Καλορίζικα!!

Μαζί με το Νοέμβρη μπήκε σε λειτουργία επίσημα και το Τζαμί των Μωαμεθανών στο Βοτανικό!! Στις Δημοκρατίες είναι βέβαια Λεύτερος ο κάθε πολίτης να πιστεύει σε όποιο θεό θέλει, αρκεί να μην ενοχλεί και να παρεμβάλλει εμπόδια στην κατά συνείδηση επιλογή πίστης των άλλων. Ελπίζω να μην αποτελέσει πόρτα εισόδου σε Τζιχαντιστές «πιστούς», που πάνε γυρεύοντας να φάνε το κεφάλι τους. Ελπίζω να μην αποτελέσει σφηκοφωλιά γκρίζων λύκων. Ελπίζω να μην αποτελέσει πρόσωπο της ΜΙΤ. Ελπίζω να λειτουργεί μόνον ως Μωαμεθανικός Ναός και ν’ ασχολείται μόνο μ’ εκκλησιαστικά και θρησκευτικά καθήκοντα και υπηρεσίες των πιστών στον Προφήτη. Και ρωτώ την Κυβέρνηση της Ελλάδας και μάλιστα τον κ. Πρωθυπουργό και την κ. Υπουργό Θρησκευμάτων, ΑΝ επιτράπηκε η λειτουργία του Τζαμιού αυτού στην πρωτεύουσα του Κράτους που ασκεί την Εξουσία στην Ελλάδα ως αντιστάθμισμα της συμπεριφοράς του Σουλτανάτου της Τουρκίας προς το Ναό της του Θεού Σοφίας στην Κων/πολη και των φιλικών διαθέσεων του «γιαλαντζί» Σουλτάνου προς τους Έλληνες γενικά και προς τη Χριστιανική Θρησκεία ιδιαίτερα. Ποιος επιβαρύνθηκε τα έξοδα αγοράς του οικοπέδου κι ανέγερσης κ εξοπλισμού του Τεμένους. Ποιους θα επιβαρύνουν τα λειτουργικά έξοδα, και τους μιστούς των ιερωμένων του Τεμένους. Ασφαλώς γνωρίζουν ότι: Το Κράτος που ασκεί την εξουσία στην Ελλάδα επιτρέπει τη χειροτονία ΕΝΟΣ Ορθόδοξου Χριστιανού Ιερέα κάθε χρόνο σε κάθε Μητρόπολη. Και με τον τρόπο αυτό στερούνται Εφημέριο αρκετές Ενορίες, των οποίων οι Εφημέριοι αποστρατεύτηκαν. Για τους Χριστιανούς Έλληνες, λοιπόν, δεν μεριμνά. Μεριμνά για του αλλόδοξους Έλληνες και αλλοδαπούς, που βρίσκονται στην Ελλάδα. Εξακολουθεί η Ελλάδα να είναι και να μένει Ορθόδοξο Χριστιανικό Κράτος ή κάνω λάθος; Με τον τρόπο αυτό πιστεύετε πως, θα κατευνάσετε τον παροξυσμό του Μεμέτη; Ή ότι θα τον πιάσει το φιλότιμο ν’ αποσύρει τις διεκδικήσεις του στο Αιγαίο και όχι μόνο σ’ αυτό; Η Ορθοδοξία, μήπως, έχει καταντήσει και χρησιμοποιείται πια ως «σκεύος Κεραμέως»; Σας διδάσκει τίποτα η κατάσταση, που επικρατεί στη Γαλλία, στην Αυστρία, ένεκα της δράσης Τζιχαντιστών τρομοκρατών, που εισάγονται από την Τουρκία σ’ αυτές; Χορηγήσατε άδεια λειτουργίας στην καρδιά της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ελλάδας την ώρα και τη στιγμή που, η Τουρκία βεβηλώνει Ορθόδοξους Χριστιανικούς Ναούς με θρησκευτική και πολιτιστική Ιστορία και Παράδοση χιλιετηρίδων; Αλλά τι να περιμένομε από ένα Κράτος, στο οποίο ασκείται η εξουσία από αλλόδοξα πρόσωπα. Πως συμβαίνει να είναι ο Διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ του Τεμένους; Πως συμβαίνει να είναι ο Μαροκινός Ιμάμης του Τεμένους Έλληνας Πολίτης; Πως; συμβαίνει να είναι Έλληνες πολίτες ο Αιγύπτιος και ο Πακιστανός, που συγχρόνως αποτελούν Μέλη του Δ.Σ. του Τεμένους; Πόσοι Πακιστανοί Τζιχαντιστές θα εισέλθουν να προσευχηθούν στην Αθήνα διά μέσου αυτών; Ξέχασες κ. Πρωθυπουργέ τι συνέβαινε στα Χανιά ως και το 19ο αιώνα ή δεν έτυχε να Σου το πει ούτε ο Πατέρας Σου, ούτε ο Παππούς Σου Κωστής Μιτσοτάκης, που ήταν ιδρυτικό μέλος το 1877 της Μασονικής Στοάς Χανίων, με την παραπλανητική επωνυμία "Άγιοι Ανάργυροι" και σκοπό τη στήριξη τάχα τ ης Επανάστασης της Κρήτης του 1878, που καταπροδόθηκε; 4.11.2020

Πόσα τσέπωσε για τη Διαφήμιση;!

Διαβάσαμε ότι ο κ. Τράμπ προσεβλήθη από τον υιό της κορώνης. Όμως μπήκε στο νοσοκομείο. Τον εμβολίασαν. Και σε τρεις μέρες θεραπεύτηκε. Του έδωσαν εξιτήριο. Επανήλθε στα καθήκοντά του. Και, δόξα τω Θεώ υγειαίνει! Και, έν’ από τα καθήκοντά του είναι να ενημερώσει τον ανήσυχο για την αποκατάσταση της υγείας του Λαό τόσο των ΗΠΑ, όσο και των αποικιών. Και, ασφαλώς, και τον αντίπαλό του στην εκλογική αναμέτρηση κ. Μπάιντεν, ώστε να σκάσει από τη ζήλεια του. Και, ως συνετός Πρόεδρος προέδρων, βγήκε στο γυαλί, βγάζοντας παλικαρίσια τη μάσκα, χωρίς να δώσει σημασία στις απειλές του Χαντραλιά, αναγγέλλοντας τη θεραπεία του από το θαυματουργό εμβόλιο, που είναι τόσο δραστικό, που τριήμερος ως εκ κύτους Ιωνάς εξανέστη του τάφου! Φανταστείτε πόσο δραστικό είναι το εμβόλιο made in u.s.a.! Τώρα, πόσα πήρε για το …φιάσκο διαφήμισης δεν ξέρω. Άρκεσε όμως η καλή φήμη, η Προεδρική Διαφήμιση και λέγεται ότι, οι παραγγελίες πέφτουν βροχή! Γίνονται, λένε, μαζικές παραγγελίες! Έτσι ακριβώς όπως όταν διαφημιστεί ένας επί θύραις πόλεμος, από ένα καλό διαφημιστή, όπως π.χ. τον κ. Ερντογάν, που αλωνίζει στο Αιγαίο σε καθημερινή βάση και πετά και στον αέρα, όπως τα παιδιά τους χαρταετούς την Καθαρή Δευτέρα. Έτσι για να πιάσουν πελάτες οι εξοπλιστικές εταιρίες. Αμέσως σπεύδουν οι απειλούμενοι και κι αγοράζουν πυραύλους, φρεγάτες, αεροπλάνα, και τα σχετικά. Οι πολεμικές βιομηχανίες θησαυρίζουν από το υστέρημα των Λαών. Οι εκάστοτε Τσοχατζόπουλοι και Παπαντωνίου παίρνουν τις μίζες τους κι ας γέρνουν τα υποβρύχια, που και τον Τούρκογλου να βάλεις αντίβαρο έρμα, δεν πετυχαίνεις εξισορρόπησή τους. Έτσι κυκλοφορεί το χρήμα και πουλιούνται και τα ληγμένης ημερομηνίας προϊόντα, ώστε να μη μείνουν στ’ αζήτητα και τα προλάβει η νέα εσοδεία …οικολογικών καλλιεργειών πλοίων και αεροπλάνων. Αφού, όμως, έχουν ένα τέτοιο σωτήριο εμβόλιο έτοιμο, γιατί αν δεν το είχαν, που το βρήκαν και το έκαμαν στον κ. Τραμπ; Πειραματόζωο έκαμαν Κοτζιά Πρόεδρο; Αφού, λοιπόν, είναι έτοιμο, γιατί δεν το θέτουν σε κυκλοφορία; Περιμένουν να το «βρούνε» μαζί με τους Κινέζους; Δεν ξέρω. Αυτά είναι υψηλής τεχνολογίας προϊόντα και χρειάζονται πανύψηλης διαφθοράς μυαλά για να τα αντιληφτούν… Κρίμα που δε ζούσε ο κ. Τράμπ στα 1918, που χτύπησε και τότε ο Υιός της Γρίπης σε υπερθετικό βαθμό πανδημίας. Και τότε, βέβαια, φόρεσαν οι Αμερικάνοι μάσκες για την αντιμετώπισή του παππού του Υιού της κορώνης. Αυτό το πιστοποιούν και εικόνες όπως αυτές, δείγμα των οποίων έλαβα από διάφορες ιστοσελίδες. Οι Έλληνες τότε δε μεταβλήθηκαν σε μασκαράδες, όπως τώρα. συμβαίνει. Όχι γιατί αψηφούσαν τον τότε υιόν του παντός, αλλά υπερψηφούσαν το Θεό! Βέβαια! Κ εδώ στο Ρέθεμνος υπήρξαν θύματα. Μάλιστα έκαμαν και λιτανείες της Πολιούχου του Τόπου Αγίας Βαρβάρας κ εξοστρακίστηκε το κακό συναπάντημα. Τότε το Παρθεναγωγείο Ρεθύμνης λειτουργούσε στο χτίριο, που βρίσκεται βόρεια της αυλής του Ναού της Αγίας Μεγαλομάρτυρας Βαρβάρας. Αυτό που στέγαζε ως πριν λίγα χρόνια τη Βιβλιοθήκη Ρεθύμνης. Κι όμως δεν υπέστη απόλυες… ---Κουράγιο, μπρε συ μου, κουράγιο! Και τούτο θα περάσει. Και τον Ερντογάν θα δολοφονήσουν μόλις κάμουν τη δουλειά τους. Για να δοξαστούν οι πολεμοκάπηλοι ως ειρηνοποιοί. Και τον Υιό τους θ’ αποσύρουν από την κυκλοφορία, μόλις δουν πως η μπάγκα φαλίρισε. Τότε θα προβάλλουν το εμβόλιο σα σωστικό μέσο. Το πιεστήριο άδικα δουλεύει και θα σκιστούνε τα ντορμπάδια. Οι γούρνες γεμίσανε κατσιγάρους. Λάδι, μηδέ για τα καντήλια των Αγίων!... Έγνοια να ‘χετε, μπρε συ μου, στις 28 τ’ Οχτώβρη, μην έρθουν μουσαφίρηδες για τα χρόνια πολλά. Να ‘χετε ν’ αποφανείτε τραταρίσματα μπρόσκαιρα. Και ψηλά τη σημαία! Και με Σταυρό! Κι ως τότεσας καλά να ‘στε! Ο Θεός μαζί σας. Αλλά και σεις με το Θεό! Αλλιώς… ellinikisalpigga 22.10.2020

Ο ένας Σατανάς στρέφεται κατά του άλλου Σατανά;!

Ο ένας Σατανάς στρέφεται κατά του άλλου Σατανά;! Έχομε στα χέρια μας τις οδηγίες. Όμως τις αγνοούμε. Και τις αγνοούμε, γιατί δεν τις μελετούμε. Τις έχομε, αλλά δεν τις κατέχομε. Μας τις έδωσε προφορικά ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Μας τις προσέφεραν γραπτά οι Ευαγγελιστές. Αλλά εμείς είμαστε τόσο βλάκες που, δυο χιλιάδες είκοσι χρόνια τις αγνοούμε, τις περιφρονούμε, προκλητικά. Και προκλητικά και σαρκαστικά υφιστάμεθα τις συνέπειες της στραβομάρας μας. Γράφει, λοιπόν, ο Μάρκος: «20. Καὶ ἔρχονται εἰς οἶκον· καὶ συνέρχεται πάλιν ὄχλος, ὥστε μὴ δύνασθαι αὐτοὺς μηδὲ ἄρτον φαγεῖν. 21. καὶ ἀκούσαντες οἱ παρ᾿ αὐτοῦ ἐξῆλθον κρατῆσαι αὐτόν· ἔλεγον γὰρ ὅτι ἐξέστη. 22. καὶ οἱ γραμματεῖς οἱ ἀπὸ Ἱεροσολύμων καταβάντες ἔλεγον ὅτι Βεελζεβοὺλ ἔχει, καὶ ὅτι ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια.23. καὶ προσκαλεσάμενος αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς ἔλεγεν αὐτοῖς· πῶς δύναται σατανᾶς σατανᾶν ἐκβάλλειν; 24. καὶ ἐὰν βασιλεία ἐφ᾿ ἑαυτὴν μερισθῇ, οὐ δύναται σταθῆναι ἡ βασιλεία ἐκείνη·25. καὶ ἐὰν οἰκία ἐφ᾿ ἑαυτὴν μερισθῇ, οὐ δύναται σταθῆναι ἡ οἰκία ἐκείνη. 26. καὶ εἰ ὁ σατανᾶς ἀνέστη ἐφ᾿ ἑαυτὸν καὶ μεμέρισται, οὐ δύναται σταθῆναι, ἀλλὰ τέλος ἔχει. 27. οὐδεὶς δύναται τὰ σκεύη τοῦ ἰσχυροῦ εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον τὸν ἰσχυρὸν δήσῃ, καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει. 28. Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πάντα ἀφεθήσεται τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τὰ ἁμαρτήματα καὶ αἱ βλασφημίαι ὅσας ἐὰν βλασφημήσωσιν. 29. ὃς δ᾿ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ᾿ ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου κρίσεως· 30. ὅτι ἔλεγον, πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει. 31. ἔρχονται οὖν ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ ἔξω ἑστῶτες ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν φωνοῦντες αὐτόν. 32. καὶ ἐκάθητο περὶ αὐτὸν ὄχλος· εἶπον δὲ αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ζητοῦσί σε. 33. καὶ ἀπεκρίθη αὐτοῖς λέγων· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου ἢ οἱ ἀδελφοί μου; 34. καὶ περιβλεψάμενος κύκλῳ τοὺς περὶ αὐτὸν καθημένους λέγει· ἴδε ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· 35. ὃς γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μήτηρ ἐστί.»! (Μκ., Κ3/20-35) Δηλαδή: 20. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της εκλογής των Δώδεκα Μαθητών Του, ο Κύριος μαζί με Αυτούς μπήκε σε κάποιο σπίτι της Καπερναούμ. Αμέσως μαζεύτηκε σ’ αυτό κ έξω από αυτό πολύς κόσμος, σε βαθμό, που δεν τους έδιδαν ευκαιρία να μπορέσουν να φάνε το μεσημεριανό τους. 21. Τότε γνωμάτευσαν οι Χαχάμηδες Γραμματείς και Φαρισαίοι των Ιεροσολύμων, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός βγήκε από τα όρια, ξεπέρασε τον εαυτό Του και γι’ αυτό είναι ώρα να Τον συλλάβομε, αλλά κανένας τους δεν τολμούσε να επιχειρήσει τη σύλληψή Του, γιατί φοβότανε το Λαό. Ενημέρωσαν, λοιπόν, τους Γιους του Μνήστορα Ιωσήφ. Τους παραμύθιασαν. Κι αυτοί θορυβημένοι έσπευσαν να Τον πάρουν, να Τον πάνε στο σπίτι στο χωριό, στη Ναζαρέτ, και να Τον κλείσουν μέσα, ώσπου να Του …περάσει, γιατί, απ’ όσα τους είπαν, μάλλον, είχε πάθει νευρικό κλονισμό ή είχε δαιμονιστεί! 22. Οι Γραμματείς κ οι Φαρισαίοι, που είχαν πάει επίτηδες στην Καπερναούμ και παρακολουθούσαν τις δραστηριότητες του Κυρίου, είχαν γνωματεύσει πως, ο Κύριος είχε καταληφτεί από τον ίδιο τον Βεελζεβούλ!! Κι αυτό τον άρχοντα των δαιμόνων επικαλείται ο «γιος του Ιωσήφ» και εκβάλλει τα δαιμόνια, που έχουν κατακυριεύσει τους δαιμονισμένους που θεραπεύει, που αφθονούσαν σε Ιουδαία, Σαμάρεια και Γαλιλαία κείνα τα χρόνια. Του Κυρίου, που ως καρδιογνώστης, που ήταν και μένει, τα …ραντάρ έπιασαν αμέσως τις σκέψεις των «Ρουφιάνων» αυτών του ακροατηρίου Του. Δεν έχασε, λοιπόν, την ευκαιρία, ούτε τους Σατανάδες φοβήθηκε, κι απάντησε στις σκέψεις των Χαχάμηδων αυτών, παραβολικά, με τα παραπάνω λόγια, που ο Μάρκος διασώζει στο Ευαγγέλιό Του: Και, νομίζω, πως ο Κύριος Ιησούς εννοούσε με αυτά, ότι: Κ3/23 Αφού τους προσκάλεσε να πλησιάσουν πιο κοντά τους ρώτησε: « πως μπορεί, πως είναι δυνατόν, ένας Σατανάς να διώξει έναν άλλο Σατανά από τη δουλειά που κάνει; Πιστεύετε πως οι Σατανάδες είναι διαιρεμένοι κι ανταγωνίζονται μεταξύ τους, (όπως εσείς,) και ο ένας Σατανάς πάει και διώχνει τον άλλο και τον εμποδίζει να ολοκληρώσει το έργο του; Με τον τρόπο αυτό τους ρωτούσε πλαγίως: Πιστεύετε ότι έχω κυριευτεί από τον Άρχοντα των δαιμόνων; Και πιστεύετε πως θα υπακούσει Εμένα, που Με έχει κυριεύσει και με καθοδηγεί, όπως σκέφτεστε, και θ’ ακούσει αυτό που εγώ θα του πω, αφού αυτός καθυπαγορεύει, υποτίθεται, ακόμη και τα λόγια, που βγαίνουν από το στόμα μου; Θα υπακούσει, σκέφτεστε και λέγετε, σ’ Εμένα και θα διώξει άλλο Σατανά, που ταλαιπωρεί άλλον άνθρωπο, επειδή Εγώ του το ζητώ; Κ3/24. Αν οι Ηγέτες και οι πολίτες κάποιου Βασιλείου διχαστούν σε δυο ή περισσότερες εχθρικές μεταξύ τους παρατάξεις, που αλληλοϋποβλέπονται και δε συμφωνούν, ούτε κ επιδιώκουν αυτές τις λύσεις, που αντικειμενικά στηρίζουν τα συμφέροντα του Βασιλείου, αλλά ο ένας διαβάλλει τον άλλο και παρεμποδίζει την εκτέλεση του έργου του, εκείνο το Βασίλειο δεν θα επιβιώσει, αλλά θα καταστραφεί. Κ3/25. Και, εάν μια οικογένεια δεν ομονοεί, αλλά διαιρεθεί και κάθε μέλος της στρέφεται προς εξυπηρέτηση ατομικών συμφερόντων, κι όχι προς την εξυπηρέτηση του κοινού οικογενειακού συμφέροντος, τότε αυτή η οικογένεια δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει, αλλά θα χάσει κι αυτά που έχει, θα πέσει θύμα των εχθρών της και θα καταστραφεί. Κ3/ 26. Το ίδιο κιαν ο ένας Σατανάς στραφεί κατά του άλλου και διχαστεί, διαιρεθεί, η σύμπνοια των οπαδών τους, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει, ως δύναμη, αλλά, με το πέρασμα του χρόνου θ’ αυτοκαταστραφεί. 27. Κανένας δε μπορεί να καταληστεύσει την περιουσία ενός ισχυρού, εάν πρώτα δεν εξουδετερώσει τη δύναμη του ισχυρού. Δηλαδή: Κ Εγώ δε θα μπορούσα να εκβάλω από ένα δαιμονισμένο άνθρωπο τα δαιμόνια, που τον έχουν κυριεύσει, αν πρώτα δεν είχα κατανικήσει το Σατανά και δεν είχα υποχρεώσει αυτόν να υπακούει στις εντολές Μου. 28. Σας διαβεβαιώνω ότι, όλες οι αμαρτίες και οι βλασφημίες, που θα εκστομίσουν οι άνθρωποι, μπορεί να τους συγχωρηθούν. 29. Αλλά όποιος βλαστημήσει το Άγιο Πνεύμα, όποιος αποδώσει ενέργειες του Αγίου Πνεύματος στο Σατανά, δεν θα δει σωτηρία στους αιώνες των αιώνων. 30. Με αυτά τα λόγια, απευθυνόταν σ’ αυτούς, που έλεγαν πως έχει μέσα Του το Βεελζεβούλ και Τον συκοφαντούσαν στους υπόλοιπους, για να τους απομακρύνουν από κοντά Του. 31. Ωστόσο έφθασαν επί τόπου οι γιοι του Ιωσήφ, που τους νόμιζαν αδελφούς του Κυρίου, και μάλιστα έφεραν μαζί τους και την Παναγία, μήπως και δεν υπακούσει σ’ αυτούς ο «αδελφός» τους, και δεν αποδεχτεί να τους ακολουθήσει. Σταμάτησαν, λοιπόν, έξω από το σπίτι και έστειλαν στον Ιησού μήνυμα ότι βρίσκονται απ’ έξω και Τον περιμένουν. 32. Κείνη την ώρα καθόταν γύρο στον Κύριο πολύς κόσμος και παρακολουθούσε τη διδασκαλία Του. Οι δε απεσταλμένοι προς Αυτόν, πλησίασαν και του είπαν, λέτε και δεν το γνώριζε: Η Μητέρα και οι αδελφοί σου σε περιμένουν απ’ έξω. Σα να Του έλεγαν: Σταμάτησε το κήρυγμα και πήγαινε να ιδείς τι σε θέλουν! 33. Αποκρίθηκε δε ο Ιησούς και είπε σ’ αυτούς : Ποια είναι η Μητέρα Μου και ποιοι είναι οι αδελφοί Μου; 34. Και, αφού περιέστρεψε το κεφάλι και το βλέμμα προς εκείνους, που καθόταν γύρο Του είπε: Ιδέτε, αυτούς. Αυτοί είναι η μητέρα και οι αδελφοί Μου. 35. Γιατί εκείνος, που εφαρμόζει το θέλημα του Θεού, αυτός είναι και αδελφός και αδελφή και μητέρα Μου.»! Αυτό το πολλαπλό μήνυμα έστειλε τότε ο Κύριος, όχι μόνο προς τους ακροατές κείνης της ώρας, αλλά προς πάντ’ άνθρωπο παντός χρόνου και καιρού. Πήγαν, λοιπόν, οι τότε Χαχάμηδες να συκοφαντήσουν τον Κύριο Ιησού προς το Λαό, ώστε να θεωρήσει ο Λαός πως είναι ή τρελός ή Δαιμονισμένος ο Παντογνώστης Κύριος, ώστε να μην πλησιάζει ο Κόσμος και να πληροφορείται τα σοφά και σωτήρια λόγια Του. Τις από το Θεό σωστικές παροτρύνσεις. Αλλά μπροστά στη Σοφία του Θεού, οι κατήγοροί Του αποδείχτηκαν σοφουλήδες. Έδωσαν όμως την αφορμή στον Κύριο να διδάξει στον Κόσμο τ’ αποτελέσματα, που φέρνει η συκοφαντία κι ο διχασμός. Πρώτα τους έδωσε να καταλάβουν ότι τα πνεύματα του κακού συντονίζονται, ομονοούν, συνεργάζονται, και μένουν αδιαίρετα. Αυτά συντελούν στο διχασμό των οπαδών τους και προκαλούν διχαστικά κινήματα, γιατί θέλουν να καταστρέψουν ακόμη και τους οπαδούς τους, όπως θέλουν κ επιδιώκουν να καταστρέψουν και όσους εναντιώνονται στις επιβουλές τους. Η συκοφαντία, η «ρουφιανιά», είναι εφεύρεση των Δαιμόνων και προωθεί τη μετάδοση ψεύτικων ειδήσεων και πληροφοριών, που επιφέρουν καταστροφές ατόμων, ξεκλήρισμα οικογενειών, αιτίες πολέμων, καταστροφές Κοινωνιών, Εθνών και Λαών. Αν θέλεις να καταστρέψεις μια οικογένεια, μια κοινωνία, ένα έθνος ένα λαό, ένα Κράτος, μια Θρησκεία, τότε θα πετύχεις την αυτοκαταστροφή τους, με μετάδοση ψεύτικων κατηγοριών, που θα τους αποδιοργανώσουν, θα τους διαιρέσουν, και θα τους φέρουν σε αντιπαλότητα, χωρίς να φανείς και να ρίξουν σ’ εσένα κατηγορίες. Θα πετύχεις ύπουλα το σκοπό σου, μεταδίδοντας μια ψεύτικη πληροφορία, κατηγορία που: Θα διχάσει τους πολιτικούς. Θ’ αποπροσανατολίσει τους Στρατιωτικούς. Θα διαιρέσει τους Αρχιερείς. Θ’ αποτελέσει «μπάχαλο»! Κι από το «μπάχαλο», μπορεί να προκύψει ένας πόλεμος εξοντωτικός για ένα Έθνος ή Λαό. Για μια περιοχή, Για ένα κράτος. Μια Εκκλησία. Μια Κυβέρνηση ανεπιθύμητη. Μια οργάνωση πολιτική, Θρησκευτική, Κοινωνική, Οικονομική… Παραδείγματα πλήθος μεγάλο! όπως κατά το παρόν διαπιστώνετε την καταρροή του Ελληνικού Κράτους, εξαιτίας του διχασμού πρώτα των πολιτικών αυτού, από τους οποίους έχει μεταδοθεί στο Λαό η διαίρεση, η διχόνοια, ο διχασμός, που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή της Ελλάδας και των Ελλήνων, που αυτοκαταστρέφονται αιώνες τώρα, χωρίς να μπορεί να ηρεμήσει, γιατί οι Σατανάδες δεν απομακρύνονται από αυτό το χώρο, πριν πετύχουν την τελική καταστροφή... Τα πολιτικά κόμματα είναι φορείς του διχασμού, της διχόνοιας, της διαίρεσης της Ελληνικής Κοινωνίας. Αυτή έχει επιφέρει την εξασθένιση του Ελληνικού Κράτους. Οι πολιτικοί του έχουν παραχωρήσει την εξουσία σε αλλοεθνή εχθρικά χέρια. Οι εκμεταλλευτές του Ελληνικού θησαυρού είναι πια ξένοι. Αυτοί κατευθύνουν το Κράτος προς την καταστροφή, με τη συνέργεια πολιτικών, που δρουν στο Ελληνικό προσκήνιο, αλλά δεν αισθάνονται Έλληνες ή και δεν είναι Έλληνες ένας αριθμός από αυτούς. Οι ίδιοι βλέπουν την επερχόμενη καταστροφή και αντί να φροντίζουν την ενότητα των Ελλήνων, τη σύμπνοιά τους, το συμφέρον τους, καλλιεργούν αυτή και συνεργάζονται με τα συμφέροντα των εχθρών των Ελλήνων. Προσκολλούνται σ’ αυτούς. Κατακλέβουν τους πολίτες και το Δημόσιο. Παραχωρούν τμήματα της Ελληνικής Επικράτειας σε αποδειγμένους εχθρούς, για να διατηρήσουν μέσω αυτών των εχθρών τις Φαμίλιες τους σε πόστα, από τα οποία έχουν τη δυνατότητα να συνεχίζουν ατιμώρητα τις «αρπαχτές» και τις δολοπλοκίες τους.. Ελπίζω να μη χρειάζεστε μεγαλύτερη, περισσότερη, ανάλυση των λίγων λόγων που ο Λόγος απεύθυνε σεμνά πριν από δυο χιλιάδες χρόνια. Και πάλιν όμως διέστρεψαν τη σημασία των λόγων Του οι καλοθελητές και πάντα πρόθυμοι. Διέδωσαν ότι ο Κύριος μίλησε απαξιωτικά και περιφρονητικά για την κατά σάρκα Μητέρα Του! Αν περιφρονούσε την Παναγία Μητέρα Του ο Ιησούς, δε θα νοιαζόταν γι’ Αυτήν τις τελευταίες στιγμές της επί της γης παρουσίας Του ως Θεανθρώπου και μάλιστα υποφέροντος την οδύνη του Σταυρού. Δε θα έλεγε στην Παναγία Μητέρα: «Γίναι, ίδε ο Υιός σου». Δεν θα έδειχνε τόσο ενδιαφέρον για την κατοπινή ζωή της Παναγίας Μητέρας. Δεν θα έλεγε αμέσως μετά στο Μαθητή όν ηγάπα «Ιωάννη ιδού η Μήτηρ σου». Δηλαδή: από αυτή τη στιγμή να προσέχεις και να συμπαραστέκεσαι στην Μητέρα Μου, σα να ήταν δική σου Μητέρα». Δεν Σας κάνει εντύπωση ότι εμπιστεύτηκε το μέλλον της Μητέρας Του στον Ιωάννη και όχι σε κάποιον από τους γιους του Ιωσώφ, τους οποίους θεωρούσαν πως ήταν «αδελφοί» Του;… ellinikisalpigga 13. 10. 2020

Ένας φίλος από τα παλιά...

Ένας Φίλος από τα παλιά… Ένας φίλος ήρθε απόψε από τα παλιά, φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις. Μα δε μού ‘πε, αγάπη μου γλυκιά, αν ποτέ και Συ με συναντήσεις… Και ξαφνικά, ενώ μέσα στο λιοπύρι των υπέρ σαράντα βαθμών πήγαινα για να ελέγξω και να διαπιστώσω αν είχαν καλώς οι προετοιμασίες για το μνημόσυνο της ψυχής της ψυχής μου, χτύπησε το τηλέφωνο. Σκέφτηκα: κάτι θα ξέχασα και με παίρνουν για να μου το θυμίσουν. Ψάχνοντας στην τσέπη μου να βρω το τηλέφωνο, διαπίστωσα πως φορούσα και τα παπούτσια και το παντελόνι μου. Άρα δεν ήμουν εκτεθειμένος. Κάτι άλλο θα είχα ξεχάσει… -- Παρακαλώ, απάντησα στο τηλέφωνο… -- … -- Ποιός είσαι; Δε σε βγάνω από τη φωνή! -- … -- Ο Γιώργης; Ο Μπούλης είσαι, παλιόφιλε;! Και που βρέθηκες μ’ ετσε κάψα! -- … -- Στον Κήπο, είπες; Έρχομαι… Αντιγύρισα, λοιπόν, και να ‘μαι στον Κήπο. Δε γνώρισα το Γιώργη. Ξέροντας πως με περιμένει, είπα μέσα μου: Αυτός θά ‘ναι που κάθεται στου Κήπου το αναψυκτήριο μοναχός στο μπρος τραπέζι. Σίμωσα και τον κοίταξα επίμον’ από κοντά. Είπα: Αν είν’ αυτός, όχι πως θα με γνωρίσει, αλλά θα καταλάβει. Και κατάλαβε. Λόγο κορωνιού δεν ασπαστήκαμε αλλήλους. Ούτε κλάψαμε για τα παλιά, ούτε και για τα καινούρια. Θυμηθήκαμε πολλά, που δεν τα βάνει ολόκληρ’ η εφημερίδα. Χήρος κι αυτός. Χήρος κ’ εγώ. --Γιώργη, του λέω, αν ανοίξομε χηροστάσιο, πόσοι χήροι της σειράς μας μένουν ακόμη ζωντανοί για να ‘ρθουνε κοντά; Βγάζει από την τσάντα του μια κόλλα χαρτί με 19 ονόματα συσπουδαστών συναδέλφων και μου το δίνει. -- Αυτοί ‘ναι οι 19 νεκροί της σειράς μας, που γνωρίζω ίσαμε την ώρα. Απ’ όσους απομείναμε δεν ξέρω πόσ’ είμαστε οι χήροι και πόσοι οι χαιράμενοι… Κ έβγαλε από την τσάντα και μού ‘δωσε μια φωτογραφία του Ιούνη του 1983, βγαλμένη απ’ έξω από τη δυτική πλευρά τ’ Αρκαδιού. Και μου λέει: -- Απ’ όλους αυτούς τρεις: εσένα, εμένα και τη Βούλα, γνωρίζω πως είμαστε ακόμη ζωντανοί. Οι άλλοι… Κ έβγαλε μια φωτοτυπία από σελίδα της «Πατρίδας» του Ηρακλείου, με δικό του κείμενο, που περιγράφει επιδέξια και παρουσιάζει τη συνάντηση του ’83 μερικών από μας στ’ Αρκάδι και μου την έδωσε, λέγοντας: -- Βλέπεις;… Θυμάσαι;… Γνωρίζεις;… Και, πριν πάρει απάντηση, βγάζει και μου δίνει δεύτερη φωτοτυπία, με τα ονόματα όλων των Σπουδαστών και Σπουδαστριών της Σειράς μας… Δε θα πω άλλο από την επιθυμητή, παρηγορητική, γεμάτη παλιές αναμνήσεις αυτή συνάντηση μου με τον παλιόφιλο Γεώργιο Κουκλινό, που δεν ξέχασε πως τον πείραζα και τον έλεγα Μπούλη, γιατ’ ήταν ο νεότερος στην ηλικία πολύ αγαπητός και συμπαθής συσπουδαστής μας. Θ’ αρκεστώ στο να παραθέσω αυτή την αναμνηστική φωτογραφία του Ιούνη του 1983 στο Αρκάδι και το άρθρο του αγαπητού φίλου Γιώργη. Και κάποιο συμβάν, χάρη στη μνήμη του αξέχαστου φίλου, συσπουδαστή και συναδέλφου Αλκιβιάδη Μανουσάκη: «Έκπληξη! Αδιάκοπη έκπληξη! Τι άλλο μπορεί να είναι η ζωή;» Τα λόγια αυτά του μεγάλου Ινδού ποιητή Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ πεταλούδισαν στη σκέψη μου το περασμένο Σάββατο που συναντηθήκαμε οι Δάσκαλοι της σειρά του ’57 στο Ιστορικό μοναστήρι τ’ Αρκαδιού. Ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και λύπης πλημμύρισαν της ψυχής μας τα βάθη, όταν, ύστερα από 26 ολόκληρα χρόνια που τελειώσαμε την Ακαδημία Ηρακλείου, ειδωθήκαμε πάλι και δυσκολευτήκαμε πολύ να γνωρίσει ο ένας τον άλλο. Αυλακωμένα πρόσωπα, χιονισμένα κεφάλια απ’ τη σκληρή δουλειά του Σχολείου και της ζωής τις φροντίδες και το άγχος. Αλλιώτικες Φυσιογνωμίες! Στην ιστορική και δροσόλουστη αυτή γωνιά της Κρήτης ώρες πολλές καθίσαμε και βγάλαμε από τα συρτάρια της μνήμης μας αυτά, που είχαμε τόσα χρόνια ερμητικά κλεισμένα. Ξετυλίξαμε το κουβάρι των αναμνήσεων κ είπαμε πολλά, γιατί πολλά ‘χαμε να πούμε. Μαζί μας ο συνάδελφος και Λογοτέχνης Αρκάδιος Πηγαίος (Μαρίνος Γαλανάκης) είχε την καλοσύνη να μας ξεναγήσει και να μας μεταφέρει νοερά στις ώρες της υπέρτατης θυσίας. Ζήσαμε από κοντά το ολοκαύτωμα τ’ Αρκαδιού. Το ποίημα - χαιρετισμός του συναδέλφου – Συγγραφέα Γιάννη Σμυρνιωτάκη, που μας έστειλε γιατί δε μπόρεσε νάρθει από την Αθήνα και το ποίημα που μας διάβασε ο Βύρων Μανετάκης, μας θύμισε παλιές καλές στιγμές. Συζητήσαμε, είπαμε τ’ αστεία μας, σαν τότε που νεαροί φοιτητές καθόμαστε στα θρανία, χορέψαμε, τραγουδήσαμε. Πόσο γρήγορα πέρασαν οι όμορφες και αξέχαστες αυτές ώρες… Και κάθε μια γλυκιά στιγμή πόσο γρήγορα διαβαίνει!... Έτσι η ώρα πέρασε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής γεμάτοι από συναισθήματα πραγματικής ικανοποίησης. Αποχαιρετίσαμε ο ένας τον άλλο κατασυγκινημένοι και δώσαμε όλοι μαζί μια υπόσχεση πως κάθε χρόνο προς το τέλος του σχολικού έτους θα πραγματοποιούμε καμιά τέτοια συνάντηση. Για τον επόμενο χρόνο αποφασίσαμε να συναντηθούμε στο «Μεγάλο Κάστρο» που γέννησε, ανάθρεψε και κρατεί για πάντα στην αγκαλιά του τον τρανό του λόγου τεχνίτη. Ν. Καζαντζάκη. Γεώργιος Κουκλινός» (Πατρίς, 11054, 8.6.1983) Η ανέλπιστη συνάντησή μου με το Γιώργη, έφερε στο κουρασμένο και ταραγμένο από οικογενειακό τραγικό γεγονός μυαλό μου και την πονεμένη μου καρδιά πολλές αναμνήσεις, όπως προανέφερα. Η δε μορφή του συσπουδαστή φίλου και συναδέλφου Αλκιβιάδη Μανουσάκη στη φωτογραφία της συνάντησής μας στο Αρκάδι, με μετέφερε στα γεγονότα του 1955. Τότε, που όπως και κατά το παρόν, υπήρξε στημένη όξυνση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας. Αφορμή τότε υπήρξε μια σκηνοθετημένη από την Άγκυρα βομβιστική επίθεση κατά του υποτιθέμενου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσ/νίκη. Παρ’ ότι ο πουσταράς αυτός δεν ήταν γεννημένος στη Θεσ/νίκη, αλλά στο χωριό Χρυσαυγή του Δήμου Λαγκαδά. Στα 1930 όμως, όταν και τότε την Ελλάδα κυβερνούσε ο Εβραιοσιωνισμός, διά του προδότη Μασόνου Εβραιοσιωνιστή Ελ. Βενιζέλου, όπως την κυβερνά και σήμερα διά του εγγονού της αδελφής του Ελ. Βενιζέλου Καντίκως, γίνηκε ανεχτή κ επίσημα παραδεχτή η ψευτιά της Άγκυρας, κατά την οποία ο Μουσταφάς γεννήθηκε τάχα στη Θεσ/νίκη. Στόχος στα 1955 της Άγκυρας, στηριζόμενος από τον Εβραιοσιωνισμό, τον Ο.Η.Ε., το ΝΑΤΟ, τις Η.Π.Α., τη Βρετανία και τη Γερμανία, από τους συμμάχους μας, δηλαδή, έτσι, όπως και τώρα, ήταν η κάθαρση από τους Έλληνες της Κων/πολης! Έτσι δόθηκε η αφορμή και προκλήθηκε το «πογκρόμ» κατά του Ελληνισμού της πόλης, και η κακοποίηση των οικογενειών των Ελλήνων Αξιωματικών, που υπηρετούσαν στο κλιμάκιο του Ν.Α.Τ.Ο. στη Σμύρνη, με την ανοχή όλων των «Φίλων και Συμμάχων» μας που προανέφερα, έτσι, όπως και τώρα! Γιατί, λοιπόν, εξακολουθούμε να θεωρούμε ακόμη όλους αυτούς Φίλους και Συμμάχους μας; Δεν διδαχτήκαμε από την Ιστορία του 19ου και 20ου αιώνα, για να μην πάω πιο πίσω, πόσο φιλικοί εχθροί μας είναι και μένουν από πριν το τότε; Που μας υποστήριξαν και πότε; Ποτέ και πουθενά. Μπλοφάρουν πάντοτε και μας εκμεταλλεύονται κ εμάς και τους Τούρκους. Και τώρα πάλι αυτό κάνουν… Στα 1955, λοιπόν, αντιδράσαμε οι Έλληνες. Ξεσηκωθήκαμε κι ας είχαμε Πρωθυπουργό τον αδελφό του Βασιλιά, που είχε ανακινήσει από το 1954 το Κυπριακό. Υποκινήθηκε τότε από το Λονδίνο η Άγκυρα, και δεν έχασε την ευκαιρία. Η Σπουδάζουσα και Φοιτητιώσσα Νεολαία, δεν κηδεμονευόταν τότε από Εβραιοσιωνιστικά καθάρματα, ώστε να οδηγείται σε καταστροφές των ιδιωτικών και δημόσιων υποδομών, αλλά ενεργούσε Πατριωτικά κι Αγωνιζόταν για τα Εθνικά μας θέματα και συμφέροντα και για τον Ελληνισμό, κι όχι για το ξεπάστρεμά του. Στο Ηράκλειο της Κρήτης γίνηκε τότε από τη Νεολαία Μεγάλο συλλαλητήριο, μ’ επικεφαλής τους Σπουδαστές και Σπουδάστριες της Ακαδημίας, που ξεσηκώσαμε και τα Γυμνάσια της Πόλης αυτής. Δε θ’ αναφερθώ αναλυτικά για το τι συνέβη τότε στο Ηράκλειο. Μόνο σ’ ένα προσωπικό περιστατικό θα σταθώ, που έχει σχέση και με τον αγαπητό κι αξέχαστο φίλο μου Αλκιβιάδη, που κ οι δυο μετείχαμε στην Επιτροπή του Αγώνα. Ο έλεγχος της πορείας του συλλαλητηρίου ξέφυγε από εμάς, παρά τις προσπάθειές μας να κρατήσομε την προγραμματισμένη πορεία, όταν η κεφαλή των διαδηλωτών έφτασε στο «Μεϊντάνι», κι ακούστηκαν φωνές από το πουθενά με σύνθημα: Στο «Αγγλικό Προξενείο!» Όταν ήρθε πυροσβεστικό όχημα, για να διαλύσει τους διαδηλωτές, ανάμεσα στους οποίους είχαν χωθεί εργαζόμενοι κ εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, και να ενισχύσει τις Αστυνομικές Δυνάμεις, οι πυροσβέστες έκαμαν το λάθος και κατέβηκαν από το όχημα, που είχε φτάσει ως την πλατεία με τα λιοντάρια. Αφέθηκαν χαμογελαστοί να παρασυρθούν από τις πιέσεις που δέχτηκαν από διαδηλωτές. Και, επειδή δεν είχαν πρόθεση να προκαλέσουν, σ’ ελάχιστα λεπτά απομακρύνθηκαν από το όχημα και διασπάρθηκαν ανάμεσα στο πλήθος. Βρήκαν τότε την ευκαιρία εργάτες, που παρέσυραν και μαθητές, να κινηθούν κατά του οχήματος, που δεν είχε, όπως αποδείχτηκε, ούτε νερό, αλλά ήλθε για να μην παραβεί διαταγή προφανώς. Άρχισαν, λοιπόν να ξεφουσκώνουν τα λάστιχα των τροχών, πιθανό και να τα τρυπούν. Να προσπαθούν να κόψουν τις «μάνικες» εκτόξευσης νερού και ν’ αφαιρούν τα σκαπανικά, που έφερε τ’ όχημα. Βρέθηκα κοντά στην πλατεία, επιστρέφοντας από μια κλινική, που λειτουργούσε τότε κοντά και νότια στο Ναό του Αγίου Τίτου, όπου είχα μεταφέρει σηκωτό στην πλάτη μου έναν άσχετο με τη διαδήλωση τραυματία. Αυτός, βγαίνοντας από το ταχυδρομείο, δέχτηκε ένα τούβλο στο κεφάλι, πεταγμένο από τους οικοδόμους, που βρισκόταν πάνω στις σκαλωσιές του ανεγειρόμενου τότε χτιρίου της Τράπεζας της Ελλάδος ή της Εθνικής. Αυτό βρίσκεται απέναντι ακριβώς από το τότε Ταχυδρομείο, πάνω από το οποίο ήταν το Προξενείο της Αγγλίας. Το τούβλο είχε προορισμό κεφάλι χωροφύλακα, της διμοιρίας, που είχε αποκλείσει το στενό απ’ όπου η πόρτα του Προξενείου. Όμως τυχερός του λαχείου στάθηκε ο άσχετος αυτός περαστικός, που ζαλίστηκε από το χτύπημα κ αιμορραγούσε πολύ… Μόλις αντιλήφτηκα τα επεισόδια έτρεξα προς τα εκεί κ εμπλάκηκα μ’ ένα μαθητή του Καπετανάκειου Γυμνασίου, και προσπαθούσα να του αφαιρέσω ένα διαρρηχτικό λοστό που είχε αφαιρέσει από το όχημα της πυροσβεστικής. Ωστόσο κάποιο σήμα του επικεφαλής του πυροσβεστικού πληρώματος ειδοποίησε τους πυροσβέστες κι αυτοί όρμησαν αγριεμένοι να υποστηρίξουν τη μονάδα τους. Ένας από αυτούς, αφού αφαίρεσε ένα «πτύον» από άλλο διαδηλωτή, όρμησε κατά πάνω μου, νομίζοντας ότι εγώ είχα πάρει το λοστό, που το δεξί μέρος του σακακιού μου ήταν γεμάτο αίματα του λαβωμένου στο κεφάλι τραυματία. Ο δε μαθητής, που φορούσε το «πηλίκιο» και διακρινόταν η ιδιότητά του, ήθελε να μου το αφαιρέσει. Σήκωσε, λοιπόν, ψηλά το «πτύον» κ ετοιμαζόταν να με χτυπήσει με στόχο τη μέση μου! Ο Αλκιβιάδης, που αντιλήφτηκε τη σκηνή κ ευτυχώς βρέθηκε κοντά, μ’ ένα δυνατό «μη!», που εκφώνησε και μ’ ένα πήδημα έπιασε από το στειλιάρι στον αέρα την κατευθυνόμενη παλάμη προς τα νεφρά μου! Εγώ δεν κατάλαβα τίποτε. Αφαίρεσα το λοστό από το μαθητή, και στρεφόμενος είδα τον πυροσβέστη και του τον παρέδωσα. Ο Αλκιβιάδης, μ’ ενημέρωσε κατόπιν για τον κίνδυνο, που διέτρεξα! Κι αν δεν ήταν αυτός, από τότε θα έμενα ίσως ανάπηρος. Λυπήθηκα πολύ για το πρόωρο χαμό αυτού του λεβέντη και γενναίου παλικαριού, του ακριβού φίλου και σωτήρα μου Αλκιβιάδη Μανουσάκη από χωριό της Μεσαράς, και καταθέτω αυτή τη μαρτυρία στη μνήμη του, με την ευχή ο Θεός να τον αναπαύσει μετά δικαίων. Γράφηκε: 7.9.2020

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΝΑΘΑΝΑΗΛ ή ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

Ο Απόστολος Ναθαναήλ (= ο Θεός να δώσει) ή Βαρθολομαίος (βαρ=γιος του Θολεμά ή Θολομί ή Θολμαϊ). Το Ναθαναήλ είναι το κύριο όνομα. Το Βαρθολομί, που με την παραγωγική κατάληξη (-αίος) της ελληνικής γλώσσας γίνεται Βαρθολομαίος, είναι το πατρώνυμο. Λέγεται ακόμη πως είχε και τ’ όνομα Ιησούς, που αναγκάστηκε(;)(από ποιο;) να το αλλάξει, προφανώς για να μην υπάρχει συνωνυμία αυτού με τον Κύριο… Αυτός, λοιπόν, καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας, όπως αναφέρεται από τον Ιωάννη στο Κ21/2: «Ήσαν ομού Σίμων Πέτρος και Θωμάς ο λεγόμενος Δίδυμος, και Ναθαναήλ από Κανά της Γαλιλαίας, και οι υιοί του Ζεβεδαίου, και άλλοι εκ των μαθητών αυτού δύο». Οδηγήθηκε στο Χριστό, όπως οίδαμε, από τον Φίλιππο. Αναφέρεται κι από τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Με μοναδική διαφορά, πως οι τρεις τον αναφέρουν με το πατρώνυμό του, ως Βαρθολομαίο: « Των δε Δώδεκα αποστόλων τα ονόματά εισι ταύτα: πρώτος Σίμων ο λεγόμενος Πέτρος και Ανδρέας ο αδελφός αυτού, Ιάκωβος ο υιός Ζεβεδαίου και Ιωάννης ο αδελφός αυτού. Φίλιππος και Βαρθολομαίος, Θωμάς και Ματθαίος ο τελώνης, Ιάκωβος ο του Αλφαίου και Λεββαίος ο επικληθείς Θαδδαίος, Σίμων ο Κανανίτης και Ιούδας ο Ισκαριώτης» (Μτ. Κ10/2-4, Μκ. Κ3/18). Λκ. Κ6/14). Μόνο ο Ιωάννης τον αναφέρει ως Ναθαναήλ. Κ οι τέσσερις συμφωνούν ότι Αυτός κατείχε την έχτη θέση στον κύκλο των Μαθητών. «46. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. 48. εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49. λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50. ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. 51. ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. 52. καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ' ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.» (Ιω. Κ1/46-52). Στις Πράξεις των Αποστόλων (Κ1/13) παρουσιάζεται, όμως, να κατέχει την έβδομη θέση. Ο Ναθαναήλ ή Βαρθολομαίος κατηχήθηκε και οδηγήθηκε στον Χριστό από το στενό φίλο του Φίλιππο. Ακόμη λέει ο Χριστιανικός Ελληνοκρητικός Κόσμος, όταν αντικρύσουν παρέα δυο αχώριστοι φίλοι: «Ήβρεν ο Φίλιππος το Ναθαναήλ!» Κι όταν πρόκειται για «χαβαλέδες» φίλους, προσθέτουν στην προηγούμενη και την ακόλουθη φράση: «Απαντάτε (=συγκρατήσετέ) τους εδά!» ή και: «απαντάτε τους εδά, να μη χαλάσουνε τον κόσμο!...». ή και «απαντάτε τους εδά, να μην πηδήξουνε τον τράφο…» (=να μην ξεπεράσουν τα όρια). Όχι πως θέλουν να παρουσιάσουν το Ναθαναήλ ως να ήταν «χαβαλές», αλλά γιατί στην Κρήτη, «οι φίλοι όντε σμίξουνε, η γης αναδακρυώνει! Και τα βουνά ραϊζουνε! Κ η θάλασσα μερώνει»… Μάλιστα κατά την κατήχησή του, ο Ναθαναήλ εκδήλωσε αμφιβολία για τη Θεότητα του Ιησού, ερωτώντας τον Φίλιππο: «Εκ Ναζαρέτ δύναται τι αγαθόν είναι:» (Ιω., 1-47). Ο δε Φίλιππος του απάντησε: «Έρχου και είδε». Ο Φίλιππος, λοιπόν, είναι, που οδήγησε το στενό του φίλο Ναθαναήλ στον Χριστό. Κι ο Κύριος, όταν είδε να οδηγείται προς Αυτόν ο Ναθαναήλ, είπε: «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ούκ εστι»! (Ιω., 1/48). Κι αυτό σημαίνει πως ο Κύριος οίδε = αυτόν τον αυθόρμητο, άδολο, ευθύ Άνθρωπο, πριν Του τον παρουσιάσει ο Φίλιππος. Ο Κύριος γνώριζε ότι Αυτός ήταν, ό,τι στην Κρήτη ονομάζομε ντρέτο=ευθύ=ανυπόκριτο άνθρωπο. Και, επειδή ο Ναθαναήλ παραξενεύτηκε από το καλωσόρισμα και ρώτησε το Χριστό πως τον επαινεί αφού δεν τον γνωρίζει, ο Κύριος του απάντησε ότι: « Προτου σε Φίλιππον φωνήσαι, όντα υπό την συκήν, ίδον σε» (Ιω. 1/48)! Αυτό άρκεσε στο Ναθαναήλ ώστε αμέσως ν’ αντιληφτεί ότι απέναντί του είχε τον παντογνώστη Κύριο και φώναξε: «Ραβί, Σύ ει αληθώς Θεού Υιός, συ ει ο Βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιω. 1/4). Ο Ναθαναήλ αποκαλεί τον από Ναζαρέτ Χριστό, για τον Οποίο προηγουμένως αμφέβαλε, Ραβί(=Δάσκαλο). Υιό του Θεού. Βασιλιά του Ισραήλ. Τι άλλο μπορεί να είναι και ν’ αποτελεί η έκφραση αυτή, παρά βαθιά ομολογία πίστης; Ο Ιησούς ως την ηλικία των τριάντα (30) Του χρόνων δεν είχε δείξει ορατό σημάδι, που να προκαλέσει στους συντοπίτες Του έστω την υποψία της Θεότητάς Του. Όλοι Τον έβλεπαν, ίσως με συμπάθεια, σαν παιδί και σα νέο σεμνό και φρόνιμο, άσημο και φτωχό, χωρίς εξάρσεις, να εργάζεται στο ξυλουργείο του γέροντα Ιωσήφ φιλότιμα, και Τον θαρρούσαν παιδί του. Βέβαια υπάρχει και η άποψη ότι φοίτησε στην Καπερναούμ σε ιδιωτικό σχολείο, όπου διδάχτηκε Ελληνικά, με βάση τα του Ομήρου, λέτε και δε γνώριζε σα Θεός όλες τις γλώσσες. Πλην όμως ούτε οι «κηδεμόνες» του Κυρίου γνώριζαν τη Θεότητά Του. Στο Ναθαναήλ, όμως άρκεσε ελάχιστος χρόνος, αφού Τον αντάμωσε για πρώτη φορά και είπε λίγα λόγια μαζί Του, για να Του απονείμει το ζηλευτό τίτλο του Ραβί, που λίγοι από τους πολύ μορφωμένους Εβραίους κατείχαν. Δεν ήταν, όμως, και λίγοι οι Εβραίοι μορφωμένοι, που διακαώς επιθυμούσαν να τον αποχτήσουν. Και δεν αποτελούσε κολακεία του Μαθητή προς τον «αμόρφωτο» Δάσκαλο, αλλά ενδόμυχη έκφραση και ομολογία βαθειάς πίστης Κ οι Φαρισαίοι ακόμη απορούσαν και διερωτούσαν εαυτούς: «Πως ούτος γράμματα οίδε μη μεμαθηκώς;» (Ιω., 7/15). Ο Ναθαναήλ τους απαντά με τη δήλωσή του προς τον Κύριο: «Συ ει αληθώς Θεού Υιός». Εάν οι Φαρισαίοι κ.λπ. πίστευαν, αυτό, που ο Ναθαναήλ δήλωσε ότι πίστεψε, τότε δεν θ’ απορούσαν για τη σοφία και την ευγλωττία του Κυρίου. Ακόμη κ οι Ραβίνοι, σαν πιο μορφωμένοι Δάσκαλοι του Μωσαϊκού Νόμου, θα ερμήνευαν στο Πρόσωπο του Ιησού, αυτό, που προφήτευσε γι’ αυτούς ο Μωϊσής: « Προφήτην εκ των αδελφών σου ως εμέ αναστήσει σοι Κύριος ο Θεός σου, αυτού ακούσεσθε» (Δευτ. 8/15, Ο΄). Τότε θ’ αγαπούσαν και δε θα συκοφαντούσαν, ούτε θα μισούσαν κι ούτε θα σταύρωναν τον Κύριο Ιησού… Ο Χριστός απάντησε στην ομολογία, λέγοντας στο Ναθαναήλ «Ότι ίδον σε υπό κάτω της συκής πιστεύεις; μείζω τούτων όψει» (Ιω., 1/50). Στη συνέχεια του διαλόγου ο Δάσκαλος αποκάλυπτε μεθοδικά την ταυτότητα του νέου προσερχόμενου στους άλλους πέντε Μαθητές, που είχαν προταχτεί στον Κύκλο των Δώδεκα, ήταν παρόντες, άκουσαν και γνώρισαν τον ψυχικό κόσμο του Ναθαναήλ . Την επόμενη μέρα οι έξι ως τότε Μαθητές οδήγησαν τον Δάσκαλό Τους ή οδηγήθηκαν από Αυτόν στο Γάμο της Κανά, που ήταν ως φίλοι και, πιθανό, συγγενείς της νύφης ή του γαμπρού καλεσμένοι. Αφού δα, ο Φίλιππος εκτελούσε χρέη «νυμφαγωγού» στο γάμο. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στον Κύριο να κάμει το πρώτο θαύμα Του, παρακινούμενος από την Παναγία Μητέρα, που κι Αυτή βρισκόταν στο γάμο αυτό. Κι ακάλεστοι, δεν πάνε σε γάμο. Και θαυματούργησε ο Κύριος, όχι με τη θέλησή Του, αλλά ύστερ’ από επιμονή της Παναγίας Μητέρας. Και με το σκεπτικό ακόμη, να μην προσβληθούν μπροστά στους τόσους καλεσμένους οι οικογένειες του γαμπρού και της νύμφης, από την έλλειψη κρασιού που παρουσιάστηκε! Η φροντίδα της Παναγίας αυτή και το επίμονο ενδιαφέρον Της, φανερώνουν κάποια οικειότητα και συγγένεια με τις οικογένειες των νεόνυμφων. Φανερώνουν ακόμη πως η Παναγία Μητέρα γνώριζε ότι ο Υιός της ως Υιός του Θεού, είχε τη δυνατότητα να κάμει αυτό το ακατόρθωτο στους ανθρώπους, που ζητούσε από Αυτόν. Και φαίνεται ακόμη πως, κ η παρούσα στο γάμο Σαλώμη ήταν ενήμερη για τις ικανότητες του ανεψιού-αν ήταν η ξαδέλφη της Παναγίας Μαρίας, και Κυρίου Θεού της και δικού μας Θεού. Δεν είμαι σίγουρος ποια Σαλώμη ήταν καλεσμένη στο γάμο και συνομίλησε με την Θεοτόκο, πριν η Μητέρα του Κυρίου παρακαλέσει φορτικά τον Υιόν Της να θαυματουργήσει. Ήταν η ξαδέρφη Της ή η προγονή Της τρίτη κόρη του Ιωσήφ, που τεκμαίρεται πως, κι αυτή ήταν παρούσα στο γάμο;… Ο Ναθαναήλ μαζί με το Φίλιππο και την αδελφή του Φιλίππου Μαριάμνη κήρυξαν, όπως ανέφερα στα περί Φιλίππου, σε περιοχές της Ασίας. Μετά δε από το θάνατο του Φιλίππου, ο Ναθαναήλ συνέχισε το κήρυγμα του Χριστιανισμού σε Συρία, Καραμανία, Ευδαίμονα Αραβία, Αιθιοπία, Περσία, Ινδία, όπου κατέλειπε χειρόγραφο του κατά Ματθαίο Ευαγγελίου. Άρα ήταν σε γνώση του το έργο αυτό του Ματθαίου και ασφαλώς θα το είχε μελετήσει και θα συμφωνούσε με το περιεχόμενό του, ώστε να το αφήσει στους Ινδούς ως οδηγό κατηχητή διαρκείας στην πίστη τους, καθώς και μάρτυρα για τα κατά Χριστόν. Κατά την επιστροφή Του από Ινδίες, ο Ναθαναήλ έφτασε στη Μεγάλη Αρμενία της Ανατολής, όπου συνέχισε και σε πόλεις και χωριά κι αυτής της περιοχής να κηρύττει το Λόγο του Θεού. Θεωρείται δ’ ένας από τους θεμελιωτές του Χριστιανισμού σ’ αυτήν, μαζί με τον Ιούδα, όχι βέβαια τον Ισκαριώτη, αλλά τον επικαλούμενο Θαδδαίο και Λεββαίο. Για τη μεγάλη προσπάθεια και την εξαντλητική κινητικότητα, που κατέβαλε για την επιτυχία του στο σωτήριο αυτό έργο, συνελήφθη στην πόλη της Αρμενίας Arevbanus - Ουρβανούπολη ή και Αλβανούπολη ονομαζόμενη, κατά διαταγή του βασιλιά Αστυάγη. Καταδικάστηκε, σταυρώθηκε με το κεφάλι κάτω, και πέθανε πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου του περί το 68 μ. Χ. Οι Χριστιανοί πήραν το Ιερό λείψανο του Ναθαναήλ και το ενταφίασαν σε μια λάρνακα πέτρινη που τοποθέτησαν σε μέρος που να μη γίνεται αντιληπτό εύκολ’ από τους εχθρούς. Όταν όμως αποκαλύφτηκε η θέση του από τη συρροή του κόσμου, που έμαθε τη θαυματουργή δύναμη του λειψάνου, και συνέρρεε στον τόπο για προσκύνηση και θεραπεία, οι εχθροί του Χριστιανισμού, πήραν το Ιερό και θαυματουργό λείψανο αυτού του μάρτυρα και το πέταξαν στη θάλασσα, χωρίς να το βγάλουν από τη λαξευτή λάρνακα. Πέταξαν ακόμη στη θάλασσα και τα λείψανα άλλων τεσσάρων Αγίων μαρτύρων, των: Παππιανού, Λουκιανού, Γρηγορίου, και Ακακίου. Όλων τα λείψανα όπως και όπου ήταν εναποθεμένα, ταξίδεψαν από τον Εύξεινο Πόντο. Πέρασαν τα Στενά. Κατέβηκαν το Αιγαίο. Μπήκαν στη Μεσόγειο θάλασσα και διέπλευσαν αυτή, χωρίς να βυθιστούν παρά το βάρος των λαρνάκων. Έτσι, όπως κι ο Πέτρος βάδισε στην επιφάνεια της θάλασσας χωρίς να βουλιάζει. Και όλα σε κάποια στεριά ξεβράστηκαν και κατέληξαν. Το δε κιβώτιο με το λείψανο του Βαρθολομαίου ή Ναθαναήλ εξέβρασε η θάλασσα στις κοντά της Σικελίας, και Β/Δ αυτής ευρισκόμενες, «Λιπάρες ή Αιολίδες νήσους». Συγκεκριμένα, σε παραλία της ηφαιστειογενούς νησίδας Λίπαρι (Lipari), που βρίσκεται στο Τυρρηνικό πέλαγος ΝΔ της Ιταλικής χερσονήσου! Τα δε Ιερά λείψανα των άλλων τεσσάρων Αγίων Μαρτύρων κατέληξαν σε διαφορετικά νησιά του Τυρρηνικού. Ο Άγιος Απόστολος Ναθαναήλ παρουσιάστηκε σε όραμα στον Επίσκοπο Αγάθωνα του Λίπαρι, στον οποίο υπέδειξε την ακτή όπου είχε προσαράξει το θαυματουργό λείψανό Του. Κι αυτός, αφού έκθαμβος διαπίστωσε την αλήθεια, πήγε στον τόπο με πομπή και με όλες τις τιμές. Πήρε, μετέφερε και τοποθέτησε το Ιερό και θαυματουργό λείψανο του Αγίου Αυτού Αποστόλου στο μέρος, όπου ο Ίδιος του υπέδειξε. Η δε Παράδοση μαρτυρά ότι: Κατά τη μεταφορά χρειάστηκαν δυο βόδια ζεμένα να τραβήξουν από τα ρηχά τη λάρνακα με το Ιερό λείψανο και να τη μεταφέρουν εκεί, όπου υπέδειξε ο Άγιος πως έπρεπε να πάει και να παραμείνει το θαυματουργό λείψανό Του. Υστερότερα ανέγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στο μέρος εκείνο, που βρίσκεται σε φρουριακό τόπο της νησίδας, όπου κ επακολούθησε μεγάλος αριθμός θαυμάτων. Το δε ηφαιστειογενές νησάκι Λίπαρι, ονομαζόταν πρωτύτερα Βουκλάνος στα Λατινικά και Πυρπνόον στα Ελληνικά, ένεκα της ηφαιστειακής δραστηριότητας που εξακολουθούσε να έχει. Είναι δε αποδειχτικό της θαυματουργικής δύναμης του Θεού, το κατά θαυμαστό τρόπο σβήσιμο του ενεργού, ως την μεταφορά του λειψάνου του Ναθαναήλ, κρατήρα του ηφαιστείου σ’ αυτό το νησάκι και η μεταφορά της ηφαιστειακής ενέργειας σε παρακείμενο νησάκι του ίδιου νησιωτικού συμπλέγματος των Λιπάρων Νήσων και σε απόσταση τέτοια, που να μην επηρεάζει τη ζωή και τη δράση στο Λίπαρι!! Η μνήμη του Αποστόλου και Μάρτυρα Βαρθολομαίου ή Ναθαναήλ τιμάται από την Εκκλησία μας στις 11 Ιούνη μήνα. Κ η ανακομιδή των λειψάνων του στις 25 Αυγούστου. Την ευχή Του να έχομε . ellinikisalpigga 25.8.2020

Ερμηνεία του Ψ30/19. – Εικόνες της Παναγίας

Ερμηνεία του Ψ30/19. – Εικόνες της Παναγίας Κατά την περίοδο από 1-14 Αυγούστου, όπως και σε κάθε άλλη δύσκολη στιγμή, ψάλλεται στους ναούς της Ορθοδοξίας ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας προς την Παναγία Μητέρα. Σ’ αυτόν υμνολογείται κι αναφέρεται ως αγιογράφος της Παναγίας ο Λουκάς. Ο δε στίχος 19 αυτού του 30ου Ψαλμού του Δαβίδ αναφέρει: «Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου Λουκά ιερωτάτου, την οδηγήτριαν». Ο στίχος αυτός, εκτός των άλλων, αναγνωρίζει και τιμά το Λουκά και ως κατ’ εξοχήν Αγιογράφο της Θεοτόκου. Όμως με το άκουσμα του στίχου αυτού, ίσως νομισθεί πως η Εκκλησία καταράται τους εχθρούς Της. Ή, έστω, όσους δεν προσκυνούν την εικόνα της Μεγαλόχαρης. Ο Δαβίδ, που έγραψε αυτό τον ψαλμό, ήταν προφήτης. Ως εκ τούτου γνώριζε από θεία φώτιση πολύ πριν από τη γέννηση τόσον της Παναγίας, όσο και του Χριστού, ότι θα συκοφαντούσαν τ’ Άγια Πρόσωπά Τους εχθροί του Θεού. Κ η προφητεία του επιβεβαιώθηκε. Όμως δεν καταράται αυτούς. Αλλά προβλέπει ότι όλοι αυτοί θα μείνουν άλαλοι, βουβοί, κατάπληχτοι, από τη δόξα τόσο της Παναγίας, όσο και του Χριστού. Κ εμείς δε λέμε, σε περιστάσεις που θα μας ξαφνιάσει κάποιο μεγάλο γεγονός, ότι: «Όντε τ’ άκουσα εκατάπια τη γλώσσα μου και δεν είχα ίντα να πω;» Ή, το άλλο: «Από το ξαφνικό(ν) του εβουβάθηκε κι απόμεινε χασκούμενος!» Την ίδια σημασία έχει και το «άλαλα τα χείλη των ασεβών». Κι αυτοί «έμειναν χασκούμενοι» όταν πληροφορήθηκαν την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού. Δεν αποτελεί, λοιπόν, κατάρα της Εκκλησίας η φράση, αλλά το αποστόμωμα των εχθρών της Παναγίας και του Ιησού, που θα βουβαθούν, θα μείνουν έκπληχτοι και κατάπληχτοι, από τη μεγάλη δόξα και το μεγαλείο της Αγιότητας της Παναγίας και της Θεότητας του Ιησού! Και πολλοί θ’ αλλάξουν γνώμη και θα μεταβληθούν από κατήγοροι εχθροί, σε πιστούς οπαδούς του Κυρίου. Να σημειωθεί με την ευκαιρία ότι, πριν από τις αγιογραφήσεις των εικόνων της Παναγίας από το Λουκά, λέγεται ότι, υπήρξαν δυο αχειροποίητες εικόνες της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αχειροποίητες ονομάζονται, γιατί δεν έγιναν από ανθρώπινο χέρι, αλλά κατά θαυμαστό τρόπο παρουσιάστηκαν! Η πρώτη, ολόσωμη, σε μια κολώνα του Ναού της Παναγίας στη Λήδα, που κατά την παράδοση αναγέρθηκε προς τιμή Της, από τους Μαθητές του Χριστού και Αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη, ενώ η Κυρία ανθρώπων κι Αγγέλων ακόμη δεν είχε πεθάνει! Την κάλεσαν, λοιπόν, να πάει να δει και να ευλογήσει το Ναό. Και Αυτή τους απάντησε: Πηγαίνετε και θα με βρείτε εκεί. Αυτοί έσπευσαν για να πρωτοφτάσουν και να την υποδεχτούν στο Ναό Της. Όταν έφτασαν, όμως, και μπήκαν μέσα στο Ναό, είδαν έκπληκτοι πάνω σε μια κολώνα ολόσωμη και με καταπληκτική ομοιότητα την αχειροποίητη εικόνα Της να τους περιμένει! Άλλη μια παρόμοια περίπτωση αναφέρεται από την παράδοση σε Ναό, που διεκδικούσαν να πάρουν από τους Χριστιανούς οι Εβραίοι. Κατέληξαν, λοιπόν, στα δικαστήρια. Ο Δικαστής δεν μπορούσε να διαπιστώσει την αλήθεια και γι’ αυτό διέταξε και σφράγισαν το Ναό, ώσπου να μπορέσει να συγκεντρώσει περισσότερα στοιχεία. Όταν παρουσία του αποσφραγίστηκε ο Ναός Εβραίοι και Χριστιανοί έμειναν έκπληκτοι από το αντίκρισμα ψηλά στο αριστερό μέρος του Ιερού αχειροποίητη την εικόνα της Παναγίας! Η από το πουθενά παρουσία της εικόνας αυτής θεωρήθηκε μήνυμα της Παναγίας ότι, ο Ναός ανήκε στη Χάρη Της. Ήταν δικός Της. Έτσι ο Ναός παραχωρήθηκε στους Χριστιανούς (https:// antexoume.wordpress.com/ «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς και οι πρώτες εικόνες της Παναγίας») … Ο δε Λουκάς, λέγεται, και η Εκκλησία μας αποδέχεται, ότι: Έχει αγιογραφήσει τρεις εικόνες της Υπεραγίας Θεοτόκου: Η μια βρέθηκε στο Μεγάλο Σπήλαιο κοντά στα Καλάβρυτ’ Αχαϊας της Πελοποννήσου και γι’ αυτό ονομάστηκε «Παναγία Μεγασπηλιώτισσα». Αυτή υπάρχει στο Μοναστήρι, που χτίστηκε στ΄ όνομά Της πάνω από το Μεγάλο Σπήλαιο κατά τον Δ΄ μ. Χ. αιώνα, από τους Οσίους Πατέρες Συμεών και Θεοδώρητο, κι ονομάζεται «Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου». Η άλλη θαυματουργή εικόνα δωρίθηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό κατά το 1.100 μ.Χ. στο Μοναστήρι του Κύκκου, που βρίσκεται στην κεντρική Κύπρο. Είναι στην ορεινή περιοχή της Κοιλάδας της Μαραθούσας, χωροθετημένη σε μια από τις κορυφές του βουνού Τρόοδος, σε υψόμετρο 1.318 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η κορυφή αυτή ονομάζεται Κύκκος, και γι’ αυτό και το Μοναστήρι πήρε την ονομασία «Μονή Κύκκου» κ η εικόνα της Θεοτόκου ονομάστηκε «Παναγία η Κυκκώτισσα ή Παναγία η Ελεούσα» Είναι θαυματουργή και γι’ αυτό γνωστή σε πολύ Χριστιανικό κόσμο. Η δε τρίτη εικόνα, λέει η παράδοση, υπήρχε στη Θήβα, όπου έμενε ο Λουκάς και ήθελε πάντα να την έχει κοντά του όσο ζούσε. Μετά το θάνατο του Λουκά, κ ύστερ’ από πολλές περιπέτειες, δυο Μοναχοί ο Σωφρόνιος και ο Βαρνάβας, με θεία καθοδήγηση, ίδρυσαν στα 386 μ. Χ. Μοναστήρι προς τιμή της Θεοτόκου στο βουνό Μελάς και πήραν και μετάφεραν σ’ αυτό την ιερή αυτή εικόνα. Κι από τότε η εικόνα ονομάστηκε «Παναγία του Σουμελά». Αυτή υπήρχε στο Μοναστήρι, που βρίσκεται σε βουνό Μελάς, που αποτελεί μέρος της οροσειράς του Παρυάδρου του Πόντου, σε υψόμετρο 1.320 μέτρ’ από την επιφάνεια της θάλασσας, και σ’ απόσταση μιας ημέρας δρόμου προς το εσωτερικό από την Ελληνική παραλιακή πόλη της Μαύρης Θάλασσας Τραπεζούντα. Το Μοναστήρι αυτό χτίστηκε μέσα σ’ ένα πανώριο μεγάλο δάσος από κέδρους, όπως κι αυτό του Κύκκου της Κύπρου, και φέρει την ονομασία «Μονή της Παναγίας Σουμελά», προς τιμή της Θεοτόκου Μαρίας κ ένδειξη ότι σ’ αυτό υπήρχε η φιλοτεχνημένη από το Λουκά θαυματουργή χειροποίητη εικόνα της Μεγαλόχαρης, που γρήγορα έγινε γνωστή η θαυματουργική δύναμή της ως τα βάθη της Μικρασίας, στη Ρωσία και στη Βαλκανική. Αυτή την εικόνα έκρυψε ο Μοναχός Ανδρέας Σουμελιώτης, όταν οι εχθροί της Θρησκείας και της Πατρίδας μας στα 1922 κατέστρεψαν τη Μονή Σουμελά και τον Ελληνισμό του Πόντου και της Μικρασίας. Και, όσους δεν έσφαξαν, υποχρέωσαν σε ανταλλαγή, με τους ομογενείς τους σε Κρήτη και λοιπή Ελλάδα. Στα 1931 ο καλόγηρος αυτός, με τη βοήθεια της Παναγίας και τη συμπαράσταση του Μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρυσάνθου, κατάφερε να πάει στην καταστρεμμένη Μονή Σουμελά, ν’ ανασκάψει τα ερείπια και να ξεθάψει αυτό τον πολύτιμο θησαυρό, αλλά, δυστυχώς, με αρκετή φθορά, που είχε υποστεί εννιά χρόνια θαμμένη κάτω από τα ερείπια. Κ οι τρεις αυτές εικόνες είναι χειροποίητες φιλοτεχνημένες με τον τρόπο της κηρογραφίας από τον Απόστολο κ Ευαγγελιστή Λουκά, κατά την παράδοση. Βασικά υλικά, που χρησιμοποίησε ο Λουκάς κατά την ιστόρηση των εικόνων αυτών είναι το κερί, η μαστίχα και το λιβάνι, σε διάφορα χρώματα κ οι εικόνες είναι κηρόχυτες, ανάγλυφες, με πάχος υλικών περί τους 2,5 πόντους. Η Εκκλησία της Πηγής έχει την ευλογία εδώ και αρκετά χρόνια μιας εικόνας των Εισοδίων της Θεοτόκου, που είναι αγιογραφημένη από το Μοναχό Αντώνιο, στην «Καλύβη του Αγίου Ευσταθίου της Σκήτης της Αγίας Άννης του Αγίου όρους», απ’ όπου έρριψαν αυτή στη θάλασσα. Και, με τη δική Της θέληση και τη βοήθεια της Χάρης του Θεού, διέπλευσε το Αιγαίο και το Κρητικό, και με θαυμαστό τρόπο ήρθε κοντά στην παραλία του Κάμπου της Πηγής. Γίνηκε αντιληπτή και ανασύρθηκε από τη θάλασσα στα 1938 από τον ευλογημένο Νίκο Εμμαν. Ψαρουδάκη, ας είναι βοήθεια της ψυχής και των παιδιών του. Παραδόθηκε στην Ενορία Πηγής, της οποίας τότε εφημέριος ήταν ο Ηγούμενος της Μονής Αρσανίου Τίτος κατά κόσμο Κων/νος Παντελή Παπαδάκης. Κι από τότε η εικόνα της εισόδου της τρίχρονης Παιδίσκης Μαριάμ στα Άγια των Αγίων, βρίσκεται στο Ναό της Πηγής, που είναι αφιερωμένος και τιμάται στην Κοίμησή Της. Κι Αυτή τιμά και στολίζει, ευλογεί και προστατεύει τους Πηγιανούς, όπως και όλους τους πιστούς στον Κύριο Ιησού. Αποτελεί Θείο δώρο κι Ευλογία της «μόνης εν γυναιξί και καλής» προς την Εκκλησία της Πηγής. Η Χάρη της Θεοτόκου και των Αγίων Νικολάου και Χαραλάμπους, που τιμούνται ιδιαίτερα στην Πηγή, προστάτευσε κ έσωσε 70 Πηγιανούς τον Ιούνη του 1941, που είχαν συλληφθεί και οδηγηθεί από τους ΝΑΖΙ στο τοπωνύμιο Αγρουλιδές, σε απόσταση πετί τα εκατό μέτρα βόρεια του οικισμού, για εχτέλεση, σε αντίποινα εκδικητικά, για την ήττα που υπέστησαν οι ΝΑΖΙ στον υποτομέα του βοηθητικού Αεροδρομίου Πηγής του τομέα Ρεθύμνου κατά τη διεξαγωγή της Μάχης της Κρήτης. Αυτή αποτέλεσε την πρώτη Νίκη των Ελλήνων και των, υποτιθέμενων, Συμμάχων τους κατά του Άξονα. Ήταν βέβαια Πύρρειος Νίκη, γιατί η Κρήτη προδόθηκε από τους Συμμάχους της Ελλάδας. Δεν ξέρω αν ποτέ Σας γεννήθηκε η απορία και να διερωτηθήκατε: γιατί να φτάσει στην ακτή της περιφέρειας Πηγής και όχι σε ακτή άλλου τόπου; Ίσως να υποθέσατε πως, επειδή στην Πηγή υπάρχει Ναός της Παναγίας! Όμως Ναοί της Παναγίας υπάρχουν και στο παρακείμενο Παγκαλοχώρι και στηνπόλη του Ρεθέμνους και σε πολλούς άλλους παραθαλάσσιους οικισμούς, κοντά κι ανάμεσ’ από τους οποίους διέπλευσε, ώσπου «αποβιβάστηκε στον Πηγιανό Κάμπο. Γιατί να έρθει εδώ κι όχι σ’ έναν από αυτούς; Μη θεωρήσετε τυχαίο και συμπτωματικό τον ερχομό Της κοντά στην αχτή του Πηγιανού Κάμπου. Ούτε να πείτε πως το ρεύμα της θάλασσας την έφερε κατά εδώ. Γιατί τίποτε, αγαπητοί μου, δεν είναι τυχαίο. Και τα ρεύματα της θάλασσας κατευθύνονται εκεί, όπου θέλει ο Θεός. Κ ένα ιερό και ευλογημένο «αντικείμενο» δεν πάει μοναχό του κι όπου το βγάλ’ η θάλασσα. Προστατεύεται και οδηγείται από τη Θεία επιστασία. Να ξέρετε πως, από τη στιγμή που έπεσε στη θάλασσα η εικόνα της Μεγαλόχαρης, ο προορισμός της ήταν αποφασισμένος, καθώς ήταν επιλεγμένος κι αυτός, που θα Την έβγαζε μέσ’ από τη θάλασσα και θα Την παρέδιδε στην Εκκλησία της Πηγής. Κι αυτός ήταν ο θεοσεβής και καλός Χριστιανός Νικόλαος Εμμαν. Ψαρουδάκης. Μεγάλη, ύψιστη τιμή και γι’ αυτόν και για την Εκκλησία Πηγής! Ιδιαίτερα μεγάλη ευλογία αυτή του Θεού προς την Εκκλησιά της Πηγής. Και θα πρέπει η Εκκλησία Πηγής ν’ ανταποδίδει την τιμή και την αγάπη στο εικονιζόμενο Πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τα μάτια σας δεκατέσσερα, που λέει ο λόγος, σ’ αυτή την εικόνα. Την «Παναγία την Πηγιανή», όπως θα μπορούσαμε να πούμε, αφού η Μεγαλόχαρη διάλεξε να στεγαστεί και να παραμείνει στο Ναό της Παναγίας της Πηγής η χειροποίητη εικόνα Της, που ήρθε κολυμπώντας από τη Σκήτη της Αγίας Άννας του Αγίου όρους. Μη χάσετε αυτό το πολύτιμο δώρο του Θεού. Πέρασε κοντά από τόσα Ελληνικά Νησιά. Τις Β. Σποράδες. Την Εύβοια. Τις Κυκλάδες. Και μάλιστα την Τήνο, που αποτελεί προσκυνηματικό τόπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όμως σε κανέν’ από αυτά δε θέλησε να σταματήσει. Είναι, νομίζετε, τυχαίο; Προορισμός Αυτής ήταν η Πηγή. Αυτό να το χωνέψετε καλά. Γι’ αυτό πρέπει και να προσκυνάτε τη Χάρη της Παναγίας Μητέρας. Αυτή έδειξε με τον ερχομό Της, πως αγαπά τον τόπο και του Ανθρώπους του. Και το απέδειξε. Και προτίμησε, σα ναυαγός, να περισυλλεγεί από Πηγιανό και να παραμείνει στην Πηγή. Να δείχνετε κ Εσείς πως Την αγαπάτε. Πως τη σέβεστε. Πως την τιμάτε και την προσκυνάτε, ως την επιλεγμένη από το Θεό μοναδική απ’ όλες τις γυναίκες του Κόσμου, άξια να κυοφορήσει, να γεννήσει και να γίνει Μητέρα του ενανθρωπίσαντα Θεανθρώπου Σωτήρα του Κόσμου! Του άναρχου Υιού του Θεού κατά Θεία οικονομία! Και μάλιστα σε ηλικία δεκάξι μόνο χρόνων! Δεν αμφιβάλλω γι’ αυτό. Δεν αμφιβάλλω για τα αισθήματα και την ειλικρινή πίστη Σας προς την Αειπάρθενο. Αλλά δεν παραλείπω να το τονίσω, αφού μου δόθηκε η ευκαιρία, η χαρά κ η ευλογία ν’ αναφερθώ σήμερα, μαζί με τις άλλες και στην εικόνα των Εισοδίων της Θεοτόκου Πηγής, που εικονίζει την υποδοχή από τον Αρχιερέα Ζαχαρία, θείο της Παναγίας, και είσοδο της Παναχράντου και Παναμώμου, τρίχρονης Παιδίσκης εις τα Άγια των Αγίων. Αυτής της ταπεινής Κορασίδας από τη Ναζαρέτ, που υπήρξε ο πρώτος αχειροποίητος Ναός του Θεού σε ηλικία δεκαέξι χρόνων. Να σκεφτείτε μόνον ότι επιτράπηκε η είσοδος της Πανάγνου στα «Άγια των Αγίων», που δεν επιτρεπόταν, ούτε σε Ιερείς, ούτε και σε Αρχιερείς, παρά μόνο στον Αρχιερέα του Ναού! Ύψιστη τιμή από τους εν ζωή τότε προφήτες του Ισραήλ, ένα από τους οποίους ήταν ο Ζαχαρίας, που ήταν ο Πατέρας του Ιωάννη του Προδρόμου. Ευχαριστώ για την υπομονή και το χρόνο που διαθέσατε για να με ακούσετε. Σημείωση: Η ομιλία ήταν προγραμματισμένη να γίνει στην Πηγή, αλλά λόγο κορωνοϊού ματαιώθηκε. ellinikisalpigga. 15.8.2020

Άνεμοι και Ζωή...

Χαράλαμπος Ν. Παπαλουκάς

 

                              Άνεμοι και ζωή…

 

                                  υπό  Μαρίνου Σπύρ. Γαλανάκη

 

 

Δεν ξαφνιάστηκα γιατί το περίμενα. Τόσο γρήγορα όμως όχι. Για τον πολυγραφότατο  αγαπητό φίλο Χαράλαμπο Παπαλουκά αυτό δεν είναι κάτι τα παράξενο και πρωτόγνωρο. Είναι φαινόμενο, σπάνιο βέβαια, αλλά τόσον ωφέλιμο, όσο κ  ευχάριστο. Το  «Άνεμοι και Ζωή…»  αποτελεί το 76^ο  βιβλίο του! Είναι να μη θαυμάζεις τη γονιμότητα και την χρήσιμη, ωφέλιμη εκπολιτιστική  απόδοση αυτού του ανθρώπου,  που θα μπορούσε να σκοτώνει τις ώρες του για τέρψη κι αναψυχή τύπου 2020, αντί να σκοτίζεται για την επιμόρφωση και τη διαπλάτυνση των πνευματικών οριζόντων των συνελλήνων κι όχι μόνο; Το «εν λόγω ογκώδες εκ τετρακοσίων εξήκοντα και οκτώ»  σελίδων βιβλίο του, διακοσμημένο με αρκετές υπέροχες υδατογραφίες της Αικατερίνης Γεωργαντά είναι ένα σπονδυλωτό έργο, που αποτελείται από δεκαπέντε κεφάλαια –ανεμοδούρες. Ανεμοδούρες ανέμων, που έχουν αφήσει ίχνη στο έδαφος και στις ψυχές ανθρώπων. Στο έδαφος το Ελληνικό. Στα βιώματα  των Ελλήνων. Στις ψυχές των Χριστιανών.  Στη θρησκεία την αληθινή. Στην Εκκλησία τη γνήσια κι όχι την «ιμιτασιόν». Στην Ιστορία την αδιάβαστη διαβατή κι αδιάβατη. Στην Εκπαίδευση. Στον πολιτισμό, τον αφτιασίδωτο και το «μακιγιαρισμένο». Μιλούν από τις σελίδες του, εχτός από το Συγγραφέα, κι άλλοι μικρομέγαλοι Συγγραφείς μ’ έμμετρα και πεζά κείμενα ενδειχτικά κι αποδειχτικά των πηγών των ανέμων και των κατευθύνσεων αυτών. Ανέμων που: άλλοι δροσίζουν. Άλλοι πυρπολούν. Άλλοι είναι «ούριοι». Άλλοι καταστροφικοί. Άλλοι αερικά. Άλλοι ανεβάζουν ψηλά χαρταετούς. Άλλοι ρίχνουν  κατά γης κι ανθρώπους, και δένδρα αιωνόβια και ξεστεγιάζουν οικοδομές. Θα πρέπει να είσαι από κληρονομικότητα ή να γενείς παντός καιρού, για να μην έχουν απάνω σου κακές επιπτώσεις τα ρεύματα που προκαλούνται από αυτούς… 

Περιορίζομαι να μεταφέρω στο παρόν απειροελάχιστο δείγμα του περιεχομένου, που φυσικά δεν καλύπτει όλες τις περιπτώσεις και τις επιπτώσεις που φέρουν οι  «Άνεμοι»  όλων των  κατευθύνσεων στη «Ζωή»  ήπιοι ως και θυελλώδεις και καταιγιστικοί. Και το δείγμα αυτό προέρχεται μόνο από κείμενο του Χαρ. Παπαλουκά, που αναφέρεται στο πρώτο κεφάλαιο. Είναι μόνο  τέσσερες παράγραφοι, που δεν παραγράφονται ως οι «αρπαχτές» υπουργών, που δεν κάνουν ούτε για πουργοί λασπουτζήδες. Παρμένες από το πρώτο κεφάλαιο, που έχει τίτλο:  Άνεμοι και κράτος:

«…Βασικό ιστορικό θέμα κατανόησης είναι το γελοίο ελληνικό κράτος της  υποτελούς πολιτικής (που) δεν μπορεί να γίνει πιστευτό, παρά το γεγονός ότι συχνά πυκνά ζητά την εμπιστοσύνη και προσπαθεί με κάθε μέσο παρά την κακουργία του ή την εξόφθαλμη απατεωνίστικη και ληστρική πολιτική να φαίνεται ότι έχει αξιοπιστία και δυστυχώς την έχει ή την ανακτά τάχιστα, ένεκα της αφέλειας και όχι μόνον.

Για να είμαστε στο πνεύμα της εποχής πρέπει να αναφερθεί  ότι ελάχιστοι και σαφώς λιγότεροι του 2% είναι δυνατόν να δεχθούν το μικρόβιο της πνευματικής ανάπτυξης και της αποκατάστασης της πνευματικής λειτουργίας, διότι έχουν ως υποκείμενο νόσημα την ακρισία ή την ηλιθιότητα είτε και αμφότερα. Το νόσημα αυτό είναι από τα ελάχιστα πλήρως γνωστά στο νοήμονα ενδιαφερόμενο και είναι κατανοητό ότι μοναδική πηγή προέλευσής του είναι η Παιδεία η οποία παράγει το νόσημα διά εμβολιασμού ιδεών και έχει μεγάλη μεταδοτικότητα περισσότερη από οιαδήποτε  πανώλη ή όποια άλλη λοίμωξη η οποία έχει εμφανιστεί ποτέ στον πλανήτη.

Για να γίνουν καλύτερα κατανοητά τα αναφερόμενα θα πρέπει ο κάθε νοήμων να γνωρίζει ότι δεν έφτιαξε το κράτος το έθνος, αλλά το ότι το ιδιοποιείται, είναι απάτη και φτάνει μέχρι την κακουργία, αφού ο Ελληνισμός μέσα από το κράτος και την πολιτική του, έχασε πολλά με σημαντικό παράδειγμα  τον Μουλάι Χαφίντ (εννοεί τον Ελ. Βενιζέλο) πρωθυπουργό τον ίσως μεγαλύτερο προδότη στο προτεκτοράτο…

…Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός στο βαθμό που σχετίστηκε με την  Κρατική Εκκλησία, ύστερα από συστηματικούς διωγμούς, ακόμη και εκτελέσεις, υποτάχτηκε στο ξενόδουλο κρατίδιο και αφομοίωσε πολλά στοιχεία της εγκληματικής Δύσης. Έτσι το Ελληνικό κράτος ποτέ δεν ήταν εθνικό  και                     Χριστιανικό και αυτό γίνεται πρόδηλο αφού οι ετεροπροσδιοριζόμενοι ή και αυτόκλητοι Χριστιανοί ασχολούνται με τη Μεταφυσική, την Αστρολογία, την χαρτομαντεία και άλλες συναφείς  αντιχριστιανικές φιλοσοφικές θεωρίες και πρακτικές, οι οποίες έχουν ισχυρά θεμέλια στον υπό ατιμία και κακουργία αρχαίο κόσμο και την σαφώς άθλια εξέλιξη αυτού…»

Πέραν όμως των ανέμων αυτών, που αναφέρονται στο «Άνεμοι και Ζωή…» του αγαπητού Χαράλαμπου τώρα φυσούν και τραμουντάνες!

Και γι’ αυτό διαπιστώνετε  πως αγνοείται και  θάπτεται ένα Λογοτεχνικό,  Ιστορικό ή Θρησκευτικό ωφέλιμο και χρήσιμο  βιβλίο και πως γίνεται «μπεστ σελερ» και να «σπάει ταμεία ένα τάχατες και κοινωνικο! Μόνο και μόνο γιατί έχει ως τίτλο του τη φράση:  «Ο Κώλος της Άννας», με το συμπάθιο! Αν επιθυμείτε να πληροφορηθείτε και το συνοπτικό «στόρυ» του περιεχομένου, υπάρχει διαθέσιμο στις διαφημιστικές σελίδες  εμπόρων του πνεύματος ακόμη και του… «Κώλου της Άννας», με το συμπάθιο. Κι αν εντρυφήσετε περισσότερο θα δείτε και μεγαλοπρεπείς εικόνες της Άννας. Θα πληροφορηθείτε και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας, αν κι αποτελούν …προσωπικά δεδομένα! Πλην όμως περιμένετε για λίγο, ώσπου να πραγματοποιήσει το διακαή πόθο και την  επιθυμία που τη βασανίζει διακαώς, και δεν είναι άλλη, παρά μόνο η  αλλαγή ταυτότητας, με μια καινούρια, που ν’ αναφέρει, βρε αδαρφέ,  πλήρη τα στοιχεία του ονόματος του Κορασίου, κατά το επιθυμητόν και όχι το υπαρκτόν. Και να γράφει δηλαδή η ταμπέλα: Άννα Γούλα Βαρδινογιάννη!!! Βέβαια! Οπότε βλέπω τη Μαριάνα να μην ξαναπαίρνει ούτε μετάλλιο! Λέτε να είναι  καλύτερος Πρεσβευτής ο «Κώλος της Άννας», με το συμπάθιο κιόλας, και να φέρει καλύτερ’ αποτελέσματα στην εξωτερική πολιτική του «Κωλοχανίου», άπ’ όσα ως τώρα κατάφερε το Δημητράκι και η «Πρέσβυρα Καλής Θελήσεως»;!

Κι όχι μόνο αυτά. Αλλά θα διαβάσετε και τις εκλεπτυσμένες σεμνές απόψεις της και τις δηλώσεις της  τύπου: «Έχω βυζιά. Έχω κώλο. Μου φτάνουν να κάνω καριέρα σόλο»!! Βλέπετε πως και ποιητικές επιδόσεις  διαθέτει το κορίτσι!  Δε χρειάζεται η «δεσποινίς από μένα» άλλα προσόντα! Τις φτάνουν αυτά που έχει και τα διαφημίζει καταλλήλως κι αξιοπρεπώς! Αυτή, και στο Πανεπιστήμιο μπαίνει, και πτυχίο παίρνει άνευ εξετάσεων! Αλλά δεν πιάνεται κορόϊδο η δεσποινίς από μένα. Γιατί ξέρει κατά που πέφτει η μεγάλη ζωή! Κατά που βρίσκονται τα κότερα! Γνωρίζει πως γίνεται καλπάζουσα ανάπτυξη μέσω  μηκώνου και διά  Μύκονον. Οπότε να τα ποτά και τα ηδύποτα! Κάνει δηλώσεις και γι’ αυτά! Να και πως ματσώνονται τα πεντακοσάρικα, την  ώρα που οι άλλες στραβώνονται στο διάβασμα για να πετύχουν στις εξετάσεις, να μπούν σ’ ένα «οίκο Παιδείας»! Κ ύστερα από πενταετία να βγουν στραβές και να τρώνε ψωμί βρεγμένο στο λαδολέμονο, αν δεν τους κάτσει να γίνουν Αρεοπαγίτες, Βουλευτές, Υπουργοί, Πρωθυπουργοί ή Τραπεζίτες. Μόνο που οι θέσεις αυτές είναι περιορισμένες. Ξύπνιος ο Κορίτσαρος! Σωστός Γενίτσαρος! Δεν αποβλέπει σε είσοδο «Οίκου Παιδείας».  Η Άννα, χάρη στα προσόντα της, βεβαίως βεβαίως, μέσα στην πενταετία θα έχει τη βιλλάρα της, την Κουρσάρα της, τη γιωτάρα της, και όλα τα σε –άρα της! Οι άλλες όμως, τη βλέπουν και μαραίνονται! Και διαλογίζονται, πώς να βγούμε κ εμείς από το υπόγειο της παλιάς πολυκατοικίας έστω στο «ρετιρέ». Κοιτάζονται στον καθρέπτη κι απογοητεύονται από τις …στερήσεις. Και καταλαβαίνουν γιατί ούτε ο θυρορός της πολυκατοικίας δεν τους λέει καλημέρα…

Βλέπετε πως ψαρεύονται τα ψάρια τη «σήμερον ημέρα» με σύγχρονα εργαλεία; Ζήτωσαν, λοιπόν, τα χρηστά ήθη των Νεοελλήνων! Έτσι θα πάρομε και την Πόλη και την Αγια Σοφιά! Έτσι, όπως οι Τούρκοι πήραν την Κύπρο σαν σήμερα στα 1974, την οποία τους προσέφεραν κάποιοι προδότες πολιτικοί, ανκαι   είχαν …, ναι αυτό,  ήταν πολύ κατώτερο από της Άννας. Ήταν όμως τοιούτοι υποστηριχτές του Οθωμανικού Δικαίου, και γι’ αυτό  προτιμούσαν Τούρκους παρά  Έλληνες…

 

                                                                     20.7.2020 ellinikisalpigga