού. Διαβεβαίωναν όμως ότι θα επιφέρουν ουσιώδεις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, που θα βελτίωναν θεαματικά την κατάσταση, υπό το ρητό όρο ότι εντός 15 ημερών οι επαναστάτες όφειλαν να καταθέσουν τα όπλα, με παράλληλη χορήγηση γενικής αμνηστίας.» (www.academia.edu).

 Πως αλλιώς ήταν δυνατό να ταιριάσουν μεταξύ τους αυτά, παρά μόνο αν οι διακηρύξεις του Βενιζέλου περί ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα  δεν ήταν ειλικρινείς. Οι δε Ρώσοι στήριζαν  το καθεστώς όπως ίσχυε υπό τον Γεώργιο  κι ούτε αυτοί επιθυμούσαν την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, παρά και τους συγγενικούς δεσμούς, που είχαν με τον Πρίγκιπα, Ο οποίος πάνω σ’ αυτούς στήριζε την επιτυχία του. Εξάλλου ο Πρόξενος της Ρωσίας στην Κρήτη  συνυπέγραψε υστερότερα την κοινή Νότα, που καλούσε τους …επαναστάτες του Θερίσου να καταθέσουν τα όπλα.

Και παρ’ όλ’ αυτά ο Βενιζέλος παρέτεινε, με το πρόσχημα ότι διαπραγματεύεται, όλο το καλοκαίρι την έκρυθμη αυτή κατάσταση  ως τις 2.11.1905, που υπέγραψε στο Μοναστήρι των Μουρνιών τη συμφωνία του, όχι με το Γεώργιο, αλλά με τις «Προστάτιδες Δυνάμεις». Και με αυτή τη συμφωνία οι «Προστάτιδες» αυτές αρνήθηκαν και πάλι να επιτρέψουν  την ένωση της Κρήτης με το Ελληνικό Κράτος.

 Με τον τρόπο αυτό   παρέτεινε ο Βενιζέλος την επιδοτούμενη …επανάσταση, για να οξύνει πιο πολύ την κατάσταση σε βάρος του Γεωργίου που «δεν ήθελε»  την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και να υποχρεώσει τον ανεπιθύμητο από τους Αγγλογάλλους «πράχτορα» της Ρωσίας να παραιτηθεί και ν’ αποχωρήσει από την Κρήτη. Αλλά και για να μη χάσει την …επιδότηση. Αρκεί ν’ αναφέρω πως επιδοτούσαν την …επανάσταση αυτή ακόμη και Τουρκοκρητικοί Μπέηδες κι Αγάδες, αν θα ήταν ποτέ δυνατό να έχουν όφελος και γι’ αυτό να επιθυμούν  οι Τουρκοκρητικοί την ένωση της Κρήτης με το Ελληνικό Κράτος…

  Οι Αγγλογάλλοι υποψιαζόταν ότι ο Γεώργιος ενεργούσε σε βάρος των συμφερόντων τους κ υπέρ της Ρωσίας.

Όλ’ αυτά ενισχύουν τις απόψεις κι  αποδείχνουν την «προβοκάτσια» των Αγγλογάλλων με «προβοκάτορα» το Βενιζέλο για την πτώση της δημοτικότητας του Γεωργίου και την απαλλαγή τους από αυτόν.

 Αν αυτά Σας λένε κάτι, τότε μπορείτε να κρίνετε και το γιατί μετά το Θέρισο ακολούθησε 12.9.1906 η παραίτηση του Γεωργίου από τη θέση του Αρμοστή κ η αντικατάστασή του με  το διορισμό του Αλέξανδρου Ζαϊμη  στη θέση του…

Το Κίνημα του Θερίσου,  η επαναστατική Κυβέρνηση της Κρήτης που συγκροτήθηκε στο Θέρισο, ο διχασμός των Ελληνοκρητικών του 1905,   αποτέλεσε προγύμνασμα και μικρογραφία, άσκηση όπως θα λέγαμε, που   επαναλήφτηκε σε μεγένθυση μετά δέκα χρόνια κ επιβλήθηκε με τη σύμπραξη των Αγγλογάλλων πραξικοπηματικά ως Κίνημα της Θεσσαλονίκης, επαναστατική Κυβέρνηση της Ελλάδας, και διχασμός του Ελληνισμού, που έχει αφήσει προεχτάσεις κι ανοιχτές πληγές ως την εποχή μας. Εκατό στρογγυλά χρόνι’ από τότε!!...  

Αρκετά. Φτάνει πια!...

                                                  Γράφηκε στις 16.3.2015.