ΠΑΛΙΑ ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ 1

Κατά το σχολικό χρόνο 1952 – 1953 μαθήτευα στην Η’ τάξη κλασσικού του «Γυμνασίου Αρρένων Ρεθύμνης». Έτσι το λέγαμε τότε. Αυτό στεγαζόταν στο χτίριο, που βρίσκεται στη Μοάτσου (στο Μασταμπά) και στεγάζει και τώρα Γυμνάσιο. Άλλο γυμνάσιο δε λειτουργούσε τότε στο Ρέθεμνος, παρά μόνο αυτό και το «Γυμνάσιο Θηλέων», που στεγαζόταν στο ίδιο χτίριο που και τώρα λειτουργεί γυμνάσιο στην Κουντουριώτου.  

Μαθήτευα δηλαδή στην έχτη και τελευταία τάξη του οχτατάξιου(!) γυμνάσιου. Η1 κλασσικού. Και, για να καταλάβετε πόσο πολύ υπουργείο της Παιδείας ήταν αυτό, που αποτελούσε την τότε προϊστάμενη Αρχή της Εκπαίδευσης, Σας λέω πως, ενώ τα γυμνάσια της χώρας ονομαζόταν οχτατάξια, λειτουργούσαν ως εξατάξια. Η πρώτη (εισαγωγική) τάξη τους, χαραχτηριζόταν ως τρίτη (Γ’). Η τελευταία, η έχτη,  έφερε την ονομασία ογδόη (Η’)…

 Τα δυο αυτά γυμνάσια είχαν ένα κοινό  πραχτικό τμήμα, μόνο για τις δυο τελευταίες τάξεις. Αυτό το πραχτικό βρισκόταν στο γυμνάσιο  Αρρένων κ ήταν μιχτό, με πολύ λίγα κορίτσια.  

Η δεκαετία του 1950, βρισκόταν πολύ κοντά στη Γερμανοκατοχή. Οι επιδράσεις της Κατοχής και του «εμφύλιου» ήταν ακόμη διακριτές και στην Κοινωνία και, φυσικά, στη Νεολαία.  Η ζωή ήταν πάρα πολύ δύσκολη από οικονομική και κοινωνική άποψη. Τα ήθη ακόμη αγριεμένα. Η Κοινωνία διαιρεμένη. Τα πιστόλια, για παράδειγμα, ενώ απαγορευόταν, ωστόσο  κυκλοφορούσαν ως ημιπολύτιμοι λίθοι. Πυρομαχικά βρισκόταν ακόμη και σε χέρια μαθητών. Το δε ψωμί, αν και δεν απαγορευόταν η κυκλοφορία του, ήταν ακόμη δύσκολη η προμήθειά του. Εεε, όχι και πιο δύσκολη από την προμήθεια ενός λούγκερ…

 

Τότε, οι μεν Θεολόγοι καθηγητές των Ρεθεμνιώτικων γυμνασίων είχαν μοιραστεί στις Ενορίες και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή απόγευμα δίδασκαν Κατηχητικό, μαζί και μ’ εκπροσώπους  άλλων κλάδων της Επιστήμης. Άλλοι στην αίθουσα Τριών Ιεραρχών κι άλλοι αλλού. Και τις Κυριακές και λοιπές θρησκευτικές εορτές κήρυσσαν το Θείο Λόγο στους Ναούς. Κάτι, που δεν έχω δει να επαναλαβαίνεται εδώ και δεκαετίες…

 Θυμούμαι  το Σπύρο Θυμιανό, γαμπρό των Ανδρουλιδάκηδων. Τον Κωστή Δρακωνάκη από το Λασίθι, που με τον αριστούχο  γιο του Ανδρέα ήμαστε  συμμαθητές. Τον Κων. Πωλογιώργη, που δυσκολευόμουν να καταλάβω τα διανοήματά του. Κ οι τρεις με δίδαξαν. Κ οι τρεις έκαναν κήρυγμα στις ενορίες της Πόλης μας. Ο Δρακωνάκης μάλιστα με δίδαξε στην πρώτη και στη δεύτερη τάξη κι αρχαία Ελληνικά, από έλλειψη φιλόλογων.

 Όλους τους ευγνωμονώ. Δούλευαν ευσυνείδητα. Το ίδιο ευγνωμονώ και τα υπόλοιπα Μέλη του Συλλόγου Καθηγητών, που με δίδαξαν στους άλλους τομείς της επιστήμης.

Εξωσχολική δραστηριότητα είχαν πιο πολύ ο φυσικός Μανόλης Βογιατζάκης, που τον απασχολούσε πολύ το Ωδείο κι άλλες πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Κι ο Δημήτρης Δαφέρμος, που οργάνωνε σχολικές μουσικές, χορευτικές και θεατρικές εκδηλώσεις και παραστάσεις. Είχε μεγάλο έρωτα με το βιολί και παρέδιδε κ ιδιαίτερα μαθήματα βιολιού.

Κάθε χρόνο διοργάνωνε θεατρικές παραστάσεις κι άλλες εκδηλώσεις κατά τις Εθνικές εορτές . Μάλιστα ανέβαζε έργα πατριωτικά στη σκηνή του Γυμνασίου, που λειτουργούσε στις δυο συνεχόμενες αίθουσες διδασκαλίας του ισογείου του διδαχτηρίου στο Αρρένων. Αυτές επικοινωνούσαν μεταξύ τους με ξύλινη πτυσσόμενη πόρτα, που άνοιγε κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων και διπλασιαζόταν ο χώρος.

 

Κείνη, λοιπόν,  τη σχολική  χρονιά, ανέβασε και πάλι ο Δ. Δαφέρμος ένα «πατριωτικό» έργο, που όμως μου διαφεύγει ο τίτλος κ η πλοκή του. Το θέμα πάντως ήταν εθνικοπατριωτικό. Αφορούσε την ανταρσία και την καταδίωξη των ανταρτών από τη Χωροφυλακή. Μέλη του μαθητικού θιάσου με ρόλους αντάρτη – κλέφτη ήταν  ο αγαπητός  Αντώνης Μανουσάκης, συνταξιούχος τραπεζικός τώρα, κι ο υποφαινόμενος.  Το έργο απαιτούσε να είμαστε φουστανελλοφόροι. Όπως  κ η, καθόλα σεμνή κι άριστη συμμαθήτριά μας του πραχτικού τμήματος, αντάρτισσα Μαρία Βεβελάκη, κόρη του Δικηγόρου Σταύρου Βεβελάκη, καθηγήτρια συνταξιούχος, και σύζυγος του επίσης συνταξιούχου Καθηγητή Κων. Τουρνάκη.

 

 

 

 

 Φ1: Δεξιά ο γιγαντόσωμος είναι ο Αντώνης, στη μέση η Μαρία, που κάτι τους είχα ρωτήσει και περίμεν’ απάντηση. Όμως την προσοχή τους είχε τραβήξει ο φωτογράφος, που εγώ δεν είχα αντιληφτεί, και, όπως φαίνεται, δεν είχα πάρει πόζα. Μπροστά μας διακρίνεται η καταπαχτή του υποβολείου.

 

Τις  φορεσιές θαρρώ πως τις νοικιάσαμε από το φωτογραφείο, πιθανό των αδελφών Τριαντάφυλλου. Για τσαρούχια και σελαχλίκια λόγος δε γίνεται, γιατί το είδος δεν κυκλοφορούσε στην Κρήτη.  Επειδή τα πόδια μου  ήταν λιανά, κολυμπούσαν μέσα στα μακριά καλτσόν και μ’ έδειχναν πιο πολύ ως καρικατούρα, παρά ως ληστή.  Το μαχαίρι στη μέση μου, ήταν ιταλικό στιλέτο. Κειμήλιο, που είχε αποχτήσει ο  Πατέρας μου κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στα 1916.

 Έτσι ντυμένοι, όπως φαινόμαστε στη φωτογραφία, παρελάσαμε πίσω από τη φρουρά της Σημαίας του Γυμνασίου μας. Μόνο πως εγώ κατά την παρέλαση φορούσα πλήρη την εξάρτηση (Φ2). Ενώ στη (Φ1) φωτογραφία φαίνομαι ντυμένος, όπως έπρεπε να ήμουν όταν με συνέλαβε η εξουσία!

                                  

               

 Φ2: Μετά την παρέλαση. Η φωτογραφία είναι παρμένη στη λεωφόρο Κουντουριώτη, απέναντι από το σημερινό Δημαρχείο. Πίσω κι αριστερά μου διακρίνονται τα καταστήματα της Ε.Γ.Σ.Ρ. Το ναυτάκι είναι ο γιος του αδερφού της Μάνας μου Γεωργίου Νικ. Καλλέργη Νίκος. Γεωπόνος τώρα.

 

 

Την παραμονή της 25^ης Μάρτη του 1953, δώσαμε μαθητικές παραστάσεις. Το δε απόγεμα και το βράδυ,  της  μέρας της Θρησκευτικής κ Εθνικής μεγάλης εορτής, δώσαμε και δυο «επίσημες» παραστάσεις.

Το  …απόσπασμα χωροφυλακής, που μας …καταδίωξε και μας συνέλαβε το αποτελούσαν οι τρείς  συμμαθητές μας, που μας έχουν υπό φρούρηση, όπως μας δείχνει η  φωτογραφία Φ3.

 

 Φ3.

 

Ο Γιάννης Δρανδάκης από το Ζουρίδι, που στοχεύει με το αυτόματο το …φωτογράφο, σταδιοδρόμησε στην Αστυνομία. Έγινε και πραγματικός Αστυνόμος.

Η τελευταία φορά, που το συνάντησα ήταν τον Αύγουστο του 1965, κάτω από περίεργες συνθήκες. Κείνο τον καιρό γινόταν καθημερινά  συλλαλητήρια κατά των "Αποστατών" στην Αθήνα. Ο Γιάννης ήταν επικεφαλής δύναμης Αστυνομικών, που περίμενε διαταγές στον  Αμερικής ή στον αμέσως από κάτω δρόμο. Εγώ μαζί με το μακαρίτη πολύ φίλο, συγκάτοικο, συσπουδαστή και συνάδελφό μου Μιχάλη Τρουλλινό, κατεβαίναμε αυτό το δρόμο για να πάμε στο Συλλαλητήριο.

 Οι Αστυνομικοί κατείχαν τα δυο πεζοδρόμια. Υποχρεωτικά οι πολίτες – διαβάτες έπρεπε να βαδίζουν στο κατάστρωμα του δρόμου, για ευνόητους λόγους. Η κυκλοφορία είχε διακοπεί. Κατά τη διαδρομή μας αντιληφτήκαμ’ ένα ανθυπαστυνόμο(;), που κατέβηκε από το πεζοδρόμιο. Δε δώσαμε σημασία. Αυτός έκαμε δυο – τρία βήματα προς το κέντρο του δρόμου. Έβγαλε το μαντήλι του προφασιζόμενος πως θα φυσήξει τη μύτη του. Και, όταν περνούσαμε από μπροστά του, μας είπε πνιχτά κι αποσίγανα: «Φύγετε, γιατί θα σας δείρομε σε λίγο»!

Ούτ’ εγώ, ούτε κι ο Μιχάλης κάναμε την παραμικρή κίνηση, που θα μπορούσε να προκαλέσει υποψία και να εκθέσομε τον Επικεφαλής   της Αστυνομικής δύναμης. Στο τρίτο βήμα, που έκαμα μετά το προειδοποιητικό σήμα, προσποιήθηκα πως παραπάτησα. Πήρα στροφή γύρο από τον άξονά μου κ είδα και γνώρισα το Γιάννη να επανέρχεται στο πεζοδρόμιο!…

Κείνο το βράδυ μάτωσαν πολλά κεφάλια στην προσπάθεια των διαδηλωτών να βρουν διέξοδο σωτηρίας στους μεταξύ  Σταδίου και Πανεπιστημίου κάθετους δρόμους, που ενέδρευαν και τους περίμεναν μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις. Ενώ, άλλες δυνάμεις τους κυνηγούσαν από την Ομόνοια προς το Σύνταγμα κι άλλες από το Σύνταγμα προς την Ομόνοια. Ίσως, αν θα έλλειπε ο Γιάννης, να είχε ματώσει και το δικό μου ή του φίλου μου του Μιχάλη το κεφάλι…

Καλή σου ώρα, Γιάννη, αν ζης. Πάλι κι αν πέθανες, καλή αντάμωση…

  Δυστυχώς δε θυμούμαι τα ονόματα των δυο άλλων …αστυνομικών του θιάσου. 

 

Στο θίασο και στα χορευτικά μετείχε αρκετά μεγάλος αριθμός μαθητών – ερασιτεχνών ηθοποιών και χορευτών κατάλληλα ντυμένων μ’ εθνικές φορεσιές. Η φωτογραφία, (Φ4), μας απαθανατίζει στα σκαλοπάτια, μπροστά στη δυτική πόρτα της νότιας πλευράς του διδαχτηρίου. Κουκουβιστός δίπλα στους …αστυνομικούς ο Καθηγητής … Θιασάρχης, Σκηνοθέτης και Θεατρικός Συγγραφέας του συγκεκριμένου έργου, δραστήριος στα πνευματικά και καλλιτεχνικά δρώμενα  Δημήτρης Δαφέρμος.

 

     Φ4.

Κάποιοι(-ες) από τους(-ις) ντυμένους(-ες) με  κρητικές παραδοσιακές(;) στολές, μετείχαν και σε «Ομίλους Βρακοφόρων» υστερότερα κ είναι γνωστές οι φυσιογνωμίες τους και στο Κοινό, αλλά δε θυμούμαι τα ονόματά τους. 

Χορέψαμε όμως πάνω στη σκηνή, με λύρα και λαούτο, όπως δείχνει η  φωτογραφία Φ5:

     Φ5.      

  Κείνα τα χρόνια οι ερασιτεχνικές και μαθητικές παραστάσεις είχαν αρκετά μεγάλη προσέλευση Κοινού, γιατί ο Κόσμος έπασχε από έλλειψη πολιτιστικών κ επιμορφωτικών εκδηλώσεων. Δεν είχε ακόμα, ευτυχώς, εφευρεθεί κ επιβληθεί η τηλεόραση κι ούτε η κατοχή και χρήση  ραδιοφώνου ήταν διαδομένη στα ευρύτερα Κοινωνικά στρώμματα…                                                      

                                                                       Γράφηκε στις 16.3.2014.

 

 

 

 

 

 

To Π O T A M I

«Ποταμέ, τζάνε μ’ ποταμέ μου, βάι, βάι!

Πάρε με στα κύματά σου

 στα κλωθογυρίσματά σου…»

 

Τα ποτάμι’ ασκούσαν γοητεία στους ανθρώπους από  τα βάθη της αρχαιότητας. Είχαν λάμιες, νεράιδες, κι άλλα καλιαντρά.  Έπαιρναν τις ψυχές (Αχέρων). Δεχόταν και δέχονται τα κουφάρια των πιστών και τη στάχτη από τ’ αποκαϊδια τους (Γάγγης). Χώριζαν ή ένωναν  χώρες (Δούναβης). Γινόταν και γίνονται δρόμοι επικοινωνίας κ εμπορίου (Νείλος, Ινδός κ.λπ.). Αποτελούσαν κι αποτελούν τόπους βαπτίσματος, εξαγνισμού κι άφεσης αμαρτιών (Ιορδάνης). Κολαστήρια δολοφονίας κ εξαφάνισης ανθρώπων (Ρήγας και συνεργάτες – Δούναβης). Ακόμα μπλέκονταν τα ονόματά τους σε συνθήματα κωδικοποιημένα («Τούρκοι παν στο Λούρο»). Στους θρύλους, στα παραμύθια, στην ποίηση, στον έρωτα. Όπως "το Ποτάμι και το αγγέλιασμα". Κι όχι μόνο σ’ αυτά.

Να το πω, λοιπόν, «κι ας το πάρει το ποτάμι»…

 

Τον τελευταίο καιρό πολύς λόγος γίνεται, γιατί έτσι, ξαφνικά κι από το πουθενά, φανερώθηκ’ ένα ποτάμι!

Θαύμα!  Θαύμα!!

 Τι ποτάμι να ‘ναι άραγε; Δεν το ξέρω!

Το ποτάμι! Σου λέει ο άλλος και γουρλώνει το μάτι του.

Είναι μεγάλο; Είναι πλωτό; Από πού πηγάζει; Που εκβάλλει; Είναι πλατύ; Τι βάθος έχει το νερό του;

 Έχει πέστροφες; Κι αν έχει, θα χρειάζεται «να βρέξεις κώλο για να φας ψάρι»;

 Έχει χέλια; Σαν αυτά, που δεν μπορεί να πιάσει ούτε η εφορία;

 Έχει καβούρια κόκκινα; Έχει βατράχια πράσινα; Έχει νερόφιδα, που να μπορούν να ρουφήξουν ολόκληρο προϋπολογισμό;

Έχει αρπαχτικές ύδρες αγέραστες, που μπορούν μ’ ένα looping ν’ αρπάξουν ακόμη κ υποβρύχιο;

 Έχει κροκόδειλους τύπου Νείλου; Ή αλιγάτορες τύπου Μισισιπή; Ή μήπως κινέζικους, όπως αυτούς του Γιανγκ τσε Κιανγκ;

Ή  μόνο σαύρες και λιακόνια γυαλιστερά;

Είναι χείμαρρος, που στο πέρασμά του παρασέρνει ντόπιες και ξενικές κολοκύθες από τις ποταμίδες; Ξεπατώνει πλατάνια; Ξεπατώνει "ελιές"; Κατεβάζει ψόφιες προβατίνες, γεροντόκριους κι άλλα ζωντανά;

 Το ποτάμι τρέχει χρόνο καιρό; Ή κάνει κατεβασιές ορμητικές σα χείμαρρος, όσο βρέχει και χιονίζει μόνο;

Είναι παραπόταμο άλλου μεγάλου ποταμού και τίνος;  

Είναι να πούμε παραπόταμο του Τάμεση, που είναι γεμάτο στερλίνες ROTHSCHILDS  και προήλθε από τις πλημμύρες του τελευταίου καιρού;

Είναι παραπόταμο του Σηκουάνα, που δημιουργήθηκε από υπερχείλιση του …Ρήνου, λόγο αυξημένων εσόδων της Γερμανίας, προερχόμενων από την Illuminati οικονομική κρίση της Ελλάδας;

 Είναι παραπόταμο του Μισισιπή και κατεβάζει δολάρια ROCKEFELLERS;

 Ή, μήπως, του Βόλγα, και κατεβάζει ρούβλια;!

Ή, να πούμε, Πακτωλός, που ρέει ολόχρυσο χρυσό;

 Είναι σιγανός ποταμός;

 Οπότε, « από σιγανό ποταμό, ψηλά τα ρούχα σου»!

Είναι θολό το νερό του ποταμιού ή μένει καθαρό;

 Είναι μολυσμένο με απόβλητα ή δεν περνά κοντά από ΧΥΤΑ,  από Βιομηχανικές Περιοχές και Βιομηχανικά Πάρκα, από νοσοκομεία, που να πέφτουν μέσα στο νερό του βιομηχανικά απόβλητα, χημικά απόβλητα, υπόνομοι, υπολείμματα σφαγείων κ.λπ. τέτοια ευεργετικά υποπροϊόντα του πολιτισμού και της ανόδου του βιοτικού επιπέδου του πενομένου Λαού;

 Ένας λόγος λέει πως: «ό,τι γυρεύει το χελώνι, στον ποταμό το βρίχνει»!

Τι είναι; Από πού πηγάζει και που χύνεται; Ποιος θα μας το πει;

 

- Ο Σταύρος!

- Λέτε να ξέρει ο Σταύρος; Ας ρωτήσομε το λοιπόν το Σταύρο!

Σταύρε, είσαι κ εσύ μέσα στο κάδρο που βρίσκονται οι: Ομπάμα, Μέρκελ, Σαρκοζί, Ολάντ, Μόντι, Ντράγκι, Μπαρόζο, Ραχόϊ, Ρομπάϊ, Σαμαράς, Βενιζέλος, Γιούνκερ, Όλι Ρεν, Σόϊμπλε, Λαγκάρντ, κλπ, που αποτελούν  όλοι τους πιόνια στη σκακιέρα, που παίζουν οι ROTHSCHILDS με τους ROCKEFELLERS για να σκοτώνουν την ώρα τους;

Ή, μήπως, φιλοδοξείς  να καταστείς  μια από τις επί σκηνής  μαριονέτες των δυο αυτών Ηγετών της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας;

Είσαι Μασόνος, Σταύρο, εντολοδόχος του club των  Illuminati, που θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν σε αντικατάσταση άλλης φθαρμένης  μαριονέτας;

 

Γιατί διαφορετικά, αγαπητέ Σταύρο, πώς να τολμήσομε να μπούμε στο ποτάμι, χωρίς να γνωρίζομε τι σόι πράμα είναι και χωρίς να έχομε πιστικές απαντήσεις στα ερωτήματα, που να λύνουν τις απορίες μας;

 

                 Γράφτηκε στις 16.3.2014,  πρωί της Κυριακής,

που πρόκειται να έρθεις στην πόλη μας.

                Διαβάζετε τα blog: Σπέρνω στην Ξέρα  και  ellinikisalpigga

                                                                   Κάνουν καλό στην υγεία

 

 

Αααα!... Γι’ αυτό ήρθε!...

Ήταν φανερό πως ο εξοχότατος Πρόεδρος της Γερμανίας δεν ήρθε για επίσκεψη αβροφροσύνης προς τον Πρόεδρο της Ελλάδας.

Ούτε, φυσικά, για να μας συγχαρεί επειδή τηρούμε το πρόγραμμα λιτότητας, που μας επέβαλε κ η Γερμανία για το καλό μας.

Ούτε και για να μας ευχαριστήσει για τα τόσα δις, που έχομε ως τώρα πληρωμένα, για την ταχτική εξυπηρέτηση των δανείων – αέρα κοπανιστού,- που έχομε πάρει, για την ανόρθωση του ΠΑΣΟΚ, του Παπανδρέου, του Σημίτη, του Βενιζέλου και των λοιπών αχυράνθρωπων του Εβραιοσιωνισμού.

Ούτε και γιατί λέμε πως θα πάμε στη Χάγη τη Γερμανία και μας κάνουν χάζι.  Όχι επειδή το λέμε, αλλά επειδή δεν το κάνομε.

 Ούτε και για να συγχαρεί το Βενιζέλο, επειδή προσχώρησε στην ΕΛΙΑ. Ούτε και για να τον συλλυπηθεί για το απονενοημένο διάβημά του. Ούτε και να του επισημάνει το περιεχόμενο της Κρητικής Μαντινάδας, που λέει:

   «Από ψηλά να γκρεμιστείς κι από τ(ι)ς Ελιάς τον κλώνο,

    να πέσεις μέσα στα σκατά, να κάμεις ένα χρόνο»!

(Με το συμπάθιο κιόλας. Όχι για τα σκατά, αλλά για το Βενιζέλο.)

Ούτε  κ ήρθε, φυσικά, για να πάει στους Λιγκιάδες και να συλλυπηθεί τις οικογένειες των θυμάτων του ΝΑΖΙσμού. Να καταθέσει στεφάνι στο Ηρώο τιμής των δολοφονημένων θυμάτων του Εβραιοσιωνισμού. Να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό.

Αυτά όλα ήταν για το «θεαθήναι τοις Έλλησι». Ήταν μια καλοστημένη παράσταση, που πήραν μέρος σε δεύτερους ρόλους κι ως «κομπάρσοι» και μερικοί Έλληνες. Για τους ρόλους αυτούς οι Έλληνες είναι πάντα πρώτοι. Τους έχουν μέσα στο πετσί τους. Κρίμα, που δεν έχει ακόμα προκηρυχτεί «όσκαρ» και γι’ αυτούς…

 

Μήπως ήρθε, λοιπόν, για να πάει στα Γιάννενα; Για να προσκυνήσει στην εκεί Εβραϊκή Συναγωγή; - Ίσως κάποιο τάμα να έχει κάμει ο πιστός αυτός πρώην Πάστορας.- Δεν πιστεύω να έκαμα λάθος και να ήταν ο άνθρωπος Ραββίνος κ εγώ τον αποκαλώ Πάστορα!

 Ήρθε, να πείτε, για να ζητήσει συγνώμη από τα βάθη της καρδιάς του, ενώπιον Θεού και ανθρώπων από την κυρία Κοέν;

 Την τυχερή μέσα στην ατυχία της κυρία, που τόσο πολύ υπέφερε στα ΝΑΖΙστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης; Αυτά τα εκπολιτιστικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα;

 Εκεί, όπου εφαρμοζόταν οι τελευταίες τότε ανακαλύψεις κ εφευρέσεις της εγκληματικής ιατρικής επιστήμης;

 Εκεί, όπου εφευρέθηκε ο τρόπος αξιοποίησης κάθε υπολοίπου της υλικής υπόστασης του ανθρώπου, χάριν της οικονομίας και της παροχής χρήσιμων υλικών στους «εν ζωή αδελφούς»; Φαντάζεστε πόσο πολύ θα είχε συγκινηθεί μια φροϋλάιν, όταν θα τις προσέφεραν μια κόκκινη, κατακόκκινη, Ολλανδική τουλίπα, λιπασμένη από ανθρώπινα κόκκαλα!

Εκεί, όπου η δύστυχη αυτή κυρία είδε κ έπαθε πολλά από τους Εβραιοσιωνιστές του Γ’ Ράιχ, μόνο και μόνο γιατί ήταν Εβραία και δεν ήταν Ελληνίδα, ώστε να τύχει πιο υποφερτής μεταχείρισης, όπως οι Ελληνίδες στους Λιγκιάδες κι όχι μόνο;

 Εκεί, όπου δοκίμασε όλη τη βαναυσότητα, τη φιλανθρωπία και τον πολιτισμό των ΕβραιοΝΑΖΙ του Εβραιογερμανού Χίτλερ στο πετσί της; Και μάλιστα  πιστοποιημένο με ανεξίτηλα ψηφία οφθαλμοφανή κι απόλυτα κατανοητά; Πιστοποιητικό γνήσιο, που κανένας δεν είναι δυνατόν ποτέ ν’ αμφισβητήσει;   

Δίκαια  κι αξιέπαινη κ ηθικά ικανοποιητική η συγνώμη του Προέδρου προς την κυρία Κοέν, γόνο, υποθέτω, της μεγάλης κι ονομαστής Εβραϊκής οικογένειας Κοέν.

 Όμως η συγνώμη του Προέδρου είναι αρκετή  να σβήσει από τη μνήμη της όσα είδε, άκουσε κ έπαθε αυτή η κυρία και κάθε άλλη, απ’ όσες συνέπασχαν μαζί της; Είναι αρκετή να σβήσει τις τραυματικές καταστάσεις από τις οποίες υποφέρει τόσον η κυρία Κοέν, όσο και κάθε άλλη κυρία και κάθε κύριος, από αυτούς, που μοιράστηκαν μαζί της τ’ αγαθά, που πλουσιοπάροχα τους προσφερόταν σε καθημερινή βάση στο ΝΑΖΙστικό αυτό θέρετρο πολυτελείας;

 Το πιστοποιητικό, που φέρει ανεξίτηλο στο μπράτσο της αυτή η κυρία, όπως και κείνο, που φέρει και κουβαλά εβδομήντα ολόκληρα χρόνια κι ο κύριος από τους Λιγκιάδες στην πλάτη του, ποια συγνώμη είναι ικανή να τ’ απαλείψει;

 Ποια συγνώμη είναι ικανή να προσφέρει σ’ αυτούς όλους, που υπέστησαν αυτά κι άλλα,  όσα στερήθηκαν στη ζωή τους από τότε ίσαμε σήμερα;

 Ποια συγνώμη μπορεί να τους αποζημιώσει για τα πάθη και τις στερήσεις τους;

 Ποια συγνώμη μπορεί να επανορθώσει όλ’ αυτά  και να επιστρέψει ακόμη  σ’ αυτή τη ζωή, κείνους, που είχαν την ατυχία να δολοφονηθούν με βασανιστικό τρόπο από τ’ ανθρωπόμορφα χτήνη των στρατοπέδων των ΝΑΖΙ κι από τα εχτελεστικά αποσπάσματα, συγκροτημέν’ από ψυχρούς εγκληματίες, που είχε κατασκευάσει το σύστημα, για να επιβάλει το Γ’ Ράιχ σε Παγκόσμιο επίπεδο; Να το Παγκοσμιοποιήσει!

Έτσι, όπως κάνει και σήμερα το ίδιο αυτό σύστημα, με πιο εκλεπτυσμένο κ ελκυστικό τρόπο, που προσφέρει και κίνητρα χειροπιαστά και σιροπιαστά στους εχτελεστές που χρησιμοποιεί…  

Γι’ αυτό λέει ένας λόγος πως «από τότε που βρέθηκε  η συγνώμη, χάθηκε η ανθρωπιά»!

Και πολύ καλά έκαμε κείνος ο τραυματίας από τους Λιγκιάδες, κι αρνήθηκε να δεχτεί τη συγνώμη του Προέδρου της σύγχρονης Γερμανίας.  Γιατί έχει τόση αξία, όση και τα κατοχικά μάρκα, τα οποία σκορπούσαν στην Ελληνική αγορά οι ΝΑΖΙ κι άδειαζαν τα μαγαζιά, ώστε να μη συκοφαντηθούν ως κλέφτες…

Με τη συγνώμη του Προέδρου της η Γερμανία μας πετά στάχτη στα μάτια για τις παλιές κλεψιές, ώστε να τυφλωθούμε και να μη βλέπομε, ούτε αυτές, ούτε τις καινούριες…

Αυτή η πράξη του Προέδρου της Γερμανίας είναι κι αποτελεί επικοινωνιακή πολιτική. Έτσι το λένε τώρα. Τρώγεται κρύο. Και συνοδεύεται κι από ροζέ ενφιαλωμένο «Mergel 2014»…

                                                                     Γράφηκε στις 9.3.2014

        Διαβάζετε τα blog: Σπέρνω στην Ξέρα  και  ellinikisalpigga

                                                                   Κάνουν καλό στην υγεία

GIOAKIM GKAOYK

Ο πρώην Πάστορας και τώρα Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Ιωακείμ Γκάουκ βρίσκεται στην Ελλάδα  ως επίσημος επισκέπτης.

Ήρθε με πρωτοβουλία του Γερμανικού Κράτους ή ως καλεσμένος του «Ελληνικού» Κράτους;

Τι ήρθε να κάνει εδώ;

Ήρθε  να διαπιστώσει την κατάσταση, που βιώνει ο Ελληνικός Λαός κάτω από την κατοχή του Δ’ Γερμανικού Ράιχ;

Ήρθε να ελέγξει τους Κουίσλιγκς, που διαχειρίζονται την εξουσία, αν επιτελούν σωστά τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις, που τους έχει αναθέσει η  Λέσχη των Bilderberg;

Ήρθε, για ν’ αγαντάρει τους τρεις απεσταλμένους θρασείς εκβιαστές, που εκπροσωπούν  την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που αποτελούν καταστήματα, που ελέγχονται από τον Εβραιοσιωνισμό;

Ή μήπως ήρθε για να διαπιστώσει αν ο Ελληνικός Λαός εξακολουθεί ακόμη να είναι Ελληνικός;

Εν πάσει περιπτώσει ήρθε. Κ ήρθε, όπως είπε, και  γιατί:

 

 «Θα ήθελα να επιβεβαιώσω τη μακρόχρονη φιλία ανάμεσα στις δύο χώρες, στην οποία μπορεί -με επίκαιρα γεγονότα και συζητήσεις- να έχει πέσει σκιά, όμως παραμένει ισχυρή… «

» Θα ήθελα να μιλήσω με ανθρώπους, για μια άλλη σύγχρονη Γερμανία, καθώς οι δεσμοί των δύο λαών έχουν μεγάλη ιστορία. Χθες, στην Ακρόπολη επιβεβαιώθηκε αυτή η ιστορία(!) «

Γι’ αυτό ήρθε; Για να επιβεβαιώσει τη μακρόχρονη φιλία; Και με ποιους ανθρώπους μίλησε; Και για ποιους δεσμούς των δυο Λαών τους είπε;

 

Την ποια φιλία των δυο χωρών εννοείτε, κύριε Πρόεδρε;

Αυτή, που είχαν οι δυο Λαοί μας επί Γουλιέλμου Β’ 1914 -1918; Ξεχνάτε πως τότε Βασίλισσα της Ελλάδας ήταν η αδελφή του Γουλιέλμου Σοφία; Αυτή θέλατε τότε να τιμήσετε με τη φιλία Σας ή μόνο τον Ελληνικό Λαό; Από  αγάπη  βοηθήσατε στη διαίρεση του Ελληνικού Λαού τότε;

Ή μήπως εννοείτε τη φιλία,  την οποία επιδείξατε στα 1920-1924 και διατιμήσατε το Μικρασιατικό Ελληνισμό, με τούρκικο γιαταγάνι; Κάνατε παρελθόν το Μικρασιατικό Ελληνισμό και παραδώσατε στους Μογγόλους τον Ελληνικό Πολιτισμό μαζί με την Ιωνία, την Αιολίδα, τον Πόντο, τις Ελληνικές αυτές Πατρίδες κι όχι μόνο;  Αυτή ήρθατε να μας επιβεβαιώσετε πως τιμήσατε;

Ή μήπως ήρθατε για να μας υπενθυμίσετε τη φιλία, με την οποία μας τίμησε ο Εβραιογερμανός Σιωνιστής Αδόλφος Χίτλερ κατά τα έτη 1941-1944; Ήρθατε για να θαυμάσετε το λαμπρό έργο, που επιτέλεσε στην Ελλάδα το χτήνος αυτό; Δεν ήταν βέβαια εξωγήινοι αυτοί, που αποτελούσαν τα εχτελεστικά του όργανα! ΝΑΖΙ Γερμανοί ήταν!  Δεν το πιστεύετε; Ρωτήσετε και τον Παπούλια και το Γλέζο και θα δείτε πως θα Σας το επιβεβαιώσουν.

 Και σήμερα, που θα επισκεφτείτε, σα δε ντρέπεστε κ Εσείς κι αυτοί που θα Σας συνοδέψουν, τους Λιγκιάδες, θα Σας το επιβεβαιώσουν οι απόγονοι όσων από αυτούς, τα ονόματα των οποίων θα διαβάσετε στο Ηρώο, πρόφτασαν κι άφησαν απογόνους. Γιατί όμως προτιμάτε και πάτε Λιγκιάδες κι όχι σε πιο κοντινά χωριά προς την Πρωτεύουσα;

 Με ποια συνείδηση, κύριε Πρόεδρε, θα σηκώσετε τα μάτια Σας και θα κοιτάξετε κατάματα τους ανθρώπους αυτούς, που απορφάνισε και ξεγύμνωσε και λεηλάτησε ό,τι πιο πολύτιμο είχαν στη ζωή τους η φιλία, που επέδειξε και τότε η ΝΑΖΙστική Γερμανία προς τη Μεταξική φιλικά διαθεμένη και προσκείμενη Ελλάδα;  

Καλά λέτε πως ο Λαός μας «αγωνίστηκε ενάντια σε αυτούς τους βάρβαρους ανθρώπους», που ήταν φυσικά Γερμανοί κ έδωσε την πρώτη Νίκη στους τότε Συμμάχους.

Είπατε ακόμη πως:   « Αισθάνομαι ευτυχής που μπορώ να εκπροσωπήσω μια εντελώς άλλη Γερμανία από αυτή που ζήσατε εσείς τότε.»

Λυπάμαι, κύριε Πρόεδρε, αλλά δεν εκπροσωπείτε «μια εντελώς άλλη Γερμανία». Εκπροσωπείτε την ίδια Γερμανία, με την ίδια φασιστική νοοτροπία, που όμως διδάχτηκε από τις ήττες, που υπέστη κατά το παρελθόν, κι άλλαξε μεθοδολογία.  Και με αυτό το διαφορετικό τρόπο ταχτικής, ασκείτε σήμερα την ίδια στρατηγική. Επιδιώκετε, κ Εσείς προσωπικά εφόσον μετέχετε στα όργανα, να επιτύχετε τον ίδιο σκοπό, που απέτυχαν οι πριν από Σας να επιτύχουν. Την επιβολή του Δ’ Γερμανικού Ράιχ! Την υποδούλωση των Λαών της Ευρώπης στο Εβραιοσιωνιστικό Ιμπέριουμ της Γερμανίας.

Και μια εκδήλωση της προς εμάς φιλίας της σύγχρονης Γερμανίας είναι η επονείδιστη πολιτική οικονομική και κοινωνική κατάσταση, την οποία μας υποχρεώσατε και βιώνομε οι Έλληνες σήμερα.

 Εσείς, οι Γερμανοί, τη μεθοδεύσατε. Εσείς, οι Γερμανοί, βρίσκεστε πίσω από αυτή την κρίση που διερχόμαστε.

 Γερμανική είναι η SIEMENS. Γερμανική κ η TELEFUNKEN.  Γερμανική  κ η A.E.G..  Γνωρίζομε τους δεσμούς φιλίας, που αναπτύχθηκαν μεταξύ Γερμανίας κ Ελλάδας,  με διαμεσολαβητές  το Ι. Βουλπιώτη, γαμπρό του Καρλ Φριντριχ φον Ζίμενς, το Νικόλαο Χριστοφοράκο παλιότερα, όσο και με το γιο του Μιχαήλ Χριστοφοράκο σχετικά πρόσφατα, και το πόσο αποδοτική υπήρξε η συνεργασία Ελλάδας – Γερμανίας και τότε και τώρα. Τους στενούς δεσμούς του δικού μας Σπύρου Μαρκεζίνη, με τον δικό Σας Έρχαρτ, επί Αντενάουερ και πόσο γόνιμη συνεργασία Ελλάδας – Γερμανίας πέτυχε η συμφωνία των δυο αυτών μεγάλων ανδρών!

 Ακόμη κι «ο καγκελάριος υπεγράμμισεν ότι εκτέλεσις της από 11-11-53 Συμφωνίας της Βόννης θα συμβάλη εις την εφαρμογήν των σχεδίων ανασυγκροτήσεως της ελληνικής κυβερνήσεως».

Πώς να ξεχάσομε όλες αυτές τις ευεργεσίες;!

Όλες αυτές μας βοηθούν να καταλάβομε πιο καλά το πόσο πολύ Σας θλίβει και Σας συνθλίβει και Σας καταθλίβει το «πόσο πολύ υποφέρουν αυτοί που δεν προκάλεσαν την κρίση». Το «πόσο μεγάλη είναι η φτώχεια των ανέργων». Τόσο, που, «δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ τη γερμανική πραγματικότητα υπό τέτοιες συνθήκες».

Καταλαβαίνομε πόσο πολύ επιθυμείτε «Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για την ανεργία», όπως και το γιατί το λέτε, αλλά δεν το κάνετε. Απόδειξη η απάντησή Σας προς την επίμονη επισήμανση Παπούλια, που τόλμησε να   Σας πει κατάμουτρα ότι:

«Γνωρίζετε τους προσωπικούς δεσμούς που έχω με τη Γερμανία. Οι ιδιαίτεροι αυτοί δεσμοί καθιστούν ακόμη πιο δύσκολο να κατανοήσω την άρνηση της γερμανικής κυβέρνησης να συζητήσει το θέμα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων. Δεν πρόκειται μόνο για μία εκκρεμότητα που ρίχνει αρνητική σκιά στις σχέσεις μας. Πρόκειται και για ένα κρίσιμο ζήτημα πολιτικής ηθικής. Είναι οξύμωρο ο ελληνικός λαός να καλείται να υλοποιεί, άνευ συζητήσεως, επώδυνα προαπαιτούμενα και υποχρεώσεις και η Γερμανία να αρνείται να συνομιλήσει για υποχρεώσεις που εκκρεμούν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Να αρνείται τη διαπραγμάτευση. Να αρνείται τη διεθνή διαιτησία. Να αρνείται, δηλαδή, τη διεθνή νομιμότητα για την επίλυση διαφορών. Η θέση σας ότι "δεν υφίσταται θέμα" είναι ένας ισχυρισμός. Δεν μπορεί να προβάλλεται μονομερώς σαν τελικό συμπέρασμα».

Κι ότι: «....η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε ποτέ των διεκδικήσεών της και απαιτείται η επίλυση του προβλήματος με την ταχύτερη δυνατή έναρξη συνομιλιών».

Κι ακόμη ότι: «Είναι οξύμωρο ο ελληνικός λαός να καλείται να υλοποιεί επώδυνα προαπαιτούμενα και υποχρεώσεις και η Γερμανία να αρνείται να συνομιλήσει για υποχρεώσεις που εκκρεμούν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.»

Εσείς όμως πλύνατε τα χέρια, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος κι απαντήσατε στον Έλληνα ομόλογό Σας πως:

«Δεν μπορώ να πάρω άλλη θέση από τη νομική θέση της κυβέρνησης της Γερμανίας. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι, όταν πάμε μαζί στα Γιάννενα, να βρω τα λόγια και να αναγνωρίσω την ενοχή της Γερμανίας στα θύματα της περιοχής. Η ενοχή δεν έχει μόνο υλική, αλλά και ηθική διάσταση. Στη Γερμανία υπάρχει μία λάθος εξέλιξη. Πολλά πράγματα έχουν περάσει στη λήθη. Υπάρχει ηθικής τάξεως ενοχή. Θα δείξω τον δρόμο. Οι φρικαλεότητες του ναζισμού θα πρέπει να μείνουν στη μνήμη μας».

Λυπούμαι, κύριε Πρόεδρε! Αλλά η απάντηση που δώσατε στον Έλληνα ομόλογό Σας και μέσω αυτού προς τον Ελληνικό Λαό, αποτελεί άλλο ένα χαστούκι προς τον περήφανο αυτό Λαό, μέλος του οποίου είναι κ η ταπεινότητά μου. Το «συμπάθιο», που είπατε πως θα εκφράσετε στους Λιγκιάδες, δεν μας είναι αρκετό. Και μάλιστα εφόσον αναγνωρίζετε πως υπάρχει και υλική υπόσταση στο θέμα.

Όπως δε μας είναι αρκετό και το ευχολόγιό Σας για τη σημερινή κρίση.

Ακούσατε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι:

«Η μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος προχώρησε βίαια και έχει βαρύ οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Η οικονομία βυθίστηκε σ΄ ένα φαύλο κύκλο ύφεσης με την ανεργία, κυρίως στους νέους να έχει φθάσει σε απαράδεκτα ποσοστά».

Κ Εσείς δώσατε την απάντηση

«Θέλω να εκφράσω την αναγνώριση και τον σεβασμό μου προς εκείνους που υπομένουν τις μεταρρυθμίσεις αλλά και αυτούς που τις συνεχίζουν».

 

Κύριε Πρόεδρε,

Πήρατε από την  Αξιωματική Αντιπολίτευση στην παραπάνω έκφρασή Σας την απάντηση, με την οποία  χαραχτηρίζει θετικό το γεγονός  αποδοχής από μέρους Σας της ηθικής διάστασης του γεγονότος και προσθέτει πως:

«… υπάρχει και η ιστορική και υλική (διάσταση) που δεν έχει εκπληρωθεί. Μπορεί να μην το έθεσαν οι κυβερνήσεις ποτέ, αλλά η Ελλάδα δεν έχει παραιτηθεί. Θα το θέσει η επόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί το θέλει ο λαός».

 

Όμως δεν είναι δυνατό ν’ αναγνωρίζετε και να σέβεστε τους θύτες το ίδιο, με τα θύματα. Ή είστε με τους μεν και κοροϊδεύετε τους δε  ή είστε με τους δε και κοροϊδεύετε τους μεν. Και δεν μου είναι δύσκολο να καταλάβω πως είστε με τους θύτες και συμπλέετε μαζί τους, γιατί διαφορετικά δεν θα είσαστε Πρόεδρος της Γερμανίας, αλλά θα παραμένατε Πάστορας, έστω και σε κάποιο …παστωμένο Ναό…

 

Κύριε Πρόεδρε, όπως ακούσατε κι από τον Έλληνα Ομόλογό Σας:

«Η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με περικοπές. Ο κοινωνικά δίκαιος επιμερισμός των βαρών είναι επιβεβλημένος, αλλά δεν αρκεί... η βιώσιμη δημοσιονομική εξυγίανση μπορεί να επιτευχθεί μόνο παραλλήλως με την ανάπτυξη. Ανάπτυξη σημαίνει μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις. Και αυτές δεν πρόκειται να γίνουν εάν δεν αναδιαρθρωθεί το δημόσιο χρέος».

Αυτό, αφού η Εξοχότητά Σας είναι αναρμόδια να επέμβει, μεταφέρετέ το στην Καγκελαρία, ώστε ν’ αντιληφτούν κ οι εκεί ότι, εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε για τα κάγκελα.

Αυτό Σας το επιβεβαίωσε κ η Αξιωματική Αντιπολίτευση, δηλώνοντας ότι: «Είναι απαράδεκτο η ανεργία των νέων να ανέρχεται στο 60% και παραδόξως η Γερμανία να αρνείται λύση σαν αυτή που την ευεργέτησε, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναφέρομαι στη Διάσκεψη του 1953».

 

Είπατε ότι:  «όλοι στην Ευρώπη θέλουμε μία ανταγωνιστική, ευημερούσα Ελλάδα με αυτοπεποίθηση, η οποία να διακρίνει τις προοπτικές της εντός και μαζί με την Ε.Ε.». Αυτό, αν πραγματικά το θέλετε, αποδείξετέ το με τα έργα. Από λόγια έχομε χορτάσει. Κ η Εβραιογερμανίδα Καγκελάριος βαδίζει στα χνάρια του ομοεθνή της Χίτλερ. Αυτό διαπιστώνομε από την καθόλου συμπεριφορά της, με την οποία φαίνεται να εκδικείται τον Ελληνισμό, επειδή αντιστάθηκε όσες φορές η Γερμανία θέλησε να τον υποδουλώσει...

Και, όπως Σας ρώτησε  κι ο Μανόλης Γλέζος, η Γερμανία «Πώς εξόφλησε την Πολωνία και την Γιουγκοσλαβία για το αναγκαστικό δάνειο που πήρε και δεν το έπραξε για την Ελλάδα»; Μήπως ένεκα της «μακρόχρονης φιλίας»,  που είπατε πως συνδέει τις δυο χώρες μας;…

Ή μήπως επειδή … υπέστειλε ο Γλέζος με το Σιάντα τη Σβάστικα, που μόλυνε  την Ακρόπολη; Εξάλλου εκδικηθήκατε με το κάψιμο των Ανωγείων και την εξορία των όσων κατοίκων τους, δεν δολοφονήσατε από τη μεγάλη φιλία, που αισθανόσαστε και γι’ αυτούς. Αυτοί όμως δε δολοφόνησαν τον Κράιπε, αν και μπορούσαν να το έκαναν…

                                                                  Γράφηκε στις 7.3.2014

    Διαβάζετε τα Blog: Σπέρνω στην Ξέρα και ellinikisalpigga

                                                            Κάνουν καλό στην …υγεία.

                   Αναρτήθηκε στο Σπέρνω στην Ξέρα στις 7.3.2014.

 

ΜΕΙΩΣΗ του αριθμού των ΒΟΥΛΕΥΤΏΝ

Σε προηγούμενη αρθρογραφία μου είχα ζητήσει την επιδίωξη της μείωσης του αριθμού των Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

 Κ επανέρχομαι στο θέμα.

 Και τούτο, γιατί έπιασε το αφτί μου πως, ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εξέφρασε τη σκέψη μείωσης του αριθμού των Εθνοπατέρων σε διακόσιους πενήντα και την παράλληλη ίδρυση Σώματος Γερουσιαστών, που ν’ αποτελείται από ισάριθμα Μέλη! Πενήντα δηλαδή! Και όχι μόνο αυτό, αλλά και την αύξηση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Η σκέψη αυτή του Πρωθυπουργού είναι αίολη κι απατηλή!

Και τούτο γιατί:

Η μείωση κατά πενήντα του αριθμού των Βουλευτών δεν είναι επαρκής. Αλλά κ η παράλληλη ίδρυση Γερουσίας, με πενήντα Γερουσιαστές, μηδενίζει την οικονομική ωφέλεια, που θα προκύψει από τη  μείωση του αριθμού των Βουλευτών κατά πενήντα. Και, αν ο μισθός του Γερουσιαστή θα είναι πιο μεγάλος από κείνο του Βουλευτή, όχι μόνο τη μηδενίζει, αλλά και την καθιστά αρνητική. Αντί να μειωθούν τα έξοδα του Κράτους κατά τη μισθοδοσία πενήντα Βουλευτών, μπορεί και ν’ αυξηθούν κατά τη μισθοδοσία ακόμη πενήντα, από αυτούς, που μισθοδοτούνται σήμερα.

Η ταπεινή μου γνώμη είναι  πως ο αριθμός των Βουλευτών πρέπει να μειωθεί οπωσδήποτε, τουλάχιστο  στο 50% αυτού, που υπάρχει σήμερα. Και τούτο γιατί:

1. Οι τριακόσιοι, που έχομε ως τώρα αποτελούν ακριβή πολυτέλεια για μια υπερχρεωμένη Ψωροκώσταινα.

2. Οι παροχές τους στο σύνολό τους αντιστρατεύονται τη λιτότητα κι αποτελούν προκλητικότητα στον πολύ φτωχό και βαριά φορολογούμενο Λαό.

3. Ο αριθμός τους σε σύγκριση με τον πληθυσμό της Ελλάδας είναι μεγάλος.

 4. Με τα πολιτικά ήθη, που επικρατούν στην ελληνική πραγματικότητα κ επιβάλλουν στο Βουλευτή να παραβαίνει τα καθήκοντά του, να χάνει τη συνείδησή του, αν έχει, και να ψηφίζει αυτό, που του επιβάλλει, όχι το συμφέρον του Λαού, αλλά το συμφέρον του Εβραιοσιωνισμού, που υπηρετεί ο Αρχηγός ή Πρόεδρος του Κόμματος μαζί με τους Εβραιοσιωνιστές Μασόνους, που του φορτώνουν για συμβούλους τ’ Αφεντικά.  Τι τους χρειάζονται τους τριακόσιους; Και μ’ εκατό την ίδια δουλειά θα κάνει. Το ίδιο αποτέλεσμα θα φέρει…

Εχτός κι αν, με τη διατήρηση των τριακοσίων, χτυπιέται ριζικά η ανεργία στο «ισνάφι»…

  

Όσον αφορά στην ίδρυση Γερουσίας, Σας εξορκίζω να σταθείτε μακριά από το φρούτο αυτό. Ν’ αντισταθείτε και να μη δεχτείτε  τη θεσμοθέτηση ενός τέτοιου οργάνου.

Η παρουσία του αποτελεί νόθευση του Δημοκρατικού πολιτεύματος.   Μερικό αφοπλισμό της Βουλής. Μεταφορά εξουσιών από τη Βουλή(Λαό) στον Ανώτατο Άρχοντα (που εκπροσωπεί ξένα προς τα Λαϊκά συμφέροντα), είτε αυτός λέγεται Βασιλιάς, είτε Πρόεδρος. Είτε είναι αιρετός, είτε κληρονομικός(χειρότερα). Ισχυροποιεί   τον Ανώτατο Άρχοντα, ενώ παράλληλ’ αποδυναμώνει το Λαό.

 

 Η Γερουσία, είτε εκλέγεται από το Λαό, είτε διορίζεται από τον Ανώτατο Άρχοντα(χειρότερο). Είτε έτσι, είτε αλλιώς εξυπηρετεί συμφέροντα του Μεγάλου Κεφαλαίου, της Ολιγαρχίας, του Προσώπου που προϊσταται σ’ αυτή και τα Οικογενειακά συμφέροντα των Γερουσιαστών.

 

Πισωγυρίζει την πολιτική ζωή των Ελλήνων και την πολιτική ιστορία της Ελλάδας στη δεκαετία του 1920 κι ακόμη σ’ αυτή του 1844.

Στα 1843-1844 το Πολίτευμα της Ελλάδας από φασιστικό απολυταρχικό, με «Ελέω Θεού Μονάρχη» τον Όθωνα, μετατράπηκε, ύστερ’ από το Επαναστατικό Κίνημα της Τρίτης Σεπτέμβρη 1843. Κι από «Απόλυτη Μοναρχία», που είχε ως τότε η Ελλάδα,  απέχτησε από τις 30.3.1844, που τελείωσαν οι εργασίες της Συνταχτικής Εθνικής Συνέλευσης των Ελλήνων, που προήλθε από την Επανάσταση, την πρώτη «Συνταγματική Μοναρχία». Βάφτισε  «Συνταγματικό Βασιλιά» τον Όθωνα, χωρίς αυτός να έχει τη βούληση ν’ απαρνηθεί την «Ελέω Θεού» διακυβέρνηση της Χώρας. Ο Βασιλιάς αυτός επιχείρησε αντικίνημα ή αντεπανάσταση, αν προτιμάτε, για να καταργήσει το «Σύνταγμα», πριν ακόμη να εφαρμοστεί. Κι όμως οι Έλληνες εξακολουθούσαν να  τον εμπιστεύονται και να  πιστεύουν ότι, αυτός ήταν δυνατό ν’ αλλάξει πολιτικό χαραχτήρα και να μεταβληθεί σε Δημοκρατικό πρόσωπο.

 

Οι ξενόδουλοι και ξενοκίνητοι Μασόνοι Αρχηγοί των πολιτικών Κομμάτων της εποχής, που έπαιζαν τότε στην πολιτική σκακιέρα της Ελλάδας, δημιούργησαν συνθήκες κατάλληλες, σε συνεργασία με τους Πρεσβευτές των λεγόμενων Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, ώστε να εκλεγούν με τη χρήση βίας, καλπονοθείας, πελατειακών σχέσεων κ υποσχέσεων, τόσον οι ίδιοι, όσο και πρόσωπα επιδεχτικά πιέσεων σε ποσοστό, που να μπορεί να επηρεάσει και να επιβάλει στην Εθνοσυνέλευση απόψεις, και την υπερψήφιση θεσμών, που καταστρατηγούσαν τον εκδημοκρατισμό της Χώρας.

Ακόμη και τα κόμματα, των οποίων οι άθλιοι αυτοί ήταν Αρχηγοί, είχαν τις επίσημες ονομασίες: «Αγγλικόν»! «Γαλλικόν»! «Ρωσικόν»! Κι  αυτά ισχυριζόταν ότι υπηρετούσαν συμφέροντα του Ελληνικού Λαού. Κι ο Βασιλιάς ως Βαβαρός, με την Πολιτεία του, ταυτιζόταν με Αρχηγό «Βαβαρικού» Κόμματος!

Ποιος απ’ όλους αυτούς στήριζε συμφέροντα των Ελλήνων, αφού όλοι ήταν δεμένοι στο άρμα μιας ή και παραπάνω, από αυτές τις δυνάμεις;

Και Κόμμα «Ελληνικόν» δεν υπήρχε, ούτε κατά τ’ όνομα, ούτε κατά την ουσία.

 Κ ενώ είχαν εκλεγεί και, υποτίθεται ότι εργαζόταν για τη δημιουργία δημοκρατικών θεσμών, αυτοί εργάστηκαν πιο πολύ υπέρ του Στέμματος. Και τελικά Υπερψήφισαν …Αντισυνταγματικό Σύνταγμα. Όχι πως αυτό ήταν για πέταμα. Αλλά δεν έδωσαν με αυτό τις ελευθερίες και τα δικαιώματα, που περίμενε ο Λαός να πάρει. Αντίθετα, εφοδίασαν το Μονάρχη, με μέσα ικανά, που του επέτρεπαν  να καταστρατηγεί το Σύνταγμα και να ενεργεί σε βάρος του Λαού.

 

 Έτσι, όπως απροσχημάτιστα το καταστρατηγούν και σήμερα και με την ανοχή του Ανώτατου Άρχοντα οι Κυβερνήσεις, που τις αποτελούν Εβραιοσιωνιστές μασόνοι, που είναι ξενόδουλοι, ξενοκίνητοι, εξαγορασμένοι υπηρέτες των Εβραιοσιωνιστικών συμφερόντων.

Και με τα κόλπα της συμμόρφωσης των Βουλευτών με τις θέσεις του Κόμματος και την υποχρέωσή τους να ψηφίζουν σύμφωνα με την κομματική γραμμή από τη μια, κι από την άλλη με την κάλυψη των Βουλευτών από τη «βουλευτική ασυλία», έχουν μεταβάλλει σε άβουλους τους Βουλευτές. Σ' ευκαιριακούς ψεύτες, καταχραστές, απατεώνες, κ.λπ., κ.λπ..  Σε σκυλάκια της Εβραιομασονίας, που κουνούν την ουρά τους και γαβγίζουν υπέρ των συμφερόντων της.

 Τι χρειάζονται λοιπόν τριακόσια σκυλιά, ενώ η ίδια δουλειά γίνεται το ίδιο καλά ακόμη και μόνο με τον Αρχηγό ή Πρόεδρο του κάθε κόμματος ή αποκόμματος;

Μήπως επειδή δεν επιβαρύνουν με τη συντήρησή τους τον Εβραιοσιωνισμό, για τα συμφέροντα του οποίου γαβγίζουν, αλλά τον Ελληνικό Λαό, τον οποίο  δαγκώνουν κι από πάνω με τις αποφάσεις τους;   Ακόμη κ οι «μίζες» και τα κάθε άλλου είδους λαδώματα, που καταβάλλονται σ’ αυτούς, στις πλάτες του Ελληνικού Λαού φορτώνονται, ως πρόσθετη αξία του αγοραζόμενου προϊόντος…

 

Ένα εργαλείο, που φρόντισαν και τότε, επί Όθωνα, να θεσμοθετήσουν οι θλιβεροί Μασόνοι – πουλημένοι στα Εβραιοσιωνιστικά συμφέροντα, ως απαραίτητο δημοκρατικό θεσμό, ήταν κ η Γερουσία.

 Το Σύνταγμα του 1844 προβλέπει ότι:

 

Άρθρο 69: «Η Γερουσία είναι μέρος αναπόσπαστον της νομοθετικής    εξουσίας.»  

Άρθρο 70: «Ο Βασιλεύς διορίζει τους Γερουσιαστάς ισοβίως...»

Άρθρο 71: «Ο ελάχιστος αριθμός των Γερουσιαστών ορίζεται  εις είκοσι και επτά. Δύναται δε ο Βασιλεύς να αυξήση αυτόν, κατά τας ανάγκας, μέχρι του ημίσεως του όλου αριθμού των Βουλευτών.» (Ο Όθωνας τότε διόρισε 36. Ο δε αριθμός των Βουλευτών, «δεν δύναται να είναι ελάσσων των ογδοήκοντα»,  κατά το άρθρο 61).

Άρθρο 75: Οι βασιλόπαιδες και ο επίδοξος του Θρόνου διάδοχος είναι αυτοδικαίως Γερουσιασταί, άμα συμπληρώσωσι το δέκατον όγδοον έτος της ηλικίας των, αλλά δεν δύνανται να ψηφοφορώσι, ειμή μετά την συμπλήρωσιν του  εικοστού πέμπτου.»

Άρθρο 79: « Οι γερουσιασταί λαμβάνουσιν αποζημίωσιν πεντακοσίων δραχμών κατά μήνα δι’ όσον εκάστοτε διαρκέσωσιν αι νομοθετικαί ή δικαστικαί εργασίαι αυτών.» (Ενώ οι Βουλευτές «λαμβάνουσιν εκ του Δημοσίου Ταμείου αποζημίωσιν δραχμών διακοσίων πεντήκοντα  κατά μήνα, διαρκούσης της βουλευτικής συνόδου», κατά το άρθρο 67).

Δηλαδή η αποζημίωση των 36 Γερουσιαστών ισοδυναμούσε με την αποζημίωση 72 Βουλευτών!...

 

Όπως διαπιστώνετε οι Γερουσιαστές αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της νομοθεσίας. Ήταν ισόβιοι. Τους διόριζε ο Βασιλιάς. Και, όπως καταλαβαίνετε, στήριζαν αυτόν που τους διόριζε. Κι αυτός ήταν κατά των συμφερόντων του Λαού, άσχετα με τον όρκο που έδινε  και τις υποσχέσεις που μοίραζε.

 

 Εσείς λοιπόν τι γνώμη έχετε: Χρειαζόμαστε και Γερουσιαστές;

 

Κ η αύξηση όμως των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας σημαίνει λιγότερη Δημοκρατία. Και, όχι μόνο περιορίζει τα «δημοκρατικά κεκτημένα», αλλά μεταβάλλει και το πολίτευμα της Χώρας.

 Άλλο πράμα είναι η «Προεδρευόμενη Δημοκρατία» κι άλλο είναι η «Προεδρική Δημοκρατία».

Η «Προεδρική Δημοκρατία» πλησιάζει και κατατείνει, ανάλογα με τις εξουσίες που θα περιβληθεί ο Πρόεδρος, προς την Ολιγαρχία, το Φασισμό, τη Διχτατορία, και την «Ελέω Θεού Μοναρχία».

Αν αυτά τα καθεστώτα βλέπετε πως Σας αντιπροσωπεύουν και Σας εκφράζουν, τότε… με γειά και με χαρά Σας…

Διαφορετικά, προχωρήσετε στο διαχωρισμό της ήρας από το στάρι. Οι εκλογές πλησιάζουν. Αν παραδώσετε πάλι στους  Μασόνους τις καρέκλες, τότε να μην παραπονιέστε γι’ αυτά που θα πάθετε…

 

               Διαβάζετε τα blog: Σπέρνω στην Ξέρα  και ellinikisalpigga 

                                                  Κάνουν καλό στην …υγεία.                      

      Άντε, και ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ! Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια…

                                                          Γράφηκε: 3.3.2014, Καθαρή Δευτέρα